บทที่ 57 การไล่ล่าของเพนกวิน ยอดผู้ใช้ทะลุล้าน

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเหยียนเซินกินมื้อเช้าเสร็จ เดินขึ้นชั้นสองอุทยานสตาร์ทอัปอย่างสบายอารมณ์

เห็นแต่จวงรุ่ย จางเหวินป๋อ และหูอวิ๋นสามคน นอนอยู่บนเสื่อผืนหนึ่ง กอดกันสองคู่ ท่าทางแสบตา กำลังหลับสนิทกรนครอกฟี้

"แม่ง พวกนายสามคนสุดยอดไปเลย"

เฉินเหยียนเซินยิ้มอย่างพูดไม่ออก แต่เขาไม่รีบปลุกสามคน กลับควักมือถือออกมาถ่ายรัวๆ

"เฮ้ ตื่นได้แล้ว ใส่เสื้อให้เรียบร้อย เดี๋ยวสาวบริการลูกค้ามาทำงาน อย่าทำคนอื่นตกใจ"

ถ่ายเสร็จ เฉินเหยียนเซินยิ้มร้ายเตะหูอวิ๋นตื่น ตะโกนเสียงดัง

"เหี้ย ก่อนนอนฉันใส่เสื้ออยู่ชัดๆ" หูอวิ๋นได้ยินเสียง ลืมตางัวเงีย พอพบว่าตัวเองท่อนบนเปลือย ถึงค่อยร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว

"จวงรุ่ย ไอ้บัดซบ ดึกดื่นเอาไม้มาจิ้มฉันทำไม" จางเหวินป๋อนวดก้น ทำหน้าไม่พอใจ

"เชอะ ใครเอาไม้จิ้มนาย นายต้องฝันไปแน่ๆ" จวงรุ่ยหาว คว้าๆ ได้เสื้อยืดสีดำตัวสั้น พอตั้งสติได้ ก็ด่าใส่หูอวิ๋นทันทีว่า "ไอ้หนูนายมอซอจริงๆ เอาเสื้อสกปรกมาโยนใส่ฉัน"

"..."

หูอวิ๋นชั่วครู่จนคำ เกือบโดนทำเอาขำ แต่ตัวเองก็ไม่แน่ใจ ว่าเสื้อตัวเองถอด หรือถูกคนอื่นถอด

เฉินเหยียนเซินมองจวงรุ่ยที ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเอง ปากเร่งว่า "รีบกลับไปล้างหน้า ห้องนี้เหม็นไปหมดแล้ว"

"เหอๆ พี่เซิน นายเดาสิว่าข้อมูลเมื่อวานสุดท้ายเป็นยังไง" หูอวิ๋นใส่เสื้อไปยิ้มถามไป

"เดาไม่ออก นายพูดมาเลย"

เฉินเหยียนเซินลากเก้าอี้นั่งลง รินน้ำเปล่าให้ตัวเองแก้วหนึ่ง ถึงค่อยถามอย่างไม่รีบร้อน

ข้อมูลพวกนี้ เขาเปิดคอมพิวเตอร์ล็อกอินระบบหลังบ้านก็เห็น แต่หูอวิ๋นสามคน ยังไงก็อดทนอยู่อุทยานสตาร์ทอัปจนดึกดื่น เขาก็ไม่ดีที่จะทำให้น้ำใจนี้สูญเปล่า

"ลูกค้าใหม่เพิ่มแปดจุดหนึ่งหมื่น ยอดออเดอร์หกพันสี่ร้อยห้าสิบเก้าออเดอร์ ยอดขายรวมสองแสนหนึ่งพันหกร้อยหยวน กำไรขั้นต้นสามหมื่นสองพันแปดร้อยหยวน"

หูอวิ๋นพูดออกมาทันที เห็นได้ชัดว่าจำตัวเลขชุดนี้ขึ้นใจ

"โอ้ ใช้ได้ สู้ๆ ต่อไป" เฉินเหยียนเซินยิ้มน้อยๆ ให้กำลังใจส่งๆ ประโยคหนึ่ง

ผลงานพวกนี้ สำหรับนักศึกษาอย่างพวกเขา นับเป็นตัวเลขดาราศาสตร์ เป็นความสำเร็จที่นึกไม่ถึง แต่สำหรับเฉินเหยียนเซินแล้ว ก็แค่นั้น หักต้นทุนแล้ว ก็แค่ได้กำไรพอประดับเกียรติ

แนวโน้มการเติบโตที่แท้จริงของฝูหลี่เถา ยังต้องดูที่การคงอยู่ของลูกค้าใหม่ อัตราปิดการขายออเดอร์แรก และความถี่ในการซื้อซ้ำ

หูอวิ๋นถอนหายใจเบาๆ เขารับรู้ได้ถึงความส่งๆ และไม่ใส่ใจของเฉินเหยียนเซิน ถึงแม้อีกฝ่ายปีหนึ่ง เขาปีสาม แต่เขาเหมือนไม่เคยเห็นสีหน้าตื่นตระหนกและประหลาดใจบนหน้าเฉินเหยียนเซินเลย

ทุกคนก็อายุสิบแปดสิบเก้า ทำไมห่างกันขนาดนี้

สามคนใส่เสื้อเรียบร้อย ม้วนเสื่อ เดินเอื่อยๆ ไปยังหอพัก

สิบกว่านาทีต่อมา ซ่งหยุนเฉิงกอดคอมพิวเตอร์เดินเข้าห้องสองศูนย์หก ตั้งแต่ฝูหลี่เถาจัดคอมพิวเตอร์ทำงานให้นาง นางก็ไม่เคยยืมโน้ตบุ๊กเพื่อนร่วมห้องอีก ฝีมือการออกแบบพัฒนาก้าวกระโดด

"เฉิน ท่านเฉิน อรุณสวัสดิ์"

ซ่งหยุนเฉิงเงยตาเห็นเฉินเหยียนเซิน ลังเลสองสามวินาที ก็ยังทักทาย

"ต่อราคาศูนย์หยวนเปิดตัวแล้ว ปริมาณการเข้าระบบฝั่งบริการลูกค้าเป็นยังไง เมิ่งซีปัว จูเซี่ยวเผิงและพวก รับไหวไหม"

เฉินเหยียนเซินขานรับเสียงหนึ่ง จากนั้นเอ่ยถาม

รับไหวเหรอ

ซ่งหยุนเฉิงชะงักไปเล็กน้อย ถึงนางจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ตามบริบทก่อนหลัง ก็เดาความหมายเฉพาะได้ นางคิดสักครู่ตอบว่า "ช่วงพีกตอนเที่ยงกับตอนกลางคืนออกจะรับไม่ทัน แต่ช่วงพักต่ำ ก็ยังพอรับมือได้"

"เธอเสนอความต้องการกับจวงรุ่ย เอาคำถามที่ผู้ใช้ถามมากที่สุดและคำตอบมาตรฐาน วางไว้ที่หน้าจอเข้าระบบ แบบนี้จะลดภาระงานของบริการลูกค้าได้ จากนั้นให้สวี่ซิงซิงออกประกาศรับสมัคร รับบริการลูกค้าพาร์ตไทม์อีกสามคน"

เฉินเหยียนเซินขมวดคิ้ว ครุ่นคิดครู่หนึ่ง กำชับนาง

"รับบริการลูกค้าอีกสามคนเหรอ"

ซ่งหยุนเฉิงทึ่ม ชั่วครู่ไม่เข้าใจความหมายเฉินเหยียนเซิน

"เตรียมพร้อมแต่เนิ่นๆ ไง ยังไงก็รอให้บริการลูกค้ายุ่งจนบ้าแล้วค่อยรับคนไม่ได้ใช่ไหม อบรมยังต้องใช้สามวัน"

เฉินเหยียนเซินทำหน้าแบบมองคนปัญญาอ่อน อดทนอธิบาย

"อ๋อ ฉันรู้แล้ว"

ใบหน้าน้อยของซ่งหยุนเฉิงแดงเรื่อ พยักหน้าอย่างเก้อ หยิบสมุด จดสองเรื่องที่เฉินเหยียนเซินพูดไว้

"ห้างบีทูซี เสิร์ชในเว็บไซต์ ระบบจัดการร้านค้าซีอาร์เอ็ม ใบอนุญาตชำระเงิน... แม่ง รีบไม่ได้จริงๆ ลำพังฉันที่มีแมวแค่สองสามตัว ทำได้ถึงขั้นนี้แล้วยังไม่เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่ ถือว่าฟลุกล้วนๆ"

เฉินเหยียนเซินเอนหลัง พึมพำในปาก ในใจทั้งหงุดหงิด ทั้งรู้สึกว่าทางข้างหน้าสว่างไสว

คู่แข่งยังทำส่วนลดสินค้า เขาเริ่มทำเงินคืนแล้ว รอคู่แข่งทำตามลอกเลียน เขาก็ทำกลุ่มซื้อแบรนด์ ยกระดับสไตล์ของแพลตฟอร์ม รอคนอื่นทำแบรนด์ คุยกับร้านค้า เขาก็เล่นห่วงโซ่อุตสาหกรรม

นำหน้าคนอื่นหนึ่งก้าวตลอดเวลา ให้คนอื่นอยากลอกก็ไม่มีโอกาส

ไม่นานนัก สมาชิกทีมฝูหลี่เถากว่าครึ่งก็ทยอยมาถึง ห้องทำธุรกิจแต่ละห้องวางโต๊ะทำงานหกชุด บวกกับตู้เย็นและตู้กดน้ำ พื้นที่ก็เหลือไม่เท่าไหร่

ถ้ารับคนเพิ่มอีก เกรงว่าห้องสองศูนย์สี่ที่เพิ่งเช่ามาก็จะคนเต็มเช่นกัน

เพราะทุกคนเป็นนักศึกษา ตารางเรียนไม่เหมือนกัน ดังนั้นมีคนทยอยมา ก็มีคนทยอยไป

แน่นอนว่า อย่างจางเหวินป๋อ จวงรุ่ย และหูลี่พวกปีสี่ นอกจากต้องยุ่งกับวิทยานิพนธ์ เวลาที่เหลือโดยพื้นฐานอยู่ที่อุทยานสตาร์ทอัป

พร้อมกับที่ผู้ใช้คนแรกที่ได้แอปเปิลโฟร์ขึ้นเทรนด์ค้นหา ฝูหลี่เถาเว็บไซต์นี้ในวงการก็มีชื่อเสียงขึ้นมาบ้างในที่สุด ค่าโฆษณาเฉลี่ยต่อวันของทีมยิงโฆษณา ก็เพิ่มจากวันละสี่พันหยวนตอนแรกเป็นสี่หมื่นหยวน เพิ่มขึ้นสิบเท่าในพริบตา

ยอดผู้ใช้เว็บไซต์ใหม่ที่เพิ่มต่อวันพุ่งบ้าคลั่ง ราวกับวัชพืช

วันที่ยี่สิบสี่เดือนตุลาคม ฝูหลี่เถาลูกค้าใหม่เพิ่มเก้าจุดเจ็ดหมื่นต่อวัน

วันที่ยี่สิบห้าเดือนตุลาคม ฝูหลี่เถาลูกค้าใหม่เพิ่มสิบเอ็ดจุดห้าหมื่นต่อวัน

วันที่ยี่สิบหกเดือนตุลาคม ฝูหลี่เถาลูกค้าใหม่เพิ่มสิบสี่จุดหนึ่งหมื่นต่อวัน

วันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนตุลาคม ฝูหลี่เถาลูกค้าใหม่เพิ่มสิบเจ็ดจุดหนึ่งหมื่นต่อวัน

วันที่ยี่สิบแปดเดือนตุลาคม ฝูหลี่เถาลูกค้าใหม่เพิ่มสิบหกจุดสามหมื่นต่อวัน

วันที่ยี่สิบเก้าเดือนตุลาคม ฝูหลี่เถาลูกค้าใหม่เพิ่มสิบสี่จุดเก้าหมื่นต่อวัน

วันที่สามสิบเดือนตุลาคม ฝูหลี่เถาลูกค้าใหม่เพิ่มเก้าจุดสามหมื่นต่อวัน

ไม่ถึงสองเดือน เฉินเหยียนเซินอาศัยกิจกรรมโหวตชื่อกับต่อราคาศูนย์หยวน บวกกับการยิงโฆษณาสามสิบกว่าหมื่น ดันยอดผู้ใช้สมัครสะสมของฝูหลี่เถาให้ทะลุหนึ่งร้อยเก้าหมื่นได้

ยอดผู้ใช้ต่อวันคงที่แถวหกหมื่น

ยอดออเดอร์ต่อวันราวเก้าพันออเดอร์

ยอดขายวันเดียวสูงสุดทะลุยี่สิบแปดหมื่น ห่างจากเป้าหมายยอดขายต่อเดือนสิบล้าน ขาดแค่ก้าวเดียว

แต่ในใจเฉินเหยียนเซินรู้ดี ผลงานตรงหน้าบางทีอาจเป็นแค่ดอกไม้บานชั่วคืน ถ้ารั้งผู้ใช้ไว้ไม่ได้ ข้อมูลพวกนี้ก็จะตกฮวบอย่างรวดเร็ว

วันที่สามสิบเอ็ดเดือนตุลาคม วันสุดท้ายของปลายเดือน

ชั้นสองอุทยานสตาร์ทอัป เป็นภาพหม่นหมองเศร้าซึม ทุกคนเทียบกับเมื่อวานแล้ว แต่ละคนเหมือนไก่ที่แพ้พนัน

"จวงรุ่ย ฝั่งเพนกวินตอบกลับมาว่าไง"

ตาเฉินเหยียนเซินซุกซน ฝืนกลั้นความโกรธถาม

"ผมคุยกับเจ้าหน้าที่ตรวจสอบความปลอดภัยฝั่งนั้นแล้ว บทพูดหลายชุดที่พี่เซินให้มา เขาไม่สนใจเลย ยืนกรานหัวชนฝาว่าลิงก์ของเราเสี่ยงข้อมูลรั่วและถูกขโมยบัญชี ปลดล็อกไอพีกับโดเมนให้ไม่ได้"

จวงรุ่ยหลุดคำหยาบอย่างที่ไม่ค่อยทำ ตอบด้วยความโกรธ

"เหี้ย"

เฉินเหยียนเซินตบโต๊ะ กระชากปกเสื้อ เมืองเซินเฉิงนี่เจ๋งจริง พูดบล็อกก็บล็อก เขายังไม่มีวิธีเลยสักนิด

"ลูกค้าใหม่วันนี้เพิ่มได้เท่าไหร่" เฉินเหยียนเซินถอนหายใจยาว ถามหูอวิ๋น

"ลูกค้าใหม่ของเราเจ็ดสิบสามเปอร์เซ็นต์มาจากช่องทางคิวคิว ถ้าปัญหานี้แก้ไม่ได้ ลูกค้าใหม่เพิ่มอย่างมากก็คงรักษาไว้แถวห้าหมื่น แถมฝั่งเว็บโซเชียลในโรงเรียน ไมโครบล็อก และเชียนตู้ ท่าทียังไม่ชัดเจน เผลอๆ อาจบล็อกพวกเราด้วย"

หูอวิ๋นสีหน้าจริงจังตอบ

คนในรู้เรื่องในบ้านตัวเอง ลิงก์ต่อราคาของฝูหลี่เถา เหมือนโรคสะเก็ดเงินอิเล็กทรอนิกส์จริงๆ เกาะติดแน่นบนแพลตฟอร์มโซเชียลใหญ่ทั้งหลาย

"ก่อนอื่นใช้วิธีสลับไอพีกับโดเมน เล่นกองโจรกับเพนกวินไปก่อน"

เฉินเหยียนเซินใช้นิ้ว เคาะโต๊ะอย่างเป็นจังหวะ ครุ่นคิดอยู่นาน คิดวิธีจนใจออกมาวิธีหนึ่ง

"ก็ได้แค่นี้แหละ" จวงรุ่ยพยักหน้า หันตัวไปทำงาน

"น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉันยังไม่รู้จักเฮ่ารุ่ย ไม่งั้นให้เขาพูดสักคำ เรื่องนี้แก้ได้ในพริบตา"

เฉินเหยียนเซินแอบคิดในใจ

เฮ่ารุ่ยเป็นกรรมการบริหารฝ่ายการลงทุนและควบรวมกิจการของเพนกวิน ชาติที่แล้ว เขาเป็นหัวเรือใหญ่ในงานระดมทุนรอบเอของเฟ่ยหยีเทคโนโลยี สองคนสนิทกันใช้ได้ ถือเป็นพี่น้องที่เดินทางสายเดียวกันมา

เฮ้อ ต่อให้รู้จักเฮ่ารุ่ยก็ไม่ได้ ปีสองพันสิบ เขายังอยู่เอเซินเจอร์ ยังไม่ได้เข้าเพนกวิน

"แม่ง ตอนนี้ได้แต่ทนก่อน รอยอดผู้ใช้ต่อวันของฝูหลี่เถาขึ้นอีกขั้น ดึงดูดความสนใจของนักลงทุนได้ ถึงตอนนั้นค่อยหาเส้นสายดูละกัน"

เฉินเหยียนเซินหลับตา ความคิดวุ่นวาย

ซ่งหยุนเฉิงฝั่งตรงข้ามแอบมองเขา เฉินเหยียนเซินแบบนี้ นางเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ไร้แรง จนใจ หัวร้อน นางเดิมทีนึกว่า ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เฉินเหยียนเซินก็ยังเป็นเด็กหนุ่มกวนๆ ท่าทางเลวๆ แบบเดิม

ดิดิดิ

โทรศัพท์ตั้งโต๊ะในออฟฟิศจู่ๆ ก็ดังขึ้น

สวี่ซิงซิงที่นั่งอยู่ข้างๆ หยิบหูโทรศัพท์ ทักทายอย่างชำนาญว่า "สวัสดีค่ะ ที่นี่ฝูหลี่เถา ขอถาม..."

คำพูดของสวี่ซิงซิงจู่ๆ ก็หยุด นางเงยหน้าขึ้น กวักมือใส่เฉินเหยียนเซิน

เฉินเหยียนเซินเดิมทีไม่อยากรับโทรศัพท์ แต่สวี่ซิงซิงกวักมือใส่เขาไม่หยุด เขาถึงค่อยลุกขึ้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ เดินไปข้างโทรศัพท์พูดว่า "ผมคือเฉินเหยียนเซิน ผู้รับผิดชอบฝูหลี่เถา..."

แต่ทว่า พอเขาได้ยินการแนะนำตัวของอีกฝ่าย ก็ขมวดคิ้วแน่น ทำหน้าเข้มฟังต่อ

สามนาทีต่อมา เฉินเหยียนเซินวางสาย

เขาพิงหน้าโต๊ะ มองทิวทัศน์โรงเรียนนอกหน้าต่าง ไม่คิดเลยว่า ฝูหลี่เถาจะเข้าสู่สายตาของนักล่าระดับท็อปเร็วขนาดนี้

"สวี่ซิงซิง จองตั๋วเครื่องบินไปเซินเฉิงสองใบ"

เฉินเหยียนเซินสูดลมหายใจลึก ทริปนี้ เขาต้องไป

"หัวหน้า นอกจากนาย ยังมีใครไปอีกเหรอ" สวี่ซิงซิงถามต่อ บนหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ซ่งหยุนเฉิง"

เฉินเหยียนเซินตอบสั้นๆ

"ฉันเหรอ"

ซ่งหยุนเฉิงชี้ตัวเอง ทำหน้าไม่อยากเชื่อ นางไม่เคยได้ยินว่านักออกแบบยูไอ ควบฝ่ายปฏิบัติการและหัวหน้าทีมบริการลูกค้า ทำไมยังมีภารกิจไปทำงานต่างเมืองอีก