บทที่ 62 ฉันไม่ได้ขอ เขายัดเยียดให้เอง

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเหยียนเซินกำลังหลับสบาย ก็ถูกเสียงกริ่งมือถือปลุกตื่น

"เฮ้ ใครน่ะ"

เฉินเหยียนเซินกดปุ่มรับสายอย่างงัวเงีย กระทั่งเบอร์ที่โทรเข้าก็ไม่ดู พึมพำถาม

"นักศึกษาเฉินเหยียนเซิน ฉันกัวตงเฉิน อาจารย์ที่ปรึกษาของนาย"

สองเดือนมานี้ กัวตงเฉินเจอเฉินเหยียนเซินในห้องเรียนนับครั้งได้ บางทีอาจกลัวว่าเฉินเหยียนเซินลืมตัวเอง จึงจงใจเน้นย้ำประโยคหนึ่ง

"อาจารย์กัว ฟ้ายังไม่สว่างเลย คุณโทรหาผม อย่าบอกนะว่าอยากชวนผมวิ่งยามเช้าด้วยกัน"

เฉินเหยียนเซินยังไม่ตื่นเต็มที่ พูดสับสนวกวน

กัวตงเฉินพูดไม่ออก ดูเวลาที เจ็ดโมงครึ่งแล้ว

เขาถอนหายใจยาว อธิบายอย่างอดทนว่า "ท่านผู้อำนวยการถังได้ยินว่านายได้เงินทุนสิบล้านจากหม่าเหวินเถิง ยืนกรานจะไปตรวจเยี่ยมอุทยานสตาร์ทอัปช่วงเช้า ไอ้หนูนายครั้งก่อนทำผู้อำนวยการรอตั้งครึ่งชั่วโมง วันนี้ยังไงก็ต้องเตรียมตัวล่วงหน้าให้พร้อม"

"ผมไม่ได้ขอเอง ท่านหม่ายัดให้เอง"

เฉินเหยียนเซินปฏิเสธหัวชนฝา ความต่างตรงนี้มันเยอะมาก

หม่าเหวินเถิงยัดเงินให้เขา สุดท้ายเขารับไว้ แสดงว่าเขาให้หน้าอีกฝ่าย ถ้าบอกว่าเขาขอสิบล้านจากหม่าเหวินเถิง นั่นไม่กลายเป็นเขาไปอ้อนวอนหม่าเหวินเถิงเหรอ

"..."

กัวตงเฉินอยากวางสายมาก แต่พอนึกถึงคำกำชับของคณบดี ก็ยังพูดต่อว่า "อย่าลืมเตรียมต้อนรับให้พร้อม อย่าลืม การเช็กชื่อของนายยังอยู่ในมือฉัน"

พูดจบ ติ๊งเสียงหนึ่งวางสาย ไม่ให้โอกาสเฉินเหยียนเซินตอบสนองเลยสักนิด

ไอ้แก่นี่

ขอให้นายสอบปริญญาเอกล้มเหลว

เฉินเหยียนเซินขยี้ตา ดึงผ้าห่มออก จำใจเดินเข้าห้องน้ำแปรงฟันล้างหน้า

ส่วนคำขู่ของกัวตงเฉิน เขาไม่ได้เอามาใส่ใจเลยสักนิด เขารู้ในใจว่า ถังชิงซานต้องการป้ายทองของเขามาก อย่าว่าแต่โดดเรียน ต่อให้สอบตก ตัวเองก็ยังได้รับเลือกเป็นนักศึกษาดีเด่นได้

ความสามารถแกร่งขึ้น ใครอยู่ตรงหน้าฉัน ก็เป็นน้องทั้งนั้น

ล้างหน้าเสร็จ แต่งตัวเรียบร้อย เฉินเหยียนเซินยืนหน้ากระจกชำเลืองมองทีหนึ่ง ผ่านการอัปค่าเสริมพลังหลายครั้ง ตอนนี้เขาสูงหนึ่งร้อยแปดสิบหก ท่อนบนเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำล้วน ท่อนล่างแมตช์กางเกงลำลองลายดำ หลังกว้างเอวคอด ขายาว เลือดลมเต็มเปี่ยม กระปรี้กระเปร่า

ชาตินี้ ฉันจะไม่กินแผ่นน้ำเงินอีกแล้ว

เฉินเหยียนเซินผลักประตู เดินไปยังอุทยานสตาร์ทอัป

ตลอดทาง เขาเดินไปคิดไป ต้องรับคนอีกชุด จัดฝ่ายบุคคล ธุรการ กฎหมาย และฝ่ายดูแลระบบให้ครบ แล้วยังต้องเลือกหัวหน้าทีมปฏิบัติการและหัวหน้าทีมบริการลูกค้าที่น่าเชื่อถือ จะให้ซ่งหยุนเฉิงควบไปตลอดก็ไม่ใช่วิธี

ไม่ใช่ว่ารังเกียจนาง แต่พลังคนเรามีจำกัด เรื่องเยอะเกินไป ก็อดผิดพลาดไม่ได้

ไม่ทันรู้ตัว เฉินเหยียนเซินก็ถึงชั้นสองอุทยานสตาร์ทอัป

ตอนผ่านออฟฟิศของเฉาต๋าหัว เขาจงใจชะโงกดูข้างในที เห็นแต่อีกฝ่ายกำลังจิบชายามเช้าอย่างสบายอารมณ์

"อาจารย์เฉา จิบอยู่เหรอ"

เฉินเหยียนเซินใช้ปลายเท้าดันประตูกระจกออฟฟิศ ยิ้มเดินเข้าไป

"โอ้ นี่ไม่ใช่นักศึกษาเฉินเหยียนเซินเหรอ รีบนั่งสิ ลองชาใหม่ปีนี้จากบ้านเกิดฉัน คนอื่นฉันไม่ยอมเอามาแบ่งหรอกนะ"

เฉาต๋าหัวเห็นเป็นเฉินเหยียนเซิน ยิ้มแย้มนั่งตัวตรง รินชาให้เขาแก้วหนึ่งอย่างกระตือรือร้น

"งั้นผมก็ได้กำไร ขอบคุณอาจารย์เฉา" เฉินเหยียนเซินเป่าชา จิบนิดหนึ่ง ก็ไม่เกรงใจ เข้าเรื่องตรงๆ ว่า "อาจารย์เฉา รบกวนคุณอีกได้ไหม ช่วยค้นกุญแจห้องสองศูนย์สองกับสองหนึ่งศูนย์ให้ผม"

"จะรับคนอีกแล้วเหรอ"

เฉาต๋าหัวฟังแล้วตกใจ ถามตามสัญชาตญาณ

"ตอนนี้คนไม่พอ โดยเฉพาะด้านพัฒนา ผมไม่อยากให้พวกเขาอดหลับอดนอนทำโอทีทุกวัน"

เฉินเหยียนเซินกางมือ ยิ้มขมอธิบาย

"ก็จริงนะ ห้องสองศูนย์หก สองศูนย์แปด กับสองศูนย์สี่ของพวกนายไม่กี่ห้องนี้ ค่าไฟเดือนหนึ่งเยอะกว่ายอดใช้ของห้องทำธุรกิจยี่สิบกว่าห้องข้างล่างอีก" เฉาต๋าหัวยิ้มแซว

ตอนหนุ่มเขาก็เคยลงทุนทำธุรกิจ ย่อมเข้าใจความยากของการทำธุรกิจ ส่วนเฉินเหยียนเซินตรงหน้า ทำโปรเจกต์ ง่ายกว่ากินข้าวดื่มน้ำ แค่สองเดือนสั้นๆ ดันทำได้รุ่งเรืองเฟื่องฟู

"กุญแจไม่ต้องรีบ ไว้ฉันเอาไปส่งให้ ถึงตอนนั้นเรียกนักศึกษาหลายคนช่วยนายขนโต๊ะทำงานขึ้นไป แต่ตู้กดน้ำหมดจริง นายไม่ก็ซื้อเอง ไม่ก็รอเบื้องบนอนุมัติงบค่อยซื้อเพิ่ม"

ล้อเล่นจบ เฉาต๋าหัวพูดอย่างจริงจัง

"งั้นก็รบกวนอาจารย์เฉา" เฉินเหยียนเซินขอบคุณ ดื่มชาอีกสองแก้ว ถึงค่อยเดินออกไปอย่างไม่เร่งร้อน

"อรุณสวัสดิ์พี่เซิน"

"อรุณสวัสดิ์เจ้านาย"

สมาชิกทีมหลังบ้านหลายคน โบกมือทักทาย

เฉินเหยียนเซินพยักหน้า พอนั่งลง ก็สั่งงานซ่งหยุนเฉิงว่า "สิบโมงครึ่ง ท่านผู้อำนวยการถังมาตรวจเยี่ยม ถึงตอนนั้นเธอรับผิดชอบแนะนำสถานการณ์การพัฒนาฝูหลี่เถาให้เขา จริงสิ ร้องไห้ทำน่าสงสารเป็นไหม"

"ร้องไห้ทำน่าสงสารเหรอ"

ซ่งหยุนเฉิงในมือกำซาลาเปาไส้ผัก ทึ่มไปครู่หนึ่ง ถามด้วยสีหน้าฉงน

"ถ้าผู้อำนวยการถามว่าโปรเจกต์เรามีปัญหาอะไร เธอก็ทำน่าสงสาร เช่น เงินทุนขาดแคลน อุปกรณ์คอมพิวเตอร์ไม่พอ อุปกรณ์สำนักงานไม่ครบ แถมกระทบการเรียนอะไรพวกนี้"

เฉินเหยียนเซินยกตัวอย่างมากองส่งๆ

กระทบการเรียนเหรอ

นี่ก็พูดกับผู้อำนวยการได้ด้วยเหรอ ซ่งหยุนเฉิงทำหน้าสงสัย

อีกอย่าง ทุกคนรู้ว่านายได้เงินทุนสิบล้านจากเพนกวิน คำค้นยังติดเทรนด์อยู่เลย

ผู้อำนวยการจะเชื่อเหรอ

"มองฉันทำไม นี่เพื่อประโยชน์พวกเธอ อยู่อุทยานสตาร์ทอัปทั้งวัน เผื่อใกล้เรียนจบ หน่วยกิตไม่พอจะทำยังไง"

เฉินเหยียนเซินค้อน พูดอย่างหงุดหงิด

"นายทำไมไม่พูดเอง ต้องให้ฉันไปทำน่าสงสาร" ซ่งหยุนเฉิงคิดครู่หนึ่ง ถามใหม่

"ฉันเป็นเจ้านาย มีภาพลักษณ์ไอดอลต้องรักษา" เฉินเหยียนเซินตอบส่งๆ

"เชอะ" ซ่งหยุนเฉิงดูแคลน เพิ่งจะปากยื่นโต้แย้ง ก็เห็นเฉินเหยียนเซินควักเงินสดปึกหนึ่งออกมา

"ขอบคุณเจ้านาย ขอให้เจ้านายรวยไวๆ" ซ่งหยุนเฉิงเปลี่ยนหน้าทันที รับเงินเดือนอย่างประจบ ปากเล็กเหมือนทาน้ำผึ้ง

"จริงๆ เข้าใจเธอไม่ได้เลย ตกลงรักเงินหรือไม่รักเงินกันแน่"

เฉินเหยียนเซินหมดอารมณ์ ถอนหายใจพูด

ซ่งหยุนเฉิงมองความผิดหวังในตาเขา หัวใจอดแน่นวูบไม่ได้ ออกจะเจ็บ ออกจะปวดร้าว นางเพิ่งจะรวบรวมความกล้าอธิบาย แต่สวี่ซิงซิงกลับเข้ามาใกล้ว่า "หัวหน้า ฉันซื้อข้าวเหนียวปิ้งมาให้ ลองดูว่ารสชาติเป็นยังไง"

"หวานหรือเค็ม" เฉินเหยียนเซินไม่รับ ยิ้มถาม

"เค็มน่ะ ใส่หนังกรอบกับไข่แดงเค็ม" สวี่ซิงซิงประคองข้าวเหนียวปิ้ง ยิ้มแฉ่งตอบ

"งั้นฉันกินไม่ได้ ฉันชอบกินรสหวาน" เฉินเหยียนเซินส่ายหัวปฏิเสธ

"หัวหน้า จริงๆ ฉันซื้อรสหวานมาด้วย" สวี่ซิงซิงราวกับคาดการณ์ไว้ก่อน ไม่ลนลานควักข้าวเหนียวปิ้งอีกห่อออกมา

"ช่างเถอะ คนเราต้องกล้าลองสิ่งใหม่ ฉันกินรสเค็ม"

เฉินเหยียนเซินคว้าข้าวเหนียวปิ้งรสเค็มมา พูดอย่างกวนๆ

"สองคนนี้ต้องเป็นโรคจิตแน่ๆ" ซ่งหยุนเฉิงไม่ปริปาก สายตากวาดมองสองคน แอบสรุปในใจ

ไม่นานนัก สมาชิกฝูหลี่เถาก็มากันกว่าครึ่ง

พอดีตอนนี้ เฉาต๋าหัวกำลังสั่งนักศึกษาหลายคน แบกโต๊ะเก้าอี้สำนักงานขึ้นมา

"เหวินป๋อ เรียกคนหลายคนไปช่วยที" เฉินเหยียนเซินเห็นดังนั้น ตะโกนใส่จางเหวินป๋อ

"ได้เลยพี่เซิน" จางเหวินป๋อเรียกนักศึกษาฝ่ายหน้าบ้านหลายคน ไปคลังเก็บของด้วยกันหลายรอบ ถึงค่อยยัดห้องสองศูนย์สองกับสองหนึ่งศูนย์จนเต็มแน่น

สวี่ซิงซิงหยิบเครื่องดื่มหลายขวดจากตู้เย็น ขอบคุณไปพลาง ยื่นเครื่องดื่มให้นักศึกษาหลายคนไปพลาง

สิบโมงยี่สิบ ถังชิงซานพาคณบดีหลายคน เดินขึ้นมาอย่างไม่เร่งร้อน

"สวัสดีท่านผู้อำนวยการถัง" คูณยี่สิบสาม

เสียงทักทายพร้อมเพรียง ทำให้ถังชิงซานพอใจมาก เขาโบกมือ ส่งสัญญาณให้ทุกคนกลับที่ทำงาน เขามาที่นี่ แค่มาดูเฉยๆ เด็ดขาดต้องไม่ขัดจังหวะการทำงานของทุกคน

"ท่านผู้อำนวยการถัง ครั้งก่อนรีบเกินไป ไม่ทันแนะนำให้คุณ ท่านนี้คือพนักงานหมายเลขหนึ่งของฝูหลี่เถา ซ่งหยุนเฉิง งานประสานเรื่องเงินทุน ถ้าคุณอยากทำความเข้าใจสถานการณ์ ถามนางได้ นางรู้ดีที่สุด"

เฉินเหยียนเซินดันซ่งหยุนเฉิงออกมา ความคิดของถังชิงซานเขาเข้าใจ ก็แค่อยากดูสถานการณ์การพัฒนาฝูหลี่เถา ว่าใช้เป็นเคสตัวอย่างนักศึกษาทำธุรกิจ เอาไปแบ่งปันอวดในกลุ่มพันธมิตรมหาวิทยาลัยในมณฑลได้ไหมเท่านั้น

เรื่องในเชิงข้อมูล เขาขี้เกียจพูดซ้ำหลายรอบ ยังไงด้านนี้ ประสบการณ์ของซ่งหยุนเฉิงก็พอ ต่อหน้าหม่าเหวินเถิง นางยังแนะนำความคืบหน้าโปรเจกต์ได้อย่างใจเย็น รับมือถังชิงซานย่อมไม่มีปัญหา

เฉาต๋าหัวข้างๆ แอ่นพุง อยู่เป็นเพื่อนตลอด

ชั่วโมงต่อมา ถังชิงซานและพวกจากไป เฉาต๋าหัวทำหน้าทุกข์มาหาว่า "ไอ้หนูนายป่วนทีเดียว รายงานวิจัยของฉันต้องเขียนใหม่อีกแล้ว"

"ก็แค่แก้ตัวเลขเอง ด้วยฝีมืออาจารย์เฉา ต้องห่วงเรื่องนี้ที่ไหน" เฉินเหยียนเซินพูดอย่างเบาหวิว

"ก็จริง ตอนหนุ่มฉันบุกตะลุยที่ท่าอิเล็กทรอนิกส์เซินเฉิน คลื่นลมแรงอะไรก็เคยเจอมาหมด" มุมปากเฉาต๋าหัวยกขึ้น ทำท่าหวนรำลึกอดีต

"โอ๋ อาจารย์เฉาเคยทำธุรกิจด้วยเหรอ ทำผลิตภัณฑ์อะไร" เฉินเหยียนเซินรับคำพูดได้จังหวะ

"ช่างเถอะ ไม่พูดดีกว่า เรื่องเก่าทั้งนั้น ตอนนั้นนายยังเรียนประถมอยู่เลย" รอยยิ้มเฉาต๋าหัวชะงัก ยิ้มแห้งเสียงหนึ่งข้ามหัวข้อนี้

จากนั้นหันตัว มุดกลับเข้าออฟฟิศ ซ่อมรายงานของเขาต่อ

ทริปนี้ของถังชิงซานไม่เสียเที่ยว พูดง่ายๆ คือฝ่ายโรงเรียนตั้งใจจะอนุมัติงบสิบหมื่นบาทเป็นเงินรางวัลทำธุรกิจให้ฝูหลี่เถา แต่มีเงื่อนไขหนึ่ง คือเฉินเหยียนเซินต้องเข้าร่วมการแข่งขันทำธุรกิจมหาวิทยาลัยต้นปีหน้า

ให้คอมพิวเตอร์สำนักงานยี่สิบเครื่องฟรี เครื่องพิมพ์หนึ่งเครื่อง โต๊ะทำงาน ตู้กดน้ำ และตู้เย็นจำนวนหนึ่ง

ของพวกนี้ดูไม่สะดุดตา แต่รวมๆ กันแล้ว ก็มีมูลค่าหลายสิบหมื่น ยังไงก็ดีกว่าไม่มี

เฉินเหยียนเซินยิ้มจางๆ เลื่อนเมาส์ คลิกเปิดแผนรับคนของแต่ละทีม รู้สึกว่าไม่มีปัญหาก็ข้าม จุดที่ไม่สมเหตุสมผลค่อยแก้ พอยืนยันว่าไม่ผิด เขาส่งแผนกลับให้สวี่ซิงซิง ให้นางประกาศรับสมัครงาน

ข้อมูลรับสมัครพอแปะบนบอร์ดข้อมูล ก็มีคนเอาไปแชร์ในเว็บบอร์ดในโรงเรียนและกระดานสนทนา

คราวนี้ ดึงดูดคนมากกว่าเดิม บัณฑิตที่เดิมกำลังเตรียมสมัครงานช่วงฤดูใบไม้ร่วง ต่างแก้เรซูเม่ เตรียมไปสัมภาษณ์ที่อุทยานสตาร์ทอัปพรุ่งนี้

แค่สองเดือน ทำยอดผู้ใช้จากศูนย์เป็นล้านได้ และได้เงินทุนระดับสิบล้านจากเพนกวิน สำหรับนักศึกษาวิทยาลัยซวี่เฉิงแล้ว โปรเจกต์นี้ไม่นับว่าเล็กแล้ว บวกกับเงินเดือนสวัสดิการที่แฝงสูงกว่าราคาตลาด ยังไม่ทันเลิกงาน อีเมลของสวี่ซิงซิงก็ถูกยัดจนเต็ม

นางพิมพ์เรซูเม่ออกมาทีละใบ ส่งต่อให้ผู้รับผิดชอบแต่ละทีม ผ่านการคัดกรองเบื้องต้น ถึงจะเชิญผู้สมัครมาสัมภาษณ์ที่อุทยานสตาร์ทอัป

ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ ผู้สมัครที่เข้ารอบสองก็ยังมากถึงสองร้อยคน เฉินเหยียนเซินคิดสักครู่ ก็ให้สวี่ซิงซิงยืดกำหนดการสัมภาษณ์เป็นสามวัน

ช่วงสายวันรุ่งขึ้น เฉินเหยียนเซินถือเรซูเม่ปึกหนึ่ง เดินเข้าห้องสองศูนย์สอง สวี่ซิงซิงที่อยู่นอกประตูรับผิดชอบจัดลำดับการเข้าของผู้สมัคร

"สวัสดีครับท่านกรรมการสัมภาษณ์ ผมชื่อสวีคุน ปีนี้ปีสี่..."

ผู้สัมภาษณ์คนแรกหน้ายิ้มแย้ม ค่อยๆ แนะนำตัว

เฉินเหยียนเซินรอเขาพูดจบ ถึงค่อยถามด้วยความอยากรู้ว่า "นายแซ่ไช่เหรอ"

"หา ไม่ใช่ครับ ผมแซ่สวี" สวีคุนชะงักก่อน จากนั้นแก้ไขอย่างจริงจัง