บทที่ 60 เสี่ยวหม่าไม่ก้มหัวสวามิภักดิ์งั้นเหรอ เงินทุนเริ่มต้นสิบล้าน

นักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง สองเดือน ทำยอดผู้ใช้จากศูนย์เป็นล้าน ยอดขายต่อเดือนเฉียดสิบล้านเหรอ

ฟังคำแนะนำฝูหลี่เถาของเฉินเหยียนเซินจบ หม่าเหวินเถิงเพียงพยักหน้าเล็กน้อย บนหน้าไม่มีสีหน้าประหลาดใจ

ด้วยวิสัยทัศน์ของเขา อัจฉริยะที่เคยเห็นมาเยอะเกินไป เฉินเหยียนเซินถึงจะยอดเยี่ยม ก็ยังไม่พอจะทำให้เขาประทับใจ

ต่อให้เป็นผลิตภัณฑ์ที่แตกตัวผู้ใช้อย่างน่ากลัวอย่างต่อราคาศูนย์หยวน ก็ยังไม่ทำให้ใจเขากระเพื่อม

คิวคิวจะขาดผู้ใช้และทราฟฟิกเหรอ

ขอแค่เขายินดี ก็ดันการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ ให้มียอดการมองเห็นระดับสิบล้านต่อวันได้ทุกเมื่อ

"ดังนั้น นายเอาอะไรมาบอกว่าเว็บไพไพมีแต่ทางตาย"

หม่าเหวินเถิงโบกมือ รับคำพูดต่อเอง

"ข้อแรก ขาดข้อได้เปรียบของแพลตฟอร์มที่สร้างความแตกต่าง ผู้ใช้ฝั่งซีจะเลือกเถาเป่ากับจิงตง ผู้ใช้ฝั่งบีเลือกอาลีบาบากับจิงตง เว็บไพไพมีอะไร เหมือนร้านบะหมี่เนื้อสามร้านบนถนนสายเดียว ร้านเถาเป่าเส้นราคาถูก ร้านจิงตงเส้นเหนียวนุ่ม เว็บไพไพดูราคาก็พอใช้ รสชาติก็โอเค แต่แพ้ตรงที่ไม่มีเอกลักษณ์"

เฉินเหยียนเซินวิจารณ์ส่งๆ

เว็บไพไพในเพนกวิน สถานะค่อนข้างกระอักกระอ่วน คณะกรรมการอยากทำให้ใหญ่ แต่เพราะทรัพยากรจำกัด บวกกับกลยุทธ์ที่โลเลไม่แน่นอน จึงไม่เคยได้รับการสนับสนุนระดับสูงสุดจากกลุ่มบริษัท

ทำก็ทำไม่ใหญ่ ตายก็ตายไม่ได้

"ที่นายพูดมาพวกนี้ ไม่มีค่าอะไรเลย" หม่าเหวินเถิงรู้สึกผิดหวังขึ้นมา

ก็ใช่ นักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง จะมีทัศนะลึกซึ้งอะไร

"ข้อสอง เพนกวินไม่มียีนอีคอมเมิร์ซ ในด้านความสามารถจัดการห่วงโซ่อุปทาน การปลูกฝังพฤติกรรมช็อปปิ้งของผู้ใช้ การดำเนินงานแพลตฟอร์มและระบบนิเวศร้านค้า ทั้งไม่ใส่ใจ ทั้งไม่ทุ่มทรัพยากรพอ ร้านค้ากินไม่อิ่ม ใครจะมาเล่นด้วย"

เฉินเหยียนเซินรู้ดีว่า สำหรับแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซรวมแล้ว แกนหลักไม่ใช่ทราฟฟิกกับทรัพยากร แต่คือการทำให้ผู้เล่นในแพลตฟอร์มล้วนมีประสบการณ์ที่ดี ผู้ซื้อได้รับสินค้าที่ถูกใจ ผู้ขายหาเงินได้

การผงาดขึ้นของพินตัวตัวในอนาคต ก็พิสูจน์เรื่องนี้ได้ดี ขอแค่มีกำไร ร้านค้าต่อให้เสี่ยงโดนปรับ ก็จะลุยสุดตัว

"ข้อสาม ก็เป็นข้อที่สำคัญที่สุด สัดส่วนธุรกิจบีทูซีของเว็บไพไพต่ำเกินไป เกือบทั้งหมดเป็นธุรกิจซีทูซี ตราบใดที่ด้านมืดของมนุษย์ยังอยู่ ของปลอมภายใต้โมเดลซีทูซีก็กำจัดไม่ได้ แพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซที่ของปลอมเกลื่อนกลาด ต่อให้มีคิวคิวค้ำประกัน ก็ไม่มีใครกล้าเข้า"

เฉินเหยียนเซินเบ้ปากอย่างดูแคลน

ในความทรงจำเขา แพลตฟอร์มที่กล้าทำธุรกิจซีทูซี นอกจากปลาเหลืองน้อย จ่วนจ่วน และเต๋ออู้ในภายหลัง บั้นปลายล้วนไม่มียกเว้น ตายอย่างกะทันหันกันหมด

"ตามที่นายพูด ฉันตัดธุรกิจซีทูซีทิ้ง ตั้งใจทำบีทูซีงั้นเหรอ" หม่าเหวินเถิงยิ้มเยาะ ไม่เห็นด้วยกับความเห็นเฉินเหยียนเซิน

"พี่โพนี ข้อได้เปรียบหลักของเพนกวินอยู่ที่การเชื่อมคนกับเนื้อหา ไม่ใช่การทำแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซ เจิ้งชุนปินไม่ใช่คนที่จะทำอีคอมเมิร์ซได้ คุณก็ไม่ใช่"

เฉินเหยียนเซินยักไหล่ พูดตามตรง

แต่คำพูดของเขาน่าตกตะลึงและทิ่มแทงใจเกินไป ทำเอาเหลียงโหย่วจื้อกับหลิวจื้อผิงข้างกายตกตะลึงตาค้าง ใครจะกล้าคิด พี่เสี่ยวหม่าถูกนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งสวนกลับต่อหน้า

"หรือว่านายทำได้" หม่าเหวินเถิงดันแว่น สีหน้าเย็นชา เห็นได้ชัดว่าไม่สบอารมณ์

"ถ้าเว็บไพไพอยู่ในมือผม ทำให้ปริมาณธุรกิจโตหลายเท่าในปีเดียวก็ไม่ยาก แต่ผมไม่สนใจทำงานให้คน"

เฉินเหยียนเซินไม่มีท่าทีหวาดกลัว น้ำเสียงผ่อนคลายพูด

"นายเจอเจิ้งชุนปินเพื่อระดมทุนเหรอ เจรจาไม่สำเร็จ" หม่าเหวินเถิงลุกขึ้น ถามส่งๆ ประโยคหนึ่ง

ที่เฉินเหยียนเซินนี่ เขาไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ในสายตาเขา คำพูดของเฉินเหยียนเซินลอยอยู่บนผิว ปัญหาพวกนั้นเขารู้หมด แต่พอถึงตอนลงมือทำจริง มักก็เละเทะอีก

ผู้รับผิดชอบเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนเล่า กลับไม่มีผลอะไร

"นั่นก็ไม่ใช่ ท่านเจิ้งอยากเชิญผมเข้าเว็บไพไพ ผมไม่ตกลงเท่านั้นเอง" เฉินเหยียนเซินลุกขึ้นตาม ทำท่าส่งแขกอย่างสุภาพ

เจิ้งชุนปินถูกปฏิเสธเหรอ

เจ้าหนูนี่อวดดีจริงๆ

หม่าฮว่าเถิงไม่อยากสนใจเฉินเหยียนเซินอีก รู้สึกว่าสิบกว่านาทีเมื่อกี้ เสียเวลาเปล่าๆ ล้วนๆ

"พี่โพนีคิดว่าคำพูดผมไม่มีเหตุผล ก็แค่เพราะตัวตนผม ทำให้คุณมีอคติ สู้พนันกันสักตั้งไหม ผมใช้เวลาหนึ่งปี ทำฝูหลี่เถาให้ถึงร้อยล้านผู้ใช้ได้"

เฉินเหยียนเซินเห็นหม่าฮว่าเถิงจะเดินออกประตู ก็ทิ่มความคิดของอีกฝ่ายตรงๆ พร้อมโยนจุดขายที่ดึงดูดใจอย่างยิ่งออกมา

เขาไม่เคยคิดว่า อาศัยแค่สองสามคำพูด ก็ทำให้เจ้าใหญ่ระดับหม่าเหวินเถิงก้มหัวสวามิภักดิ์ได้ ในนิยายอาจทำได้ แต่ในความจริง รั้งอีกฝ่ายไว้พูดได้สองคำ ก็นับว่าฟลุกแล้ว

ร้อยล้านผู้ใช้เหรอ

หม่าเหวินเถิงหยุดฝีเท้า จ้องเฉินเหยียนเซินตรงๆ หนุ่มตรงหน้าสูงใหญ่หล่อเหลา ในตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่รู้เลยว่าคำว่าแพ้คืออะไร สบตาด้วย สายตาหนักแน่นทรงพลัง

สายตานี้ทำให้เขานึกถึงช่วงเริ่มต้นทำธุรกิจ ตอนนั้นตัวเอง ก็ไม่มีความเชื่อมั่นว่าจะชนะแบบนี้

"มาร์ติน ทักทายฝ่ายการลงทุนหน่อย ให้พวกเขาลงทุนสิบล้านดูผลก่อน จริงสิ ผลิตภัณฑ์พวกนายชื่ออะไร"

หม่าเหวินเถิงหันตัวถาม

"พี่โพนี ผลิตภัณฑ์พวกเราชื่อฝูหลี่เถา"

เฉินเหยียนเซินเดิมทีอยากเท่ บรรลุความสำเร็จในการปฏิเสธเซินเฉิงหม่า แต่จนใจที่อีกฝ่ายให้เยอะเกินไปจริงๆ

สิบล้านนี่ขนาดไหน

พอจะขยายสเกลกิจกรรมต่อราคาศูนย์หยวน อีกสิบเท่ายี่สิบเท่าได้

เฉินเหยียนเซินสีหน้าพิลึกมองหม่าเหวินเถิง ในใจพึมพำ อย่าบอกนะว่าคนนี้เป็นพวกมาโซ คำแนะนำจากประสบการณ์เมื่อกี้ไม่ทำให้เขาประทับใจ พอโดนสวนหลายคำ กลับตามตื๊ออยากลงทุน

นี่มันไม่ใช่ขี้ข้าเหรอ

"เฉินเหยียนเซินใช่ไหม ผมชื่อหลิวจื้อผิง นายเรียกผมว่าพี่มาร์ตินได้ รอตรงนี้สักครู่ก่อน ผมให้เพื่อนฝ่ายร่วมลงทุนมาประสานงานกับนาย"

หลิวจื้อผิงตบไหล่เฉินเหยียนเซิน ยิ้มน้อยๆ

การเปลี่ยนท่าทีของหม่าเหวินเถิง ทำให้เขาเห็นโอกาสนิดหนึ่ง ย่อมชื่นชมเฉินเหยียนเซินที่ทำให้หม่าเหวินเถิงเปลี่ยนใจได้เพิ่มขึ้นมาบ้าง

สิบล้านนี้สำเร็จไม่สำเร็จไม่สำคัญ ที่สำคัญคือเขาเห็นโอกาสในการเกลี้ยกล่อมหม่าเหวินเถิง เปลี่ยนกลยุทธ์ของกลุ่มบริษัทจากตรงนี้

"ขอบคุณพี่มาร์ติน" เฉินเหยียนเซินจับมืออีกฝ่าย น้ำเสียงจริงใจ

หม่าฮว่าเถิงไม่พูดอะไรอีก นำคนกลุ่มหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังออฟฟิศของเจิ้งชุนปิน

พอทุกคนไปหมด ซ่งหยุนเฉิงถึงค่อยถอนหายใจยาว พูดว่า "น่ากลัวจริงๆ คนเขาเป็นมหาเศรษฐีระดับหลายร้อยหมื่นล้าน นายสวนเขาต่อหน้า ไม่กลัวเขาพลิกหน้าเลยเหรอ"

"คนแบบเขา เธอเอาแต่ประจบกลับยิ่งทำให้เขาเบื่อ แสดงความเห็นต่างพอเหมาะ เขากลับรู้สึกว่าเธอไม่เหมือนใคร ดูสิ สิบล้านนี้ก็ได้มาแล้วไม่ใช่เหรอ"

"อีกอย่าง อย่าบอกนะว่าฉันยังจะกลัวเขาปิดไอดีคิวคิวฉัน"

เฉินเหยียนเซินก็ถอนหายใจโล่งอกเช่นกัน หยิบน้ำแร่ดื่มอึกหนึ่ง

"เฉินเหยียนเซิน นายเก่งจริงๆ" ซ่งหยุนเฉิงถูกเขาทำเอาขำ ประสาทที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลาย รำพึงด้วยใจจริง

ตอนเฉินเหยียนเซินสวนใส่เจิ้งชุนปิน นางก็ตกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าจะพลิกผัน ไม่เพียงปัญหาการปิดโดเมนและไอพีแก้ได้ ยังดึงเงินลงทุนสิบล้านมาให้โปรเจกต์

"จริงๆ ที่อื่นฉันยิ่งเก่งกว่า" เฉินเหยียนเซินแอบเสริมในใจประโยคหนึ่ง

ส่วนแผ่นสีน้ำเงินอะไรนั่น เจ้านั่นเขาเสียเงินซื้อมา ก็ย่อมนับเป็นส่วนหนึ่งของความสามารถเขาได้

ขั้นตอนต่อจากนั้นคืบหน้าเร็วเกินกว่าที่เฉินเหยียนเซินคาด

บางทีอาจเพราะจำนวนเงินน้อย หรือเพราะโพนีกำชับเอง เฉินเหยียนเซินอยู่ที่เพนกวินทั้งวัน กินมื้ออาหารพนักงานฟรีสองมื้อ ตอนจะกลับ ยังได้สัญญาระดมทุนมาฉบับหนึ่ง

สิบล้านแลกหุ้นหกเปอร์เซ็นต์

ถึงแม้ฝ่ายร่วมลงทุนเพนกวิน อิงตามความสุกงอมของโมเดลธุรกิจ ข้อมูลการเติบโต และสถานการณ์การแข่งขันในตลาดของฝูหลี่เถา จะยินดีให้มูลค่าแค่แปดสิบล้านหยวน แต่ถูกประโยค ฉันใช้แค่สองเดือน พูดให้ถูกคือแค่สัปดาห์เดียวก็ทะลุระดับล้านผู้ใช้ ของเฉินเหยียนเซินสวนกลับไป

ความจริง ฝูหลี่เถาเป็นผู้นำในสนามอีคอมเมิร์ซแบบไกด์ช็อปปิ้งแล้ว มูลค่าย่อมต้องสูงขึ้นอีกขั้น

คู่แข่งในอนาคตอย่างโมกูเจีย เหม่ยลี่ซัว สื่อมเวอยตี้ไม่ และอื่นๆ ไม่ก็ยังไม่ได้ก่อตั้ง ไม่ก็กำลังพัฒนาหาทิศทางทำกำไร เทียบกับฝูหลี่เถาไม่ติดเลย

บวกกับหม่าเหวินเถิงทักทายไว้เอง คนประสานงานฝ่ายร่วมลงทุนคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ยังเห็นชอบกับราคาที่เฉินเหยียนเซินเสนอ

กำไรเละเลย

เกาะเรือใหญ่คิวคิวลำนี้ ต่อไปใครจะกล้าปิดลิงก์เขาอีก

"พวกเรากลับซวี่เฉิงตอนนี้เลยไหม" ซ่งหยุนเฉิงสะกิดเฉินเหยียนเซินเบาๆ ถามเสียงเบา

ประสบการณ์ที่เพนกวินวันนี้ ทำให้นางสุขุมขึ้นไม่น้อย ก็กระทั่งเจ้าใหญ่อย่างหม่าเหวินเถิงและหลิวจื้อผิงยังเจอมาแล้ว ตอนประสานงานกับฝ่ายการลงทุน นางก็แนะนำสถานการณ์การพัฒนา ข้อมูลปัจจุบัน และแผนในอนาคตของฝูหลี่เถาได้อย่างใจเย็น

"พรุ่งนี้ค่อยกลับ เธอรับผิดชอบจองตั๋วเครื่องบิน เอาเที่ยวบินที่ลงจอดตอนบ่ายดีที่สุด เซินเฉิงเป็นที่ที่ดี กลางคืนพาเธอออกไปเที่ยว ถือเป็นรางวัลสำหรับการทำงานหนักของเธอ"

เฉินเหยียนเซินคิดสักครู่แล้วพูด

"เจ้านาย แลกเป็นเงินสดตรงๆ ได้ไหม" ซ่งหยุนเฉิงหรี่ตา บนหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทำท่าประจบ

"ซ่งหยุนเฉิง เธอขาดเงินขนาดนี้ ทำไมไม่ยอมเป็นแฟนฉัน ถ้าเกี่ยงว่าเงินน้อย ฉันให้เธอได้เดือนละสองหมื่น"

เฉินเหยียนเซินทำหน้าฉงนพูด

"หยุดเลย อย่าพูดเรื่องนี้อีก ไม่งั้น..." ซ่งหยุนเฉิงเอื้อมมือไปลูบอิฐบล็อกโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าไม่ได้สะพายเป้ จากนั้นมองรอบๆ อยากหาอาวุธป้องกันตัวที่ถนัดมือสักชิ้น

"ได้ๆๆ เธอนี่ น่าเบื่อจริง" เฉินเหยียนเซินค้อน เดินไปริมถนนสองก้าว โบกแท็กซี่คันหนึ่ง

ขึ้นรถ เฉินเหยียนเซินถามคนขับว่า "คนขับ คนรวยเซินเฉิน กลางคืนชอบไปเที่ยวที่ไหน"

"ก็ไปเกาะตะวันน่ะสิ สาวสวยก็เยอะ หุ่นก็เป๊ะ สวรรค์ของผู้ชายเลย"

คนขับพูดภาษาถิ่นชัดเจน แนะนำอย่างกระตือรือร้น

"สาวสวยเหรอ ฉันพามาเองแล้ว" เฉินเหยียนเซินชี้ไปที่ซ่งหยุนเฉิง

"ไปหน้าต่างโลก หรือไม่ก็ไปหาดเหมยซา ที่พวกนี้เหมาะกับคนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณ" คนขับได้ยินเขาพูดกวางตุ้งไม่ค่อยชัด ก็เปลี่ยนพูดภาษากลาง

"งั้นไปหน้าต่างโลก"

ถ้าไม่ได้พาซ่งหยุนเฉิงมา เฉินเหยียนเซินคงเลือกเกาะตะวันแน่นอน ลองดูว่าปืนคมแหลมตอนอายุสิบแปด คมพอไหม

เซินเฉินยามค่ำคืนสีสันงดงาม เจริญกว่าเมืองเล็กอย่างซวี่เฉิงมาก เฉินเหยียนเซินพาซ่งหยุนเฉิงเดินเที่ยวหน้าต่างโลกรอบหนึ่ง แล้วไปตากลมที่หาดสักพัก จนกระทั่งรถบนถนนค่อยๆ น้อยลง สองคนถึงค่อยกลับโรงแรม

"ซ่งหยุนเฉิง มานี่"

เฉินเหยียนเซินเดินเข้าห้อง เห็นซ่งหยุนเฉิงที่กอดคอมพิวเตอร์เตรียมจองตั๋ว กวักมือเรียก

"ทำไมเหรอ" ซ่งหยุนเฉิงกอดคอมพิวเตอร์ วิ่งตึงตังมาหน้าเขา นึกว่าเขามีเรื่องงานสั่งอีก

"ยังมีรางวัลอีกข้อที่ยังไม่ได้ให้เธอ" เฉินเหยียนเซินแสร้งทำเป็นลึกลับ

"แลกเป็นเงินสด..." ซ่งหยุนเฉิงยังพูดไม่ทันจบ ปากก็ถูกเฉินเหยียนเซินปิด

มีประสบการณ์จากครั้งก่อน คราวนี้ซ่งหยุนเฉิงเพิ่งจะกัดลงไปแรงๆ เฉินเหยียนเซินก็ถอยหลังก้าวหนึ่ง หลบการโจมตีกัดของนาง

"อ้วงไฉ ราตรีสวัสดิ์"

บนหน้าเฉินเหยียนเซินเผยรอยยิ้มหลังได้ใจ โบกมือ เดินตรงกลับเข้าห้อง

ซ่งหยุนเฉิงที่ยืนอยู่กับที่ มองอิฐบล็อกครึ่งก้อนในเป้ สุดท้ายก็ยังไม่ตัดใจ คว้าอาวุธทุบหัวเฉินเหยียนเซินได้

อีกด้านหนึ่ง

ห้องสองศูนย์หก สองศูนย์แปด และสองศูนย์สี่ของอุทยานสตาร์ทอัป ตอนนี้ไฟสว่างไสว พอรู้ว่าเฉินเหยียนเซินแก้ปัญหาการปิดลิงก์ได้ ทุกคนต่างตื่นเต้นตะโกนลั่น ระบายอารมณ์อึดอัดสองวันมานี้อย่างเต็มที่

"พี่เซินยังบอกว่า เพนกวินลงทุนให้โปรเจกต์เราสิบล้าน"

จวงรุ่ยที่อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ บนหน้าแฝงความลังเลนิดหนึ่ง เสริมประโยคหนึ่ง ตอนเห็นข้อความนี้ ปฏิกิริยาแรกของจวงรุ่ยคือตัวเองตาฝาด ปฏิกิริยาที่สองคือคิดว่าเฉินเหยียนเซินล้อเล่น

"นายพูดว่าเท่าไหร่นะ" จางเหวินป๋อทึ่มอยู่กับที่ ทำหน้าไม่อยากเชื่อ

สีหน้าคนอื่นก็ไม่ต่างกันมาก