บทที่ 61 ข่าวปลอมที่เหลือเชื่อสุดๆ กลับเป็นเรื่องจริง

ยามเย็นวันรุ่งขึ้น คู่หนุ่มสาวลงจากแท็กซี่ เดินมุ่งหน้าไปยังประตูตะวันออกของวิทยาลัยซวี่เฉิง

"นี่คือกุญแจห้องศูนย์สี่หนึ่งแปด เธอช่วยเอากระเป๋าเดินทางไปวางที่ห้องนั่งเล่นให้ที ฉันกลับไปอุทยานสตาร์ทอัปก่อน"

เฉินเหยียนเซินสั่งซ่งหยุนเฉิง

"ฉันก็ไม่ใช่ผู้ช่วยส่วนตัวนายสักหน่อย..." ซ่งหยุนเฉิงเบิกตาใส่เฉินเหยียนเซินด้วยความโกรธ เพิ่งจะปฏิเสธ แต่จากปากเฉินเหยียนเซิน เห็นรางๆ คำว่า หักเงินเดือน จึงรีบทำหน้ายิ้มรับปากว่า "ค่ะ เจ้านาย"

เดินมาถึงทางแยก สองคนคนหนึ่งเดินไปอพาร์ตเมนต์อาจารย์ อีกคนเดินเอื่อยๆ ไปทางอุทยานสตาร์ทอัป

เฉินเหยียนเซินก้าวเท้าขึ้นชั้นสอง หวังจื่อเฮ่าราวกับมีสัมผัสทางใจ หันหัวมองไปยังบันได

"พี่เซิน" หวังจื่อเฮ่าลุกพรวดขึ้น โบกแขนตะโกน

"พี่เซิน" คูณเก้า

"เจ้านาย" คูณเก้า

คนอื่นได้ยินเสียง ต่างวางงานในมือ มุงเข้ามาโดยไม่รู้ตัว

"พี่เซิน เพนกวินลงทุนให้พวกเราสิบล้านจริงเหรอ" จางเหวินป๋อดันแว่น ถามอย่างตื่นเต้นเต็มหน้า

"ใช่ ก็แค่สิบล้าน"

เฉินเหยียนเซินส่ายหัวเบาๆ ทำหน้าไม่พอใจ

"พวกเรามีเงินแล้ว" จวงรุ่ยดึงแขนเฉินเหยียนเซิน ยิ้มกว้าง

ปีนี้เขาปีสี่ ตามหลักแล้ว ตอนนี้ควรไปฝึกงานนอกโรงเรียนแล้ว แต่ประสบการณ์ทำงานที่ฝูหลี่เถาช่วงนี้ทำให้เขารู้สึกว่า อยู่ต่อ บางทีอนาคตอาจสว่างไสวกว่า

"ทุกคนเงียบหน่อย ฉันมีสองเรื่องจะพูด ข้อแรก ฝูหลี่เถาได้เงินทุนเริ่มต้นก้อนแรกจากเพนกวิน จำนวนสิบล้าน คาดว่าจะเข้าบัญชีภายในสามวันทำการ ข้อสอง สต็อกสินค้ากิจกรรมต่อราคาศูนย์หยวน เพิ่มให้ฉันสิบเท่า งบประมาณต่อวันของทีมยิงโฆษณาจากสี่หมื่นเปลี่ยนเป็นสิบหมื่น"

เฉินเหยียนเซินยืนกลางฝูงชน ประกาศเสียงดัง

"เย้ หัวหน้า เจ๋งสุดๆ" สวี่ซิงซิงตื่นเต้นกระโดดโลดเต้น กำหมัดโบก ส่ายหัวส่ายตัว ทำเอาทุกคนเงียบกริบทันที

สายตาทุกคนหันไปที่นางพร้อมเพรียง

"เอ่อ พวกนายไม่ดีใจเหรอ"

สวี่ซิงซิงแลบลิ้น ย่องกลับเข้าฝูงชนเงียบๆ

"เอาล่ะ จ่ายเงินเดือน"

เฉินเหยียนเซินเอ่ยปากเอง คลายความเก้อของสวี่ซิงซิง เขาหิ้วถุงเงินถุงหนึ่ง โยนบนโต๊ะส่งๆ

"จางเหวินป๋อ"

เฉินเหยียนเซินเรียก เพราะซ่งหยุนเฉิงไม่อยู่ เขาจึงเริ่มจ่ายเงินเดือนจากพนักงานหมายเลขสอง

"เงินเดือน ค่าโอที และเงินรางวัล รวมหกพันบาท" จางเหวินป๋อที่รับเงิน นับทันที ในใจแอบตกใจ

เพลิงเงินเดือนมนุษย์บวกศูนย์จุดหก

ตัวอักษรที่คุ้นเคยชุดหนึ่งผ่านตา เฉินเหยียนเซินคิดในใจว่า นี่เกรงว่าเป็นครั้งสุดท้ายที่ใช้เงินสดจ่ายเงินเดือน รอฝ่ายการเงินของเพนกวินเข้ามาประจำ ทุกอย่างก็ต้องทำตามขั้นตอน

ฝูหลี่เถา ไม่ใช่คณะละครเร่อีกแล้ว

เทียบกับเดือนก่อน จำนวนพนักงานเพิ่มขึ้นเท่าตัว แต่สุดท้ายจ่ายเงินเดือนแค่เจ็ดหมื่นบาท เพราะพนักงานที่เพิ่มมา ครึ่งหนึ่งเป็นบริการลูกค้า เงินเดือนไม่สูง

ระบบ อัปค่าให้ฉัน

เฉินเหยียนเซินรวมสมาธิที่ช่องค่าสภาพร่างกาย ความเย็นเฉียบกระดูกพัดมาอีกครั้ง เส้นเอ็นกระดูกเลือดเนื้อในร่างกาย ราวกับดูดกินไอหมอกสีขาวนี้อย่างละโมบ

ในพริบตา ค่าสภาพร่างกายก็กลายเป็นหนึ่งจุดสี่เก้า ตามที่ระบบบอก สามคือค่าสูงสุดที่มนุษย์ธรรมดาทำได้ ตอนนี้เฉินเหยียนเซินใกล้ครึ่งทางแล้ว ในด้านพละกำลัง ความอึด และพละกำลัง เขามีการพัฒนาที่เห็นได้ชัดจริง

"หัวหน้าทีมแต่ละแผนก กลางคืนกลับไปคิดดู พรุ่งนี้ส่งแผนรับคนหนึ่งฉบับ รวบรวมให้สวี่ซิงซิงทั้งหมด อีกอย่าง เพราะนักลงทุนเรียกร้อง พวกเราต้องรวบรวมรายชื่อคนที่จะจ่ายประกันสังคม นักศึกษาปีสี่ที่อนาคตไม่มีแผนสอบราชการ สอบปริญญาโท แจ้งชื่อตัวเองกับหัวหน้าทีมได้"

เฉินเหยียนเซินเสริม หยุดสองวินาที ก็พูดต่อว่า "ก่อนวันศุกร์นี้ ฉันจะปรับเงินเดือนทั้งหมดครั้งหนึ่ง อิงตามผลงานของทุกคนในเดือนตุลาคม ถึงตอนนั้นจะยืนยันกับนักศึกษาแต่ละคน ขอให้ทุกคนเตรียมรายงานผลงานล่วงหน้า"

"หัวหน้า รายงานผลงานคืออะไรเหรอ" สวี่ซิงซิงยกมือถาม คนที่ฉงนเหมือนนาง ยังมีบริการลูกค้าอีกหลายคน

"พูดง่ายๆ ก็คือเล่าว่าตัวเองทำงานอะไรบ้างในเดือนตุลาคม มีจุดเด่นและจุดด้อยอะไร มีข้อเสนอปรับปรุงขั้นตอนการทำงานในตำแหน่งตัวเองไหม ฝูหลี่เถาพัฒนาเร็วมาก ฉันหวังว่าทุกคนจะถือมันเป็นกิจการที่ดี ไม่ใช่งานพาร์ตไทม์"

เฉินเหยียนเซินยิ้มจางๆ น้ำเสียงจริงใจพูด

ปรับเงินเดือน

จ่ายประกันสังคม

เงินลงทุนสิบล้าน

ข่าวหนักหน่วงแล้วข่าวเล่ากระแทกมา ทุกคนตกตะลึงตาค้าง จวงรุ่ย หูลี่ และจางเหวินป๋อและพวก ซาบซึ้งกับคำพูดของเฉินเหยียนเซินที่สุด พวกเขารู้ในใจว่า เรียนจบไปทำงานบริษัทอื่น เงินเดือนสวัสดิการความน่าจะเป็นสูงไม่สูงกว่าฝูหลี่เถา

แถมฝูหลี่เถาทุกวันขอแค่ทำงานหกชั่วโมง

ส่วนที่เกินยังมีค่าโอที

ความเชื่อมั่นที่จะทำฝูหลี่เถาให้ใหญ่ให้แกร่งของพวกเขา หนักแน่นกว่าเฉินเหยียนเซินเสียอีก

อีกด้านหนึ่ง

ส่งกระเป๋าเดินทางเฉินเหยียนเซินกลับห้องศูนย์สี่หนึ่งแปดเสร็จ ซ่งหยุนเฉิงถึงค่อยกลับหอพักอย่างหมดเรี่ยวแรง บินจากเซินเฉินไปเผิงเฉิง แล้วนั่งแท็กซี่กลับซวี่เฉิง ถึงแม้จะไม่ได้เดินกี่ก้าว แต่ความเหนื่อยล้าในใจกลับหนักอึ้งเป็นพิเศษ

นางทิ้งเป้ ไม่มีแรงแม้แต่ปีนขึ้นเตียง ทิ้งก้นนั่ง ฟุบบนโต๊ะอ่อนปวกเปียก

"เสี่ยวเฉิงจื่อ ไปทำงานต่างเมืองกลับมาแล้วเหรอ เซินเฉินสนุกไหม"

เพื่อนร่วมห้องที่อยู่ติดระเบียง หันหน้ามาถาม

"เหี้ย เสี่ยวเฉิงจื่อ เสื้อชุดนี้ของเธอเป็นคอลเลกชันใหม่ฤดูใบไม้ร่วงของพอร์ตส ชุดหนึ่งตั้งห้าพันบาทนะ"

เพื่อนร่วมห้องอีกคนเข้ามาใกล้ เพิ่งจะพูด แต่หางตาเหลือบเห็นโลโก้แบรนด์บนปกหลังเสื้อซ่งหยุนเฉิง

"เธอพูดว่าเท่าไหร่นะ"

ซ่งหยุนเฉิงสะดุ้งกะทันหัน ในพริบตาหายเหนื่อย ปากแย้มเล็กน้อย ย้อนถามอย่างไม่อยากเชื่อ

เฉินเหยียนเซินบอกนางชัดๆ ว่า เสื้อชุดนี้แค่ไม่กี่ร้อยบาท

"เธอดูสิ บนเว็บทางการพอร์ตสมีติดราคา สี่พันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าบาท ดูเธอยังใส่เสื้อในของยี่ห้อเดียวกัน ตัวนี้ก็ต้องเกือบพันบาท"

เพื่อนร่วมห้องคนนี้ ปกติก็ชอบศึกษาการออกแบบเสื้อผ้าผู้หญิงระดับกลางบน ตั้งใจจะไปเรียนต่อด้านการออกแบบเสื้อผ้า ดังนั้นเหลือบเดียวก็จำได้

"เฉินเหยียนเซิน นายนี่ผลาญเงินจริงๆ แลกเป็นเงินสดให้ฉันดีกว่า" ซ่งหยุนเฉิงโกรธจนเกือบเป็นลม เสียดายจนหน้าน้อยซีดเผือด

เสื้อชุดหนึ่งหกพันบาท นี่มันเงินเดือนสองเดือนของนาง

ไม่สิ

ยังมีรองเท้าหนังสีขาวคู่หนึ่งอีก คาดว่าราคาก็ไม่ถูก

"เสี่ยวเฉิงจื่อ นี่เธอคงไม่ได้ซื้อเองหรอกใช่ไหม" เพื่อนร่วมห้องหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง

เมื่อก่อน ซ่งหยุนเฉิงเอาแต่เอาน้ำซุปฟรีจากโรงอาหารคลุกข้าวกิน เงินบาทเดียวยังอยากผ่าครึ่งใช้ จะยอมซื้อสูทแพงขนาดนี้ได้ยังไง

"เฉินเหยียนเซินซื้อ เขาบอกว่าไปสำนักงานใหญ่เพนกวิน เสื้อที่ฉันใส่ทำให้เขาเสียหน้าเกินไป" ซ่งหยุนเฉิงก้มหัว พูดตามตรง

"รีบเล่ามาสิ ประสบการณ์ตอนพวกเธอไปเพนกวิน" เพื่อนร่วมห้องอีกหลายคนก็เข้ามาใกล้ ก็ในสายตาพวกนาง เพนกวินเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ในวงการอินเทอร์เน็ต

"จริงๆ ก็ไม่มีอะไร พวกเราไปพบประธานเว็บไพไพก่อน ต่อมาเจอหม่าเหวินเถิง แล้วก็คนชื่อหลิวจื้อผิง เฉินเหยียนเซินเรียกเขาว่ามาร์ติน"

ซ่งหยุนเฉิงยังเสียดายราคาสูทชุดนั้นอยู่ จึงเล่าสั้นมาก

"เธอเจอหม่าเหวินเถิงเหรอ"

เพื่อนร่วมห้องอุทานพร้อมกัน

"ฉันค้นเจอแล้ว หลิวจื้อผิงก็เป็นหนึ่งในผู้บริหารเพนกวิน เจ้าใหญ่ในเจ้าใหญ่ เสี่ยวเฉิงจื่อ อิจฉาเธอจัง" เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งประคองคอมพิวเตอร์พูด

"จริงสิ เสี่ยวเฉิงจื่อ ฝูหลี่เถาพวกเธอยังรับคนไหม รับพวกเราหลายคนเข้าไปด้วยสิ เธอไม่ใช่หัวหน้าทีมบริการลูกค้ากับทีมปฏิบัติการเหรอ" มีคนยิ้มถาม

"แต่อำนาจตัดสินใจอยู่ในมือเฉินเหยียนเซิน ฉันพูดไป ก็ไม่นับ" ซ่งหยุนเฉิงเผชิญคำขอเพื่อนร่วมห้อง ออกจะลำบากใจ แต่เห็นหลายคนทำหน้าผิดหวัง นางก็เสริมประโยคหนึ่ง "ต่อไปถ้าฝูหลี่เถามีตำแหน่งว่าง ฉันจะแจ้งพวกเธอให้ส่งเรซูเม่ทันที"

"อิๆ รู้อยู่แล้วว่าเสี่ยวเฉิงจื่อมีน้ำใจที่สุด" เพื่อนร่วมห้องหลายคนยิ้มพูด

ติ๊ง

ซ่งหยุนเฉิงควักมือถือ เปิดดูข้อความว่า "อย่าลืมซักเสื้อเชิ้ตฉันให้สะอาด พรุ่งนี้ส่งแผนรับคนของทีมออกแบบ ทีมปฏิบัติการ และทีมบริการลูกค้าให้ฉันฉบับหนึ่ง"

"พวกเธอเตรียมเรซูเม่ได้แล้ว"

ซ่งหยุนเฉิงที่เงยหน้าขึ้น ยิ้มน้อยๆ เตือน

...

...

ลมฤดูใบไม้ร่วงเย็นโชย พัดผิวน้ำทะเลสาบไข่มุกเป็นริ้ว

วิทยาลัยซวี่เฉิงยามค่ำคืน ไฟถนนสีเหลืองสลัวสว่างหลายดวง เด็กหนุ่มเปลือยท่อนบนห้าหกคน อาศัยแสงไฟริบหรี่ เล่นบาสกันอย่างเดือดเป็นไฟบนสนาม

โครม เสียงหนึ่ง

ลูกสามแต้มลูกหนึ่ง ลงห่วงแม่นยำ

"เจ๋งนี่ เพื่อน อีกลูกสิ" เด็กหนุ่มที่ยืนใต้แป้นเห็นดังนั้นชะงักก่อน จากนั้นก็โยนลูกกลับให้เฉินเหยียนเซิน

โครม

ลูกสามแต้มอีกลูก

เฉินเหยียนเซินเห็นอีกฝ่ายยังอยากให้เขาโยนต่อ ก็ชี้ไปที่เหมิงเจี๋ยข้างๆ ส่ายหัวเบาๆ

"ฉันจางอี้เฟิงคณะบริหารธุรกิจ ปีนี้ปีสี่ เพื่อนเรียกว่าอะไร แอดคิวคิวกันหน่อย ว่างค่อยมาเล่นบาสด้วยกัน"

จางอี้เฟิงพยักหน้าแสดงความเข้าใจ แต่เห็นเฉินเหยียนเซินรูปร่างสูงใหญ่ เก็บรีบาวด์ต้องเก่งแน่ บวกกับอัตราการลงสามแต้มที่น่ากลัว ก็อดไม่ได้ เข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น

"วารสารศาสตร์รุ่นสิบ เฉินเหยียนเซิน"

เฉินเหยียนเซินแอดคิวคิวอีกฝ่าย แนะนำตัวสั้นๆ เสร็จ โบกมือ ดึงเหมิงเจี๋ยเดินไปทางลำธารหลิว

เขาเพิ่งไปไม่นาน จางอี้เฟิงถึงค่อยถึงบางอ้อ พูดกับเพื่อนว่า "แม่ง เพื่อนเมื่อกี้ คือคนดังของวิทยาลัยซวี่เฉิง ดันจำไม่ออก เพื่อนร่วมห้องฉันคนหนึ่งทำงานพาร์ตไทม์ที่ฝูหลี่เถาของเขา พวกนายเดาสิว่าเงินเดือนเดือนหนึ่งเท่าไหร่"

"ก็สองสามพันบาทมั้ง ฉันเคยได้ยินคนพูด" มีคนในกลุ่มตอบ

"สี่พันบาท หยุดเสาร์อาทิตย์ ทำงานวันละหกชั่วโมง" จางอี้เฟิงโบกมือปฏิเสธ จากนั้นพูดทีละคำ

เขาเดิมทีคิดจะไปสัมภาษณ์พรุ่งนี้ ไม่คิดว่าคืนนี้จะเจอเฉินเหยียนเซินก่อน

"เยอะขนาดนี้เลยเหรอ" มีคนไม่เชื่อ นักศึกษาถึงจะใสซื่อ แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ ประกาศรับสมัครเขียนสองพันถึงสี่พันบาท เงินเดือนก็คือสองพันบาท

"ยังไงฝูหลี่เถาช่วงนี้ก็จะรับคน ฉันตั้งใจจะไปลองดู" จางอี้เฟิงสีหน้าหนักแน่นพูด

ในเวลาเดียวกัน ข่าวที่เฉินเหยียนเซินได้เงินทุนสิบล้านจากเพนกวินก็แพร่สะพัดออกไป กระจายในหมู่นักศึกษาและอาจารย์อย่างรวดเร็ว

"เงินทุนสิบล้านเหรอ เพนกวินเหรอ"

กัวตงเฉินที่กำลังเตรียมสอบปริญญาเอกอยู่บ้านทำหน้างง ปฏิกิริยาแรกคือข่าวปลอม จากนั้นเขาก็ไปสอบถามนักศึกษาที่ทำบริการลูกค้าที่ฝูหลี่เถาหลายคน สุดท้ายยืนยันได้ว่า ข่าวที่ดูปลอมเหลือเชื่อนี้กลับเป็นเรื่องจริง