บทที่ 59 เจรจาแตกหัก เจอเสี่ยวหม่าครั้งแรก

หน้าร้านเสื้อผ้าผู้หญิงระดับกลางร้านหนึ่ง ลานวัฒนธรรมอุทยานวิทยาศาสตร์หนานซาน

"เสื้อเก่ายังไม่ทิ้งอีกเหรอ อย่าบอกนะว่าจะถือมันไปสำนักงานใหญ่เพนกวินด้วย" เฉินเหยียนเซินกวาดตามองซ่งหยุนเฉิง ยิ้มเร่ง

คนอยู่ที่เสื้อผ้า พระอยู่ที่ทองคำ คำนี้จริงไม่ผิด

ซ่งหยุนเฉิงที่เปลี่ยนชุดใหม่ ลอกความเขินซื่อๆ ออกไป นางสวมสูทคอวีสีขาวตัวสั้น ผมยาวดำสลวยมัดสูง สดชื่นคล่องแคล่ว ต่างจากเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนราวคนละคน ตอนนี้ถึงค่อยดูเหมือนคนทำงานมากกว่า

"เสื้อพวกนี้ไม่ได้ขาด ยังใส่ได้" ซ่งหยุนเฉิงกำถุงหิ้ว สีหน้าเสียดายเต็มหน้า

เฉินเหยียนเซินพูดไม่ออก ในใจแอบด่า ยัยขี้งก ไม่สนใจซ่งหยุนเฉิง เดินตรงไปริมถนนเรียกแท็กซี่

ห้างนี้อยู่ไม่ไกลจากสำนักงานใหญ่เพนกวิน สองคนขึ้นรถ ไม่กี่นาทีก็ถึงจุดหมาย

มองตึกสำนักงานใหญ่เพนกวินตรงหน้า ซ่งหยุนเฉิงเต็มไปด้วยความลังเลใจ นางรู้ว่า การหิ้วถุงเสื้อเก่านี้ จะส่งผลไม่ดีต่อการพบปะที่กำลังจะมาถึง

ในตอนที่นางเตรียมจะตัดใจทิ้งเสื้อ เฉินเหยียนเซินจู่ๆ ก็เอ่ยปากว่า "คนขับ เอาถุงนี้ไปส่งที่โถงโรงแรมเวนิส บอกเคาน์เตอร์หน้าว่าเป็นของแขกห้องแปดหกแปดแปดฝากไว้"

พูดพลาง เขายังควักเงินค่าเหนื่อยห้าสิบหยวนยื่นให้คนขับ

"คุณวางใจ จัดการให้เรียบร้อยแน่นอน" คนขับรับเงินสด ยิ้มรับปาก

ลงรถ ซ่งหยุนเฉิงเดินตามหลังเฉินเหยียนเซินเงียบๆ จริงๆ นางอยากพูดว่า เสื้อพวกนั้น อาจยังไม่ถึงห้าสิบหยวนเลย

"เฉินเหยียนเซิน ขอบคุณนะ" ซ่งหยุนเฉิงจ้องแผ่นหลังเขาตรงๆ พึมพำเสียงเบา

ยืนหน้าประตู เฉินเหยียนเซินโทรหาอีกฝ่าย รอสิบกว่านาที ถึงค่อยเห็นหนุ่มรูปร่างปานกลางคนหนึ่ง เดินเอื่อยๆ มา

"สวัสดีครับท่านเฉิน ผมเหลียงโหย่วจื้อ ผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการช่องทางของเว็บไพไพ ยินดีต้อนรับสู่เซินเฉิงครับ"

เหลียงโหย่วจื้อแนะนำตัวก่อน จากนั้นยื่นมือให้เฉินเหยียนเซิน ท่าทีกระตือรือร้น

"สวัสดีครับผู้จัดการเหลียง แต่ว่า คนที่นัดผมมาไม่ใช่คนฝ่ายกำกับดูแลของบริษัทคุณเหรอ"

เฉินเหยียนเซินชะงักไปเล็กน้อย สมองหมุนอย่างรวดเร็ว ในใจแอบมีการคาดเดา แต่เขาไม่ได้เปิดเผย

"ฝ่ายกำกับดูแลเป็นคนนัดจริง แต่ที่จริงคนที่อยากเจอคุณ คือเจ้านายผม เจิ้งชุนปิน"

เหลียงโหย่วจื้อพูดตามตรง จากนั้นหยิบบัตรลงทะเบียนผู้เยี่ยมชมสองใบออกมา ส่งสัญญาณให้เฉินเหยียนเซินกับซ่งหยุนเฉิงตามเขามา

แม่ง นี่หมายตาโปรเจกต์ฉัน หรือหมายตาตัวฉัน

เฉินเหยียนเซินในใจออกจะไม่สบอารมณ์ แต่ก็ยังตามไป

เพนกวินในตอนนั้น อาศัยคิวคิวที่มีผู้ออนไลน์พร้อมกันเกินหนึ่งร้อยล้านคน ล่าเหยื่อในบ่อปลาอินเทอร์เน็ตอย่างไม่เกรงกลัว ขอแค่ถูกตาต้องใจ ไม่ซื้อกิจการ ก็ลอกเลียน

โมเดลธุรกิจที่เพดานต่ำมากอย่างฝูหลี่เถา อีกฝ่ายแปดในสิบมองไม่ขึ้น สิ่งเดียวที่สะดุดตา เกรงว่ายังคงเป็นความเร็วในการแตกตัวอันน่าทึ่งที่ต่อราคาศูนย์หยวนนำมา ที่ทำให้อีกฝ่ายเกิดความสนใจ

สามคนเดินไปตลอดทาง นั่งลิฟต์มาถึงตึกโปรเจกต์ของเว็บไพไพ ติ๊งเสียงหนึ่ง ประตูลิฟต์เปิด พื้นที่สำนักงานกว้างขวางห้องหนึ่งปรากฏตรงหน้า

"สองท่านรอสักครู่ ท่านเจิ้งยังประชุมอยู่ เดี๋ยวมา"

เหลียงโหย่วจื้อพาสองคนเข้าห้องประชุม หยิบน้ำมาสองขวด พูดอย่างสุภาพ

เฉินเหยียนเซินอือเสียงหนึ่ง พออีกฝ่ายไป เขาเปิดฝาน้ำแร่ จิบทีละนิด

"เดิมทีจะมาเจอคนฝ่ายกำกับดูแล ตอนนี้กลายเป็นคนของเว็บไพไพ ปัญหาของพวกเรายังแก้ได้อยู่ไหม"

ซ่งหยุนเฉิงถามเสียงเบา

"ช่างมันเถอะ เดินไปดูไปก่อน ฉันว่านะ แปดในสิบหมายตาฉันแน่"

เฉินเหยียนเซินลูบคาง น้ำเสียงมั่นใจพูด

ชาติที่แล้ว เขาไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับเจิ้งชุนปิน แต่เคยได้ยินประวัติของอีกฝ่าย

เจิ้งชุนปินเป็นนักศึกษาหัวกะทิมหาวิทยาลัยหัวเคอ เข้าเพนกวินปีสองพันสาม ใช้แค่สามปีก็ทำได้ถึงตำแหน่งผู้อำนวยการ ส่วนตำแหน่งปัจจุบันของเขา เฉินเหยียนเซินไม่ค่อยเข้าใจ คาดว่าอย่างน้อยก็เป็นผู้รับผิดชอบผลิตภัณฑ์ของเว็บไพไพ

"นายนี่หน้าด้านจริงๆ" ซ่งหยุนเฉิงพึมพำประโยคหนึ่ง

เฉินเหยียนเซินยิ้มไม่พูด เพียงพิงเก้าอี้เล่นมือถือ ถือโอกาสฆ่าเวลา

ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายประชุมนานแค่ไหน

เขาย่อมไม่นั่งทื่อจ้องเพดานหรอก

อีกด้านหนึ่ง

เหลียงโหย่วจื้อกลับเข้าออฟฟิศ รายงานสถานการณ์การพบเฉินเหยียนเซินให้เจิ้งชุนปิน

"อาจื้อ นายว่าคนนี้เป็นยังไง" เจิ้งชุนปินเอนหลัง เอกเขนกบนเก้าอี้เจ้านาย หรี่ตาถาม

"สุขุม หนักแน่น ไม่เหมือนนักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง" เหลียงโหย่วจื้อประเมินสั้นๆ

"ยังมีอย่างอื่นอีกไหม" เจิ้งชุนปินไม่ออกความเห็น ถามต่อ

"เขาเหมือนเดาความคิดของคุณออก" เหลียงโหย่วจื้อครุ่นคิดครู่หนึ่ง พูดอย่างมั่นใจ

"โอ๋ งั้นก็ต้องเจอเขาหน่อยจริงๆ ผมชื่นชมคนฉลาด โดยเฉพาะคนฉลาดที่อายุน้อย" เจิ้งชุนปินเกิดความสนใจ นั่งตัวตรงพูด

เขาเดิมทีอยากปล่อยเฉินเหยียนเซินรอ ลดความเฉียบคมของอีกฝ่าย เพื่อจะได้เจรจาเงื่อนไขสะดวก แต่ตามที่เหลียงโหย่วจื้อพูด ไม้นี้เกรงว่าใช้ไม่ได้ผล

ป๊อกๆๆ

เจิ้งชุนปินกับเหลียงโหย่วจื้อ หนึ่งหน้าหนึ่งหลัง เดินเข้าห้องประชุม

เฉินเหยียนเซินถึงจะตอบสนองเร็ว แต่เจิ้งชุนปินก็ยังเหลือบเห็นหน้าจอมือถือเขา เจ้าหนูนี่ดันเล่นเกมอยู่

"ท่านเฉิน แนะนำให้คุณรู้จักหน่อย ท่านนี้คือคุณเจิ้งชุนปิน รองประธานของเว็บไพไพ" เหลียงโหย่วจื้อยืนนิ่งแล้ว ยิ้มพูด

"ท่านเจิ้ง ได้ยินชื่อมานาน" เฉินเหยียนเซินค่อยๆ ลุกขึ้น จับมืออีกฝ่าย

เจิ้งชุนปินดูแล้วอายุแค่สามสิบต้นๆ ใส่แว่นไร้กรอบ ดูสุภาพเรียบร้อย รอยยิ้มอบอุ่น

"ผมอยู่เพนกวินก็ไม่ได้ทำผลงานเด่นอะไร คำว่าได้ยินชื่อมานานของคุณเฉิน ทำเอาผมออกจะกระดากใจ"

เจิ้งชุนปินยิ้มน้อยๆ ตอบ ในคำพูดแฝงเงี่ยงไว้

"ผู้ชำนาญศึกไม่มีผลงานโดดเด่น ท่านเจิ้งคุมธุรกิจเว็บไพไพได้ ก็พอจะแสดงว่าคุณได้รับความสำคัญในระดับผู้บริหารเพนกวินมาก อีกทั้งเมื่อเจ็ดปีก่อน คุณเคยเป็นผู้รับผิดชอบผลิตภัณฑ์สัตว์เลี้ยงคิวคิว พวกเราคนรุ่นหลังเก้าศูนย์ ใครไม่เคยใช้ผลิตภัณฑ์นี้บ้าง"

เฉินเหยียนเซินไม่ตื่นตระหนกเลยสักนิด ทักทายอย่างใจเย็น

เจิ้งชุนปินฟังคำนี้แล้วชะงัก มองไปที่เหลียงโหย่วจื้อ เหลียงโหย่วจื้อส่ายหัวเล็กน้อย ส่งสัญญาณว่าไม่ใช่ข้อมูลที่ตัวเองเปิดเผย

น่าสนใจ

เจิ้งชุนปินเชิญเฉินเหยียนเซินนั่งคุย บางทีเพราะธุรกิจยุ่ง เวลากระชั้น หรือไม่ก็เพราะนิสัยเขาเป็นแบบนี้อยู่แล้ว เพิ่งนั่งลง ก็เข้าเรื่องตรงๆ ว่า "ท่านเฉิน สนใจเข้าร่วมเว็บไพไพไหม"

"ท่านเจิ้งหมายความว่า" เฉินเหยียนเซินหยั่งเชิงถาม

"ผมให้ระดับตำแหน่งสามลบหนึ่งกับคุณได้ ต่อไปรับผิดชอบการวางแผนและพัฒนาผลิตภัณฑ์ของเว็บไพไพ เงินเดือนต่อปีเริ่มต้นห้าสิบหมื่นหยวน"

เจิ้งชุนปินมั่นใจเต็มเปี่ยม ในยุคที่คนเฉลี่ยเงินเดือนเดือนละสามพันหยวนนี้ เงื่อนไขที่เขาให้ อย่าว่าแต่นักศึกษาปีหนึ่งจากมหาวิทยาลัยอันดับสอง บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยชั้นนำชิงเป่ย ก็คว้ามาได้พรึบ

ในสายตาเขา ฝูหลี่เถาไม่มีค่าอะไร ที่มีค่าที่สุดคือเฉินเหยียนเซินคนนี้ คนที่อาศัยเงินทุนแค่หลายสิบหมื่น ในเวลาแค่สองเดือนสั้นๆ ขยายยอดผู้ใช้ไปสู่ระดับล้านได้ เฉินเหยียนเซินนับว่าเป็นบุคลากรคนหนึ่ง

"ขอบคุณที่ท่านเจิ้งเห็นค่า แต่คนอย่างผมน่ะ ชินกับความเรื่อยเปื่อย ทั้งไม่อยากทำงานให้คนอื่น ทั้งไม่อยากอยู่ใต้บังคับใคร"

เฉินเหยียนเซินเก็บรอยยิ้ม ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง

เจิ้งชุนปินชะงัก ไม่คาดคิดว่าเฉินเหยียนเซินจะปฏิเสธ รีบเสริมว่า "ขอแค่คุณทำผลงานได้ ผมรับรองว่าภายในสามปีคุณเลื่อนเป็นสามลบสอง ต่อไปเลื่อนเป็นสี่ลบหนึ่งก็มีโอกาส เงินเดือนต่อปีอย่างน้อยเริ่มต้นสองร้อยหมื่น"

"ท่านเจิ้ง ผมก็แค่ไม่ชอบทำงานให้คน" เฉินเหยียนเซินไม่หวั่นไหว ยิ้มตอบอย่างเบาหวิว

ส่วนที่เจิ้งชุนปินพูดว่าสามปีเลื่อนสามลบสอง อนาคตเลื่อนสี่ลบหนึ่ง เขาไม่เชื่อแม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนตัวเดียว เจิ้งชุนปินก็ไม่ใช่เจ้าหม่า เอาความมั่นใจที่ไหนมารับปากแบบนี้

ก็แค่เห็นเขาอายุน้อย อยากตุ๋นเขาเท่านั้นเอง

ลำพังเขาเป็นนักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง วุฒิมัธยมปลายสองข้อนี้ อยากเข้าเพนกวิน ก็พอให้อีกฝ่ายต้องวิ่งเต้นแล้ว ต่อให้รับเข้าเป็นกรณีพิเศษ อย่างมากก็ให้ตำแหน่งทีลบสอง พูดง่ายๆ ก็ยังเป็นพลทหารตัวเล็กๆ

อย่าว่าแต่เจิ้งชุนปิน ต่อให้เป็นเซินเฉิงหม่า เขาก็ปฏิเสธเหมือนกัน

ระดับไหนกัน ยังอยากเป็นเจ้านายฉัน

เจิ้งชุนปินที่ถูกปฏิเสธสองครั้งติด ภายนอกไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับคุกรุ่นไฟ ถ้าระเบิดอารมณ์เดินออกไปตรงนั้น ก็รู้สึกว่าเสียระดับ จึงพูดอย่างเย็นชาว่า "งั้นก็ขอให้ฝูหลี่เถาของท่านเฉิน สักวันหนึ่ง ขึ้นเป็นเว็บช็อปปิ้งอันดับร้อยอันดับแรกละกัน"

เฉินเหยียนเซินฟังก็ขำ คิดในใจว่า ไอ้บัดซบ ดึงตัวไม่สำเร็จก็พลิกหน้าทันที สมควรแล้วที่นายทำเว็บไพไพได้กระท่อนกระแท่นจวนเจียนตาย ดูหน้าซวยๆ ของนายแล้ว อยู่เพนกวินก็คงอยู่ได้ไม่กี่ปี

"ทำได้ถึงร้อยอันดับแรกก็ไม่ง่ายจริง ไม่มีสามห้าเดือนก็ทำไม่ได้ กลับเป็นท่านเจิ้งต่างหากที่ต้องออกแรงหน่อย ถ้ายังไม่พยายาม ปีนี้ส่วนแบ่งตลาดของเว็บไพไพ เกรงว่ากระทั่งสิบอันดับแรกก็รักษาไว้ไม่ได้"

เฉินเหยียนเซินทนความอึดอัดไม่ได้เลยสักนิด เปิดหน้าใส่ตรงๆ

ความจริง เว็บไพไพเมื่อสองปีก่อนยังมีส่วนแบ่งตลาดเจ็ดจุดสองเปอร์เซ็นต์ แต่ปีนี้สัดส่วนตลาดของฝานเค่อพุ่งสูง เห็นๆ ว่าจะแซงเว็บไพไพอยู่แล้ว

คำเท็จมักไม่ทำร้ายคน คำจริงต่างหากที่ทิ่มเข้าหัวใจ

เจิ้งชุนปินไม่คิดว่าหนุ่มฝั่งตรงข้าม จะเหมือนถังดินปืน จุดปุ๊บติดปั๊บ หรือเขาไม่รู้ฐานะตัวเองในเพนกวิน

เขาฝืนกลั้นความโกรธ โบกมือใส่เหลียงโหย่วจื้อ "อาจื้อ ส่งเขาออกไป"

พูดจบ ก็ไม่แสร้งแล้ว หันตัวเดินออกจากห้องประชุม

แค่สองสามประโยค สองคนก็เจรจาแตกหัก สถานการณ์นี้เหลียงโหย่วจื้อคาดไม่ถึง เขายิ้มแห้งเสียงหนึ่ง เกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดีว่า "ท่านเฉิน พูดให้นุ่มนวลหน่อยก็ได้ จะทำแบบนี้ไปทำไม"

"ผู้จัดการเหลียง ให้คำแนะนำดีๆ คุณข้อหนึ่ง รีบลาออกซะ อยากทำอีคอมเมิร์ซก็ไปอาลีหรือจิงตง เว็บไพไพอยู่ในมือเจิ้งชุนปิน มีแต่ทางตาย ไม่เกินสองปี โพนีคงเลิกล้มความคิดทำอีคอมเมิร์ซเองด้วยความน่าจะเป็นสูง"

เฉินเหยียนเซินลุกขึ้นอย่างไม่แยแส จัดปกเสื้อ เตรียมจะไป

ในตอนนั้นเอง หม่าเหวินเถิงที่กำลังตรวจงานที่เว็บไพไพ ผ่านหน้าประตูห้องประชุม

เจิ้งชุนปินออกประตูอย่างรีบร้อน ประตูเปิดอ้า ประโยค เว็บไพไพมีแต่ทางตาย ถูกเขาได้ยินชัดเจน เขาหยุดฝีเท้า ยืนหน้าประตูห้องประชุม ขมวดคิ้วถามว่า

"ท่านนี้คือ"

ในสำนักงานใหญ่ตัวเอง ในอาณาเขตตัวเอง กลับมีคนสาปแช่งโปรเจกต์ตัวเอง หม่าเหวินเถิงคุกรุ่นไฟถึงขีดสุด

ธุรกิจอีคอมเมิร์ซของกลุ่มบริษัทไม่เคยมีความคืบหน้าอะไร อย่าว่าแต่ทำให้ใหญ่ทำให้แกร่ง กระทั่งส่วนแบ่งตลาดเดิมของเว็บไพไพ ก็จวนจะรักษาไว้ไม่ได้

หลิวจื้อผิงเกลี้ยกล่อมให้เขายอมแพ้ เปลี่ยนทิศทางกลยุทธ์เป็นการลงทุนในแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซ เพื่อรับผลตอบแทนมหาศาลในการพัฒนาอีคอมเมิร์ซ แต่เขาไม่เคยเห็นด้วย

หนึ่งคือไม่ยอมแพ้ สองคือไม่เชื่อโชคลาง เขาผ่านฤดูหนาวอินเทอร์เน็ตปีศูนย์แปดมาได้ ยังทำโปรเจกต์อีคอมเมิร์ซเล็กๆ ไม่ได้เลยเหรอ

เหลียงโหย่วจื้อพอเห็นชัดว่าใครมา และหลิวจื้อผิงข้างกายเขา รีบทักทายว่า "พี่เสี่ยวหม่า ท่านหลิว ท่านนี้คือเฉินเหยียนเซิน ผู้ก่อตั้งฝูหลี่เถา"

"พี่โพนี ถ้าคุณรู้สึกว่าผมพูดไม่ถูก พวกเรานั่งลงคุยกันช้าๆ ได้"

เฉินเหยียนเซินยิ้มกว้าง มั่นใจกล้าหาญ

เผชิญกับนักลงทุนคนสำคัญของเฟ่ยหยีในชาติก่อน สภาพเขาผ่อนคลายมาก น้ำเสียงในการพูด ราวกับกำลังคุยกับเพื่อนเก่า

"???"

หม่าเหวินเถิงทำหน้างงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ครุ่นคิดอยู่ครึ่งค่อนวินาที ก็ถูกท่าทีของเฉินเหยียนเซินทำเอาประทับใจ กวักมือใส่หลิวจื้อผิง สองคนเดินเข้าห้องประชุมด้วยกัน