บทที่ 58 คืนก่อนไปเยือนเซินเฉิง

แสงสนธยาทอดเงา ลมฤดูใบไม้ร่วงเย็นโชย แฝงความหนาวนิดหนึ่ง

หน้าประตูวิทยาลัยซวี่เฉิง

เฉินเหยียนเซินยกมือดูเวลาที เพิ่งจะควักมือถือ ก็เห็นซ่งหยุนเฉิงสะพายเป้สีเหลืองดิน วิ่งหอบมา

"ถือกระเป๋าเดินทางหน่อย พวกเรานั่งแท็กซี่ไปเผิงเฉิงก่อน เวลากระชั้น"

เฉินเหยียนเซินดันกระเป๋าเดินทางในมือไปให้ซ่งหยุนเฉิง ไม่รอนางตอบ ก็ยืนข้างถนนเริ่มโบกรถ

"บัดซบ แพลตฟอร์มเรียกรถออนไลน์ทำไมยังไม่เปิดตัวอีก"

แท็กซี่หลายคันรวดล้วนมีผู้โดยสาร เฉินเหยียนเซินอดด่าออกมาไม่ได้

ซ่งหยุนเฉิงสะพายเป้ ลากกระเป๋าเดินทาง เหมือนสาวใช้ เช็ดเหงื่อบนหน้าไปพลาง ถามด้วยความอยากรู้ว่า "ทำไมต้องไปเผิงเฉิง พวกเราไม่ใช่จะไปเซินเฉิงเหรอ"

"ซวี่เฉิงไม่มีสนามบิน ได้แต่ไปเผิงเฉิงก่อน"

เฉินเหยียนเซินหันหน้า สำรวจซ่งหยุนเฉิงรอบหนึ่ง จากนั้นพูดว่า "การแต่งตัวชุดนี้ของเธอไม่ได้ ถึงตอนนั้นเกรงว่ากระทั่งประตูยังเข้าไม่ได้ อยากยืนหยัดในที่ทำงาน ต้องมีเสื้อผ้าที่ดูดีหน่อย เธอดูแบบนี้ เหมือนสาวโรงงานที่ชะตาขม"

"ฉันก็เป็นสาวโรงงานอยู่แล้ว"

ซ่งหยุนเฉิงไม่โต้แย้ง ตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ

"เธออยากเป็นสาวโรงงานทั้งชีวิตเหรอ"

เฉินเหยียนเซินย้อนถาม

ซ่งหยุนเฉิงจนคำ นางไม่โง่ ย่อมเข้าใจความนัยในคำพูดเฉินเหยียนเซิน

แต่ว่า นางก็เสียดาย

นางได้ยินสวี่ซิงซิงเล่าว่า เสื้อเชิ้ตที่ถูกที่สุดบนตัวเฉินเหยียนเซิน อย่างน้อยก็ต้องเจ็ดแปดร้อยหยวน เทียบเท่าค่าครองชีพสองเดือนของนาง

ใครจะไม่อยากแต่งตัวสวยสง่า แต่นี่มันต้องใช้เงินนี่

พอโบกรถได้ เฉินเหยียนเซินขึ้นรถเลย พูดกับคนขับว่า "ไปสนามบินกวนอินเผิงเฉิง ถึงก่อนสองทุ่มครึ่ง ผมเพิ่มให้อีกร้อยหยวน"

"ได้เลย วางใจ ช้าไปนาทีเดียว ผมแถมให้คุณร้อยหยวน"

ทริปนี้ระยะทางร้อยกว่ากิโลเมตร เดิมก็เป็นธุรกิจก้อนใหญ่ คนขับแท็กซี่พอได้ยินว่ายังมีทิป ก็รีบยิ้มรับปากแน่นอน

"เฉินเหยียนเซิน ฉันเป็นแค่นักออกแบบยูไอ นายไปทำงานต่างเมืองทำไมต้องพาฉันไปด้วย"

ซ่งหยุนเฉิงลังเลอยู่พักหนึ่ง ถามอย่างอ้อมแอ้ม

"เห็นเธอแล้วขัดตา ก็เลยอยากเอามาทรมานเล่น ไม่ได้เหรอ"

เฉินเหยียนเซินนอนบนเบาะ แซวอย่างไม่ใส่ใจ

"ฮึ เฉินขูดเลือดขูดเนื้อ"

ซ่งหยุนเฉิงพึมพำเสียงเบา

"ฉันบอกแล้วไง หูฉันไว เธอด่าฉันใช่ไหม เอาความหวังดีไปทำเป็นตับหมูจริงๆ เธอไม่ใช่อยากหาเงินด้วยตัวเองเหรอ ฉันนี่กำลังปั้นเธออยู่ เธอนึกว่าลำพังตำแหน่งนักออกแบบยูไอ ต่อไปจะมีอนาคตเป็นรูปเป็นร่างในสังคมได้เหรอ"

บางทีอาจเพราะในใจคุกรุ่นไฟ วันนี้เฉินเหยียนเซินพูดจากระแทกแดกดันเป็นพิเศษ

"ขอบคุณท่านเฉินที่ใจกว้าง"

ซ่งหยุนเฉิงค้อมตัวลงเล็กน้อย กัดฟันพูดคำขอบคุณ พร้อมกันนั้นลูบกระเป๋าข้างเป้โดยไม่รู้ตัว ตรงนั้นยัดอิฐบล็อกแข็งๆ ก้อนหนึ่งไว้

นึกถึงพฤติกรรมเฉินเหยียนเซินก่อนหน้านี้ ซ่งหยุนเฉิงต่อสู้ในใจอยู่พักใหญ่ ถึงตัดสินใจไปทำงานต่างเมืองเป็นเพื่อนเขา

"ถึงแล้วเรียกฉัน ฉันงีบสักหน่อย"

เฉินเหยียนเซินหาว พูดจบก็หลับตา ไม่กี่นาทีก็มีเสียงกรนดังขึ้น หลับไป

"สาวน้อย แฟนหนูคุณภาพการนอนดีจริงๆ นะ"

พอขึ้นทางด่วน คนขับแท็กซี่ทักทายตามนิสัย

เมื่อกี้เฉินเหยียนเซินกับซ่งหยุนเฉิงพูดเสียงเบา คนขับฟังไม่ชัด ไม่งั้นก็คงไม่ถามแบบนี้

"คนขับ คุณเข้าใจผิดแล้ว เขาไม่ใช่แฟนฉัน" ซ่งหยุนเฉิงรีบปฏิเสธ

"ไม่ใช่แฟนแล้วเป็นอะไร" คนขับเป็นคนชอบคุย ยิ้มถามต่อ เขายังนึกว่าซ่งหยุนเฉิงหน้าบางกระดากใจ จึงแซว

"เขา เขาเป็นเจ้านายฉัน" ซ่งหยุนเฉิงพูดความจริง

เจ้านายเหรอ

คนขับได้ยินคำตอบที่เหนือคาดนี้ ขบคิดสักหน่อย ก็ไม่ปริปากอีก คนเขาเพื่อจะได้ไม่ต้องคุย กระทั่งเหตุผลเหลวไหลขนาดนี้ยังคิดออกมาได้ ตัวเองยังเอ่ยปากอีก ก็ไม่ดูตาม้าตาเรือเลย

ชั่วโมงกว่าต่อมา พอดีสองทุ่มยี่สิบแปดนาที เร็วกว่าเวลาที่เฉินเหยียนเซินกำหนดอีกสองนาที

เฉินเหยียนเซินจ่ายเงินเสร็จ นำหน้าเดินไปยังทางเข้า

ซ่งหยุนเฉิงลากกระเป๋าใหญ่กระเป๋าน้อย วิ่งกระดี๊กระด๊าตามไป

"เอาบัตรประชาชนออกมา ไปเช็กอินที่ดีเจ็ดศูนย์ก่อน"

ผ่านจุดตรวจความปลอดภัยจุดแรก เฉินเหยียนเซินพูดกับซ่งหยุนเฉิง พร้อมกันนั้นอธิบายขั้นตอนขึ้นเครื่องให้นางฟังด้วย

วุ่นอยู่ครึ่งชั่วโมงกว่า สองคนได้บัตรขึ้นเครื่อง นั่งลงที่โซนรอดีเจ็ดศูนย์

"นั่งเครื่องบินครั้งแรกเหรอ"

เฉินเหยียนเซินเห็นนางทำท่ากระวนกระวาย จู่ๆ ก็เอ่ยถาม

"อืม" ซ่งหยุนเฉิงก้มหัว ไม่รู้กำลังคิดอะไร

"งั้นฉันแนะนำให้เธอดูหนังเรื่องหนึ่ง รับรองพอขึ้นเครื่องแล้วไม่ตื่นเต้น" เฉินเหยียนเซินตาหมุนปั๊บ ฝืนกลั้นยิ้ม ควักมือถือออกมาจากกระเป๋า กดอยู่ครู่หนึ่ง ยื่นให้ซ่งหยุนเฉิง

ดูหนังเหรอ

ซ่งหยุนเฉิงทำหน้าฉงน ในใจนางออกจะตื่นเต้นจริง รู้สึกว่าพอบินขึ้นไปสูงหมื่นเมตรแล้วไม่มีความปลอดภัย

นางก็ไม่ได้คิดละเอียด รับมือถือเฉินเหยียนเซินมา จ้องจอดูอย่างตั้งใจ

ดูไปดูไป นางก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล จนกระทั่งเครื่องบินในหนังจู่ๆ ระเบิด ทำเอานางตกใจ ถึงค่อยตระหนักว่า เฉินเหยียนเซินไม่มีเจตนาดี

แต่หนังเก่าอายุสิบปีเรื่องนี้ จุดขายและปมชวนลุ้นเต็มเปี่ยม ถึงในใจจะกลัว ซ่งหยุนเฉิงก็ยังฝืนดูจนจบ

"ตอนนี้ฉันยิ่งไม่กล้านั่งเครื่องบินแล้ว"

ซ่งหยุนเฉิงคืนมือถือให้เฉินเหยียนเซิน ถอนหายใจยาว พูดอย่างขลาดๆ

"ที่ให้เธอดูเรื่องสุดสายโลกนี้ จุดประสงค์คือบอกเธอว่า ความน่าจะเป็นที่เครื่องบินตกต่ำมาก ถ้าไม่ใช่ในหนัง ปกติเธอสามห้าปีก็ไม่เจอสักครั้ง"

เฉินเหยียนเซินพูดมั่วอย่างจริงจัง

"ฉันว่านายจงใจทำตัวเลวต่างหาก" ซ่งหยุนเฉิงไม่เชื่อคำอธิบายนี้เลยสักนิด เดิมทีอยากลูบอิฐบล็อกหาความปลอดภัยสักหน่อย แต่นึกได้ว่าเพราะในเป้ใส่อิฐบล็อก ได้แต่โหลดสัมภาระใต้ท้องเครื่อง

"ผู้โดยสารทุกท่าน เที่ยวบินโบอิงเอชยูเจ็ดเจ็ดสามศูนย์ที่บินไปสนามบินอันเป่าเซินเฉิงกำลังจะเริ่มตรวจบัตร ขอให้ท่านเตรียมตัวล่วงหน้า"

ในเสียงประกาศมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น

เฉินเหยียนเซินตบซ่งหยุนเฉิง ส่งสัญญาณให้นางเข้าแถวตรวจบัตร เที่ยวบินที่มาถึงตอนดึกนี้ ผู้โดยสารไม่เยอะ ไม่กี่นาทีต่อมา สองคนเดินผ่านงวงช้าง หาที่นั่งตัวเองเจอ

ที่นั่งสองคนอยู่แถวแรกของชั้นประหยัด ไม่มีถาดพับเล็ก แต่ดีที่พื้นที่ด้านหน้ากว้างขวาง เหยียดขาตรงได้

ซ่งหยุนเฉิงนั่งตำแหน่งติดหน้าต่าง ชำเลืองมองนอกหน้าต่างที รีบหันหน้า สูดลมหายใจลึกไม่หยุด

จากนั้น เครื่องบินเริ่มไถลตัว เหินขึ้น เสียงคำรามดังลั่นข้างหู

เสียงที่คุ้นเคยนี้ ทำให้ซ่งหยุนเฉิงนึกถึงฉากในหนังทันที เท้าสองข้างชัดเจนว่าเหยียบพื้น แต่กลับมีความรู้สึกลอยตัว ในความลนลาน นางเหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้าย กุมมือเฉินเหยียนเซินแน่น

"เธอนี่กำลังเอาเปรียบฉันเหรอ"

เฉินเหยียนเซินขมวดคิ้ว แสร้งทำหน้าไม่พอใจ

"ให้ฉันจับหน่อย ไม่งั้นฉันกลัว" ริมฝีปากซ่งหยุนเฉิงซีดเผือด ในใจเต็มไปด้วยความเสียดาย หนังถึงจะสนุก แต่ตัวเองไม่น่าดูเลยจริงๆ

ในตอนนี้ ในหัวนางเต็มไปด้วยภาพเครื่องบินระเบิด และฉากที่ตัวเอกในหนังถูกยมทูตจับตา จากนั้นตายไปทีละคน

"นั่งหลายครั้งก็ไม่กลัวแล้ว" เฉินเหยียนเซินปลอบส่งๆ

ซ่งหยุนเฉิงกลัวจับใจ ไม่มีอิฐบล็อกที่นางคุ้นเคย ไม่มีความปลอดภัยจากการเหยียบพื้น นางหลับตา จับมือเฉินเหยียนเซินแน่น

"อีกสองชั่วโมงถึงจะลงจอด ฉันนอนสักหน่อย"

เฉินเหยียนเซินยิ้มเปล่งปลั่ง โอบหัวซ่งหยุนเฉิง กดเข้าอ้อมอกเลย ซ่งหยุนเฉิงตกใจจนไม่กล้าขัดขืน

แมวป่าที่โหดแค่ไหน สุดท้ายก็คือแมว ไม่ใช่เสือ

เฉินเหยียนเซินคิดในใจ ดมกลิ่นหอมจางๆ บนตัวนาง หลับลึกไปอีก

"เฉินเหยียนเซิน นายนอนเก่งกว่าหมูอีก"

ซ่งหยุนเฉิงนอนในอ้อมอกเฉินเหยียนเซิน ความคิดในหัวฟุ้งกระจาย นางนึกถึงบ้านเกิด นึกถึงพี่ชาย แต่เสียงหัวใจเต้นตึกตักข้างหู ก็ดึงนางกลับสู่ความจริง

กลิ่นบนตัวเฉินเหยียนเซิน ราวกับไม้สนบ้านเกิด สดชื่นแฝงเผ็ดร้อนนิดหน่อย จากนั้นเป็นกลิ่นไม้อุ่นๆ ทำให้คนสงบจิตสงบใจ

ไม่ทันรู้ตัว ซ่งหยุนเฉิงก็หลับไป หายใจหนัก เต็มไปด้วยความอ่อนล้า

ตอนแอร์โฮสเตสเปิดไฟ เข็นรถอาหารมา เฉินเหยียนเซินถึงค่อยลืมตา เห็นแต่ซ่งหยุนเฉิงอ้าปาก น้ำลายไหลบนหน้าอกเขาเป็นแอ่ง

เฉินเหยียนเซินดึงกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่ง เช็ดให้แห้ง ถึงค่อยเขย่านางตื่น

"เอ๊ะ เสื้อเชิ้ตนายทำไมเปียก" ซ่งหยุนเฉิงเงยหน้ามองผลงานตัวเอง ถามโดยไม่รู้ตัว

"เธอเช็ดน้ำลายบนปากก่อนค่อยพูด" เฉินเหยียนเซินทำหน้ารังเกียจ ยื่นทิชชูแผ่นหนึ่งให้

"เอ่อ เจ้านาย ขอโทษ" ซ่งหยุนเฉิงเช็ดน้ำลาย หน้าแดงถึงติ่งหูในพริบตา เก้อจนนิ้วเท้าจิกพื้น

เฉินเหยียนเซินไม่สนใจนาง ขออาหารชุดสองชุดจากแอร์โฮสเตสที่จอดอยู่ข้างๆ โยนให้ซ่งหยุนเฉิงชุดหนึ่ง

"พรุ่งนี้พวกเราไปพบหัวหน้าฝ่ายกำกับดูแลของเพนกวิน กลางคืนถึงโรงแรม เธอเตรียมเอกสารประชาสัมพันธ์ของฝูหลี่เถาให้พร้อม แล้วคิดดู ในฐานะผู้ช่วยประธานบริษัท พรุ่งนี้เธอควรพูดอะไรบ้าง"

เฉินเหยียนเซินกินข้าวไปพลาง ไม่ลืมกำชับซ่งหยุนเฉิงไปพลาง

ฉันมีตำแหน่งผู้ช่วยประธานบริษัทเพิ่มมาอีกเหรอ

ซ่งหยุนเฉิงยิ้มขมพยักหน้า คิ้วสวยสองข้างขมวดเข้าหากันแน่น เห็นได้ชัดว่าข้อเรียกร้องนี้ของเฉินเหยียนเซินทำเอานางกดดันไม่น้อย

ตีหนึ่งห้าสิบห้านาที เครื่องบินลงจอด

เฉินเหยียนเซินยืนที่จุดรับสัมภาระ ทำหน้าฉงนพูดว่า "เธอมีแค่เป้ใบเดียว ทำไมต้องโหลดใต้ท้องเครื่อง อย่าบอกนะว่าในเป้ใส่อิฐบล็อกก้อนหนึ่ง"

"หา ไม่มีๆ ฉันนั่งเครื่องบินครั้งแรก ไม่ค่อยเข้าใจ"

ซ่งหยุนเฉิงที่ถูกพูดถูกใจ ในใจเกิดผิด ยิ้มแห้งเสียงหนึ่ง รีบปฏิเสธ

สองคนนั่งแท็กซี่ถึงโรงแรม ก็ตีหนึ่งครึ่งดึกแล้ว

ผนังนอกโรงแรมหรูหราอร่ามตา สระว่ายน้ำกลางแจ้งสีฟ้าคราม บวกกับการตกแต่งโถงต้อนรับที่หรูหรา ซ่งหยุนเฉิงถูกตรึงในพริบตา หยุดฝีเท้าลังเลว่า "ท่านเฉิน หรือว่าเปลี่ยนโรงแรมเถอะ ที่นี่ดูแพงจัง"

"ก็ไม่ต้องให้เธอจ่าย ห่วงไปได้"

เฉินเหยียนเซินยื่นมือรับบัตรประชาชนนาง ทำเรื่องเช็กอินเสร็จอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งนั่งลิฟต์ถึงชั้นบนสุด เดินเข้าห้อง ซ่งหยุนเฉิงถึงค่อยพบว่า ในห้องมีแค่เตียงใหญ่เตียงเดียว

ในหัวผ่านฉากชวนเคลิ้มบางอย่างอย่างรวดเร็ว นางมองเฉินเหยียนเซินอย่างทึ่มๆ

"มองฉันทำไม เธอนอนโซฟา"

"จริงสิ อย่าลืมเตรียมเอกสารให้พร้อม"

เฉินเหยียนเซินลากกระเป๋าเดินทางเข้าห้องนอน นี่เป็นห้องสวีตหรูหรา โซฟายังใหญ่กว่าเตียงที่วิทยาลัยซวี่เฉิง

"เจ้านาย เรียบเรียงเอกสารพรุ่งนี้ได้ไหม นี่ก็ตีหนึ่งครึ่งแล้ว" ซ่งหยุนเฉิงพยายามต่อรองกับเขา

"ถ้าเป็นคนอื่นพูดคำนี้ ฉันจะไล่ออกทันที" เฉินเหยียนเซินตอบยิ้มๆ ก่อนปิดประตู

"เจ้านาย ฉันจะเรียบเรียงให้เรียบร้อยแน่นอน"

ซ่งหยุนเฉิงตกใจสะดุ้ง รีบควักคอมพิวเตอร์เริ่มทำงาน ในใจด่าเฉินเหยียนเซินไม่หยุด

นางรู้นิสัยอีกฝ่ายดี ต่อให้ไม่ไล่นางออก ก็ต้องหักเงินเดือนนางแน่นอน

วันรุ่งขึ้น ซ่งหยุนเฉิงสภาพจิตใจห่อเหี่ยว กอดคอมพิวเตอร์กับเอกสาร ทำหน้าทุกข์ตามหลังเฉินเหยียนเซิน

"ยิ้มให้ฉันหน่อย ไม่งั้นหักเงินเดือนเธอ"

เฉินเหยียนเซินหันตัว เตือนอย่างดุร้าย

"ได้ ฉันยิ้ม" ซ่งหยุนเฉิงเม้มริมฝีปาก ฝืนคั้นรอยยิ้มออกมา ในใจก็เม้าท์ด่าอย่างบ้าคลั่ง

เวลานัดพบกับอีกฝ่ายที่เฉินเหยียนเซินกำหนดคือสิบโมงเช้า แต่ก่อนไปเพนกวิน ยังต้องอ้อมทางหน่อย เขามองซ่งหยุนเฉิงที ส่ายหัวเบาๆ