บทที่ 55 ช่องโหว่ วิกฤตควบคุมความเสี่ยง

"อาจารย์หลิว ไม่คิดว่าคนที่ผู้อำนวยการเฉาแนะนำมาคือคุณ ยินดีต้อนรับๆ"

เฉินเหยียนเซินก้าวเข้าไปต้อนรับเอง ยิ้มพูด

"เอ๊ะ อาจารย์หลิว ฟังจากที่นักศึกษาเฉินเหยียนเซินพูด พวกคุณสองคนรู้จักกันมาก่อนเหรอ"

เฉาต๋าหัวทำหน้าฉงน ถามต่อโดยไม่รู้ตัว

"เพื่อนเฉินเป็นผู้เช่าห้องของฉัน" หลิวมู่เหยียนดันแว่น พูดอย่างเขินๆ

อพาร์ตเมนต์อาจารย์เป็นบ้านสวัสดิการที่โรงเรียนจัดให้อาจารย์รุ่นใหม่ โรงเรียนระบุห้ามให้เช่าต่อภายนอก แต่อาจารย์ที่แอบให้เช่ามีเยอะ

สุดท้าย โรงเรียนก็ได้แต่หรี่ตาข้างหนึ่ง

เรื่องแบบนี้พูดออกไปฟังไม่ค่อยดี นี่ก็เป็นเหตุผลที่หลิวมู่เหยียนลดเสียงอธิบาย

เฉาต๋าหัวได้ยินคำนี้ หันหน้าไป ทำท่าทางว่าฟังไม่ชัด

"อาจารย์หลิว เชิญข้างในครับ"

เฉินเหยียนเซินยิ้มจางๆ พาสองคนเดินไปยังห้องสองศูนย์หก

หลิวมู่เหยียนเดินไปสังเกตไป ถึงแม้เฉินเหยียนเซินจะเป็นแค่นักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง แต่ชื่อเสียงในวิทยาลัยซวี่เฉิง ดังกว่าอาจารย์ผู้สอนอย่างพวกนางอีก

"อาจารย์หลิว นี่คือสำเนาใบทะเบียนพาณิชย์และใบทะเบียนภาษีของเซินไห่ ไว้ผมจะให้นักศึกษาหูอวิ๋นส่งข้อมูลธุรกิจของฝูหลี่เถาไปยังอีเมลของคุณ งานยื่นแบบและชำระภาษีต่อจากนี้ ก็รบกวนคุณดูแลทั้งหมดครับ"

เฉินเหยียนเซินหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก พูดอย่างจริงจัง

"วางใจ เฉิน เรียกท่านเฉินดีกว่า" หลิวมู่เหยียนรับเอกสาร ยิ้มน้อยๆ

งานการเงินพาร์ตไทม์นี้ ในนามคือช่วยนักศึกษาทำโปรเจกต์ธุรกิจ แต่ผู้อำนวยการถังก็ไม่ดีที่จะบังคับให้อาจารย์ทำงานให้เฉินเหยียนเซินฟรีๆ ดังนั้นจึงมีค่าตอบแทน หลิวมู่เหยียนเรียกเขาแบบนี้ก็สมเหตุสมผล

บวกกับเฉินเหยียนเซินใส่เสื้อเชิ้ตสีครามเข้มสะอาดสะอ้าน แมตช์กับกางเกงสูทสีดำ ลำพังดูจากการแต่งตัวของสองคน เฉินเหยียนเซินดูสุขุมคล่องแคล่ว ส่วนหลิวมู่เหยียนที่หน้าเด็กๆ กลับดูเหมือนเป็นนักศึกษาของเฉินเหยียนเซินมากกว่า

"เอาแบบนี้ ต่อไปต่างคนต่างเรียกกัน เธอเรียกฉันว่าพี่เซิน ฉันเรียกเธอว่าพี่มู่เหยียน"

เฉินเหยียนเซินแซวอย่างจริงจัง

"คิดดีนัก อย่าลืม ฉันเป็นอาจารย์ของนายนะ"

หลิวมู่เหยียนถูกหยอกจนหัวเราะออกมา เอามือปิดปากพูดเสียงเบา

"งั้นก็ได้ พี่มู่เหยียน เธอนั่งดูเอกสารตรงนี้ก่อน ฉันต้องไปประชุม"

เฉินเหยียนเซินลากเก้าอี้ให้นางนั่ง พร้อมกันนั้นกำชับ

หลิวมู่เหยียนพยักหน้ารับ จากนั้นเปิดเอกสารกองนั้น ดูไปสางไป

เฉินเหยียนเซินส่งเฉาต๋าหัวออกไปแล้ว หันตัวเข้าห้องสองศูนย์แปด เคาะโต๊ะหวังจื่อเฮ่าถามว่า "วันนี้ใช้สื่อชุดไหน"

"พี่เซิน ข้อมูลการลงโฆษณาเมื่อวานออกแล้ว ในสื่อสามชุดเอบีซี ชุดบีอัตราการสมัครสูงสุด ชุดซีอัตราคงอยู่สูงสุด" หวังจื่อเฮ่าจ้องข้อมูล รายงานทีละข้อ สีหน้าออกจะลำบากใจ

เฉินเหยียนเซินก้มหน้ากวาดดูข้อมูลที ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เอ่ยกับหวังจื่อเฮ่าว่า "หยุดชุดเอก่อน วันนี้รันชุดบีกับชุดซีต่อ แบ่งคนละห้าสิบเปอร์เซ็นต์ รอข้อมูลใหม่ออกค่อยคัดต่อ"

"ครับ บ่ายผมจะคุยกับรุ่นพี่ซ่ง ดูว่าจะทำสื่อโฆษณาชุดใหม่ที่สะดุดตากว่านี้ได้ไหม" หวังจื่อเฮ่าตอบ

เฉินเหยียนเซินพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย ในตอนที่เขาเตรียมจะไป หวังจื่อเฮ่าดึงแขนเขาถามว่า "รุ่นพี่ที่ห้องสองศูนย์หกสวยใช้ได้นะ คณะอะไรเหรอ"

รุ่นพี่เหรอ

ที่ไหน

เฉินเหยียนเซินชะงัก มองตามสายตาหวังจื่อเฮ่าไป เห็นแต่หลิวมู่เหยียนหมอบอยู่หน้าโต๊ะ เส้นโค้งได้รูปงดงาม ใส่แว่นเส้นทอง ใบหน้าด้านข้างทั้งใสซื่อทั้งน่ารัก

สมองเขาหมุนปั๊บ กลั้นยิ้มร้ายพูดว่า "รุ่นพี่สาขาการเงินรุ่นศูนย์แปด ใช้ได้เนอะ"

"ออกจะหน้าเด็กแต่นมโตอะไรนั่นนะ เหอๆ พี่เซิน ฉันท่าจะตกหลุมรักแล้ว" หวังจื่อเฮ่ายิ้มกว้าง

"นายนี่ไม่เรียกว่ารัก นายนี่มันอยากได้ตัวคนอื่น ต่ำ" เฉินเหยียนเซินหรี่ตา มองหวังจื่อเฮ่าด้วยสีหน้าดูแคลนเต็มหน้า

"พล่ามอะไร ที่เห็นแวบแรก ไม่ใช่รูปร่างของคนอื่น ไม่งั้นจะเป็นจิตวิญญาณเหรอ"

หวังจื่อเฮ่าหน้าด้านย้อนกลับ

"ชอบก็ไปจีบสิ มาบอกฉันมีประโยชน์อะไร อย่าบอกนะว่ากระทั่งเบอร์โทร ก็ไม่กล้าขึ้นไปขอ"

เฉินเหยียนเซินชายตามองเขา น้ำเสียงดูแคลน จงใจยุเขา

"เชอะ ใครว่าฉันไม่กล้า" หวังจื่อเฮ่าลุกพรวดขึ้น เดินออกไปอย่างห้าวหาญ

ผ่านการฝึกฝนมาหลายเดือน เขาทั้งร้องขายของในตลาดนัด ทั้งติดต่อกับตัวแทนซิมมหาวิทยาลัยระดับสองหลายสิบคน ฝึกฝนจนไม่กลัวอะไรมานานแล้ว

เฉินเหยียนเซินพิงหน้าโต๊ะ บนหน้าแฝงรอยยิ้ม รอดูเรื่องขำๆ

หวังจื่อเฮ่าที่เดินออกจากห้องสองศูนย์แปดท่าทางห้าวหาญพลันแฟบลง มองหน้าหลิวมู่เหยียน เขาลังเล กลายเป็นเขินอาย ไม่รู้ว่าควรทักทายยังไง

"สวัสดีครับสาวสวย ผมหวังจื่อเฮ่าสาขาอีคอมเมิร์ซรุ่นสิบ ขอรู้จักหน่อยได้ไหม"

ไม่ได้ๆ ประโยคนี้แข็งเกินไป

"สวัสดีครับรุ่นพี่ ผมหัวหน้าทีมยิงโฆษณาของฝูหลี่เถา พี่มีแฟนหรือยัง"

ไม่ได้ๆ ถามแบบนี้ตรงเกินไป

"สวัสดีครับสาวสวย ผมชื่อหวังจื่อเฮ่า ขอยืมมือถือพี่หน่อยได้ไหม"

แล้วก็เซฟเบอร์ตัวเองลงไป ไม้นี้เชยเกินไปไหม

หวังจื่อเฮ่ากำลังเดิน จู่ๆ ก็หยุดเท้า เดิมทีอยากหันตัวไปหาเฉินเหยียนเซินช่วย แต่เหลือบเห็นอีกฝ่ายส่ายหัว ในพริบตาก็ใจเด็ด รวบรวมความกล้าพุ่งไปหน้าหลิวมู่เหยียน

"นักศึกษา มีอะไรหรือเปล่า"

หลิวมู่เหยียนกำลังดูเอกสาร จู่ๆ รู้สึกว่ามีลมพัดผ่าน จากนั้นเงาดำเงาหนึ่งบังอยู่ตรงหน้า นางเงยหน้าขึ้น มองหวังจื่อเฮ่าที่สีหน้าแดงเรื่อ อดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้

"เอ่อ เอ่อ ไม่ใช่ คือว่า รุ่นพี่ ผมหวังจื่อเฮ่าสาขาอีคอมเมิร์ซรุ่นสิบ ผมอยาก เป็นแฟนพี่ได้ไหม"

หวังจื่อเฮ่าพูดประโยคนี้จบอย่างติดอ่าง ประเดี๋ยวลูบจมูก ประเดี๋ยวแคะคาง เขาเดิมทีอยากถามอีกฝ่ายว่ามีแฟนหรือยัง ผลพอตื่นเต้นก็พูดผิด

อีคอมเมิร์ซรุ่นสิบเหรอ

หวังจื่อเฮ่าเหรอ

อยากเป็นแฟนฉันเหรอ

นักศึกษาสมัยนี้กล้าขนาดนี้ทุกคนเลยเหรอ กระทั่งอาจารย์ก็ไม่ละเว้น

สมองหลิวมู่เหยียนออกจะค้าง นานต่อมา นางถึงค่อยเอามือกุมหน้าผากยิ้มขมพูดว่า "นักศึกษาหวังจื่อเฮ่า ขอบคุณที่นาย ชื่นชมอาจารย์ ตอนนี้ นายเป็นได้แค่นักศึกษาของฉัน คำพูดเมื่อกี้ อาจารย์ขอถือว่านายล้อเล่น"

หลิวมู่เหยียนก็เจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ครุ่นคิดอยู่นาน ถึงค่อยเรียบเรียงคำพูดได้ กลัวจะทำร้ายความภาคภูมิใจของเด็กหนุ่มผิวคล้ำตรงหน้า

อาจารย์เหรอ

ไม่ใช่รุ่นพี่รุ่นศูนย์แปดเหรอ

นี่มันสถานการณ์อะไร

หวังจื่อเฮ่าปากแย้มเล็กน้อย หันหัวไปเบิกตาใส่เฉินเหยียนเซินอย่างแรง เห็นอีกฝ่ายกำลังเอามือปิดปากหัวเราะ ก็เข้าใจทันทีว่าตัวเองถูกหลอก

เขาทำหน้าเศร้า ยังไม่ยอมแพ้ถามว่า "พี่เป็นอาจารย์จริงเหรอ ดูไม่ออกเลยสักนิด รู้สึกว่ายังเด็กกว่าน้องสาวผมอีก"

"ใช่สิ ฉันเป็นอาจารย์วิชาบัญชีคณะบริหารธุรกิจ ฉันยังต้องทำงาน ว่างค่อยคุย"

หลิวมู่เหยียนสะบัดเอกสารในมือ ส่งสัญญาณให้หวังจื่อเฮ่าไปได้แล้ว

หวังจื่อเฮ่ากล่าวลาอย่างสุภาพ รอยยิ้มหายวับในวินาทีที่หันหลัง เขาหัวห่อไหล่ลู่เดินไปข้างเฉินเหยียนเซิน พูดอย่างหงุดหงิดว่า "พี่เซิน นายเป็นคนได้ไหม"

"อาจารย์เป็นไร อยากจีบก็จีบสิ"

เฉินเหยียนเซินนั่งบนเก้าอี้ ไขว่ห้าง ย้อนถามอย่างไม่แยแส

"ช่างเถอะ ฉันไม่กล้าหรอก" หวังจื่อเฮ่าสูดลมหายใจลึก ฝืนกลั้นแรงกระตุ้นอยากตีเฉินเหยียนเซินให้ตาย พูดอย่างขลาดๆ

"ผู้หญิงแก่กว่าสามปีกอดทองคำแท่ง ผู้หญิงแก่กว่าสามสิบปีให้แผ่นดิน นายน่ะ ยังเด็กเกินไป"

เฉินเหยียนเซินตบปาก ยิ้มร้ายแซว

พูดจบ เขาลุกขึ้นตบไหล่หวังจื่อเฮ่า ถามว่า "ต้องให้ฉันช่วยถามให้ไหม ว่าอาจารย์หลิวมีคนคุยหรือยัง"

"ก็ได้" หวังจื่อเฮ่าลังเลอยู่นาน ถึงค่อยคั้นสองคำออกมาอย่างอ้อมแอ้ม

"จุๆๆ จื่อเฮ่า ไม่คิดว่านายจะเหมือนเอี้ยก้วย อยากเป็นศิษย์ทรยศอาจารย์ด้วยนะ"

คราวนี้ถึงตาเฉินเหยียนเซินชะงัก เดิมทีนึกว่าล้อเล่น แต่เห็นสีหน้าหวังจื่อเฮ่า เห็นได้ชัดว่ามีความจริงจังเพิ่มมาส่วนหนึ่ง

หวังจื่อเฮ่าทำหน้าฉงน ไม่เข้าใจความหมายเฉินเหยียนเซิน

เฉินเหยียนเซินก็ไม่สนใจเขา เดินเอื่อยๆ เข้าออฟฟิศของเฉาต๋าหัว สิบกว่านาทีต่อมา เขาเดินออกมาจากข้างใน แต่กลับไม่รีบบอกข่าวที่สืบมาให้หวังจื่อเฮ่า กลับเดินลงบันไดไปชั้นหนึ่ง

ในห้องหนึ่งหนึ่งหนึ่งฝั่งซ้าย ตอนนี้มีนักศึกษาชายสองคนกำลังยุ่งกับการจัดพัสดุ พร้อมกันนั้นใช้ข้อความแจ้งผู้รับทีละคน ให้พวกเขารีบมารับของที่ห้องหนึ่งหนึ่งหนึ่งอุทยานสตาร์ทอัป

"ธุรกิจเป็นยังไงบ้าง"

เฉินเหยียนเซินถามนักศึกษาชายคนหนึ่ง

"โอ้ พี่เซินมาแล้ว อย่าพูดเลย ทั้งวันส่งของยังไม่ถึงสิบชิ้น มีแต่ออเดอร์ส่งให้ลูกค้า ชิ้นละแปดสลึง หักค่าข้อความหนึ่งสลึง หาเงินไม่ได้เลยจริงๆ"

ซ่งหยางทิ้งพัสดุ ทิ้งก้นนั่งบนเก้าอี้ ตอบด้วยอารมณ์ตกต่ำ

"ร้อนใจอะไร ไอ้หนูนายจ่ายห้าพันหยวน เซ้งสิทธิ์ตัวแทนบริษัทขนส่งสี่เจ้า นี่มันเก็บตกล้วนๆ เข้าใจไหม รอก่อนปิดเทอม เชื่อไหมว่าจะทำนายเหนื่อยจนแทบขาดใจ" เฉินเหยียนเซินเบ้ปากพูด

"พี่เซิน นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม จริงหรือปลอม" ซ่งหยางลุกพรวดขึ้น ถามต่ออย่างประจบเต็มหน้า

"นายว่าล่ะ จังหวะเวลาที่ตัวแทนในมหาวิทยาลัยหาเงินได้มากที่สุดสามจังหวะ ก็คือปิดเทอมฤดูหนาวฤดูร้อนและช่วงเรียนจบ เหมือนร้านของเก่า สามเดือนไม่เปิดร้าน เปิดทีกินครึ่งปี รอดูได้เลย"

"จริงสิ โมดูลต่อราคาศูนย์หยวนของฝูหลี่เถาเปิดตัวแล้ว ต่อจากนี้วันหนึ่งอย่างน้อยมีออเดอร์ส่งห้าสิบชิ้น ตอนแพ็กของละเอียดหน่อย อย่าให้เกิดปัญหาเด็ดขาด"

เฉินเหยียนเซินอธิบายอย่างอดทนเสร็จ ก็จงใจกำชับอีกประโยค

"ไม่มีปัญหา ราคาต่อชิ้นคิดราคาตัวแทนให้นาย กล่องกระดาษแพ็กของฉันเตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว" ซ่งหยางพยักหน้ารับ

"ให้ส่วนลดก็พอ คิดราคาตัวแทนทั้งหมด นายจะกินอะไร กินลมตะวันตกเฉียงเหนือเหรอ" เฉินเหยียนเซินฟังแล้ว ไม่เพียงไม่ซาบซึ้ง ยังย้อนเขาประโยคหนึ่ง

"เหอๆ ขอบคุณพี่เซิน" ซ่งหยางยิ้มเขินๆ ถึงจะโดนด่า แต่ในใจกลับรู้สึกอุ่นๆ

เฉินเหยียนเซินส่ายหัว เดินกลับชั้นสองอย่างไม่เร่งร้อน เพิ่งเดินเข้าออฟฟิศ หวังจื่อเฮ่าก็รีบถามว่า "สืบได้อะไรไหม"

"มีข่าวดีข้อหนึ่ง ยังมีข่าวร้ายข้อหนึ่ง นายอยากฟังข้อไหนก่อน"

เฉินเหยียนเซินยกแก้วน้ำดื่มอึกหนึ่ง ถึงค่อยตอบอย่างไม่เร่งร้อน

หวังจื่อเฮ่าเพิ่งจะเอ่ยปาก ก็ถูกจวงรุ่ยข้างหลังขัดว่า "พี่เซิน มีคนทำภารกิจต่อราคาแอปเปิลโฟร์สำเร็จแล้ว"

เฉินเหยียนเซินขมวดคิ้ว ปฏิกิริยาแรกไม่ใช่ความดีใจ แต่เป็นความไม่สบายใจอย่างรุนแรง เขารู้ดีถึงความสำคัญของการควบคุมความเสี่ยงต่อวิธีเล่นต่อราคา อีกฝ่ายทำต่อราคาสำเร็จเร็วขนาดนี้ ไม่ใช่เซียนคอมมูนิตี้ระดับสุดยอด ก็เป็นพวกเจาะช่องโหว่ระบบ

"เผิงเฟย หูอวิ๋น จวงรุ่ย ตรวจไอดีกับไอพีให้ฉันอีกที แล้วตรวจสอบข้อมูลคำขอของอีกฝ่ายอีกรอบ"

เฉินเหยียนเซินรีบสั่ง