บทที่ 66 ชายผู้ปฏิเสธสี่ร้อยล้าน

"อี้เฟิง เฉินซวี่ งานมอบรางวัลช่องทางนี้ ฉันสืบมาล่วงหน้าแล้ว ถึงตอนนั้นจะมีร้านค้าระดับท็อปสายเถามาร่วมบ้าง ภารกิจของพวกนายสองคน หนึ่งคือทำความรู้จัก สองคือแลกช่องทางติดต่อ ถือโอกาสประชาสัมพันธ์ยอดผู้ใช้ต่อวันและราคาต่อบิลของฝูหลี่เถา..."

รถเบนซ์วีอาโนคันหนึ่งวิ่งฉิวบนทางด่วน เฉินเหยียนเซินที่นั่งเบาะหลัง กำชับเฉินซวี่กับจางอี้เฟิงอย่างละเอียด

รอระบบหลังบ้านร้านค้าเปิดตัว เฉินเหยียนเซินก็ตั้งใจจะเชื่อมต่อร่วมมือกับแบรนด์ชุดหนึ่ง สร้างต้นแบบก่อน ทำข่าวใหญ่

"ครับ พี่เซิน" เฉินซวี่กับจางอี้เฟิงพยักหน้ารับ

"เธอมีใบขับขี่ไหม" เฉินเหยียนเซินกำชับรายละเอียดเสร็จ หันไปถามซ่งหยุนเฉิง

"ไม่มี" ซ่งหยุนเฉิงตอบตามตรง ออกจะไม่เข้าใจ

มีประสบการณ์เยือนเพนกวินครั้งก่อน คราวนี้เฉินเหยียนเซินพานางไปหังโจว ในใจนางไม่ได้ต่อต้าน อีกทั้งยังมีเฉินซวี่กับจางอี้เฟิงไปด้วย ในใจย่อมอุ่นใจกว่า

"ไว้ไปเรียน ค่าใช้จ่ายเบิกกับอาจารย์หลิว"

เฉินเหยียนเซินสั่งตรงๆ

ยุคนี้จากซวี่เฉิงไปหังโจวหลายร้อยกิโลเมตร กระทั่งรถไฟความเร็วสูงก็ยังไม่มีให้นั่ง เฉินเหยียนเซินจนใจ ได้แต่เช่ารถตู้คันหนึ่ง แถมจ้างคนขับประจำคนหนึ่ง

"อ๋อ" ซ่งหยุนเฉิงคราวนี้ไม่ถามมาก

นางรู้ว่า ถ้าตัวเองถาม ประโยคถัดไปของเฉินเหยียนเซินก็คือ เชื่อไหมว่าจะหักเงินเดือน ทำตามอย่างว่าง่ายเถอะ

เฉินซวี่กับจางอี้เฟิงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ซ่งหยุนเฉิงในฐานะพนักงานหมายเลขหนึ่งของฝูหลี่เถา ต่อหน้าเจ้านายได้รับการปฏิบัติต่างกันชัดเจน สองคนไม่ปริปาก เล่นมือถือ

มีคนนอกอยู่ เฉินเหยียนเซินไม่ดีที่จะลงไม้ลงมือ ก็ไถดูข่าวอย่างเบื่อๆ

เครือข่ายสามจียังไถได้แค่รูปกับตัวอักษร เฉินเหยียนเซินอดคิดถึงฤดูร้อนปีสองพันสิบแปดไม่ได้ ตอนนั้นเปิดวิดีโอสั้น บนจอเต็มไปด้วยสาวน้อยแต่งตัวเย็นตา เล่นมือถือเหมือนฮ่องเต้พลิกป้ายเลือกนาง

น่าเสียดาย สามค่ายมือถือกระทั่งใบอนุญาตโฟร์จีก็ยังไม่ได้ มือถือต้าหมี่หนึ่งของเหล่ยปู้ซือ คาดว่ากระทั่งแบบดีไซน์ก็ยังไม่ออก วิธีบันเทิงฆ่าเวลาในปีสองพันสิบ น่าจืดชืดไปเยอะจริงๆ

เพราะเป็นวันทำงาน รถบนทางด่วนน้อย เฉินเหยียนเซินงีบสักครู่ พอลืมตาอีกที รถก็ขับเข้าใจกลางเมืองหังโจวแล้ว

หังโจวในตอนนี้ตึกสูงเรียงราย วงการการเงิน นิทรรศการ การค้าพัฒนาเร็ว บวกกับการมีอยู่ของอาลีบาบา ก็ทำให้เมืองนี้ได้ป้ายเมืองหลวงอีคอมเมิร์ซเพิ่มอีกอัน

สถานที่จัดงานช่องทางของอาลี เลือกที่โรงแรมซินเย่าฮอลิเดย์ที่อยู่ไม่ไกลจากสำนักงานใหญ่ เฉินเหยียนเซินและพวกเพิ่งเดินเข้าโถง ก็เห็นเคาน์เตอร์เซ็นชื่อของอาลี

"สวัสดีครับ ขอถามว่าชื่อเต็มของบริษัทคุณคืออะไร ผมลงทะเบียนให้ก่อน" พนักงานต้อนรับถามอย่างสุภาพ

"เซินไห่เทคโนโลยี ผลิตภัณฑ์ของเราชื่อฝูหลี่เถา" เฉินเหยียนเซินตอบสั้นๆ

"เซินไห่ที่เป็นเซินตัวไหน... คุณเป็นตัวแทนฝูหลี่เถาเหรอ ยินดีต้อนรับสู่หังโจว" พนักงานเดิมทียังก้มหน้าค้นทะเบียน พอได้ยินคำว่าฝูหลี่เถา ก็ยิ้มเปล่งปลั่งยื่นบัตรประชุมให้ทันที แถมอธิบายขั้นตอนการประชุมพรุ่งนี้ให้เฉินเหยียนเซินอย่างสุภาพ

นี่ไม่ใช่ว่ามีคนกำชับเป็นพิเศษ แต่บวกกับยอดขายสิบเอ็ดเดือนสิบเอ็ดของฝูหลี่เถา พวกเขาพอดีทำเป้าหมายพันล้านที่กลุ่มบริษัทตั้งไว้ได้ เงินรางวัลปลายปีมีที่มาแล้ว ดังนั้นสายตาที่มองเฉินเหยียนเซินจึงเป็นมิตรเป็นพิเศษ

"เวลายังเร็ว พวกนายสองคนถ้าอยู่โรงแรมแล้วเบื่อ ไปเดินเล่นริมทะเลสาบซีหูเองได้ งานสัมมนาตอนกลางคืนอย่าลืมมาร่วมก็พอ" เดินเข้าลิฟต์ เฉินเหยียนเซินพูดเสียงเบา

"ขอบคุณพี่เซิน กลางทาง ผมกับพี่เฟิงยังปรึกษากันอยู่ ว่าจะขอลานายดีไหม เหอๆ" เฉินซวี่ยิ้มกว้าง สีหน้าตื่นเต้น

เฉินเหยียนเซินอือเสียงหนึ่ง ไม่พูดต่อ

ลิฟต์ค่อยๆ เปิด หลายคนรับคีย์การ์ด กลับห้องตัวเอง

เฉินเหยียนเซินกอดคอมพิวเตอร์นั่งหน้าต่าง ดูพรีเซนต์ประชาสัมพันธ์ฝูหลี่เถาที่ซ่งหยุนเฉิงทำอีกครั้ง เนื้อหาหลักๆ เน้นย้ำพิเศษเรื่องยอดผู้เข้าชมต่อวัน ยอดผู้ใช้สมัครสะสม และยอดออเดอร์ต่อเดือนที่ร้านค้าให้ความสำคัญที่สุด

หน้าแรกของพรีเซนต์เขียนว่า ฝูหลี่เถา แพลตฟอร์มการตลาดผลแบบซีพีเอสครบวงจร

"แม่ง ก็แค่ขาดเคสตัวอย่าง ออกไปหาร้านค้าก็ไม่มั่นใจ" เฉินเหยียนเซินแอบด่าประโยคหนึ่ง

แต่เขาปรับข้อมูลไว้ เช่น ยอดผู้ใช้สมัครสะสมของฝูหลี่เถาคือสี่ร้อยหมื่น แต่ในพรีเซนต์ กลายเป็นพันหมื่น ยอดผู้ใช้ต่อวันจากหกสิบหมื่นเปลี่ยนเป็นร้อยหมื่น ยอดออเดอร์ต่อวันจากเจ็ดหมื่นเพิ่มเป็นสิบห้าหมื่น

ออกไปข้างนอก ข้อมูลไม่คูณสิบก็นับว่าเกรงใจแล้ว ทำธุรกิจซื่อๆ นั่นเป็นพฤติกรรมของคนโง่

โม้ออกไปก่อน หาทรัพยากรร้านค้ากลุ่มแรกมาให้ได้ต่างหากเป็นเรื่องด่วน

"มาที่ห้องฉันหน่อย เนื้อหาพรีเซนต์ต้องแก้" เฉินเหยียนเซินยืนยันรายละเอียดทั้งหมดเสร็จ ส่งข้อความให้ซ่งหยุนเฉิง

ซ่งหยุนเฉิงได้รับข้อความ หยิบคอมพิวเตอร์โดยสัญชาตญาณ เพิ่งเดินถึงประตูก็วกกลับ หยิบอิฐบล็อกขนาดเท่าฝ่ามือก้อนหนึ่ง ถึงค่อยเดินออกจากห้องอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น เฉินเหยียนเซินเปิดประตู

ซ่งหยุนเฉิงหิ้วคอมพิวเตอร์เดินเข้าห้อง กางเกงในขาสั้นทรงสี่เหลี่ยมบนเตียง เข้ามาในสายตาในพริบตา ลวดลายน่ารักทำเอานางทั้งขำทั้งจนใจ แก้มแดงเรื่อ รีบหันหน้าหนี

"เนื้อหาตรงไหนต้องแก้" ซ่งหยุนเฉิงนั่งหน้าโต๊ะ เปิดคอมพิวเตอร์ถาม

ในหัวกลับผุดลวดลายกางเกงในตัวนั้นไม่หยุด ทำเอานางอดสูดลมหายใจลึกไม่ได้ กดความเขินในใจ

"ตรงนี้ ต่อท้ายตัวเลขเพิ่มศูนย์หนึ่งตัว ลูกค้าใหม่ต่อวันเพิ่มอีกห้าหมื่น อัตราการแปลงเพิ่มสิบเปอร์เซ็นต์..." เฉินเหยียนเซินยืนข้างหลังนาง ชี้จอพูดทีละข้อ

"เกินจริงไปไหม" ซ่งหยุนเฉิงถามเสียงเบา

"แก้ให้กล้าๆ" เฉินเหยียนเซินค้อนนาง พูดอย่างหงุดหงิด

"ค่ะๆๆ แก้เลย" ซ่งหยุนเฉิงหดคอ ฝืนใจรับปาก

เฉินเหยียนเซินนั่งริมเตียง ดมกลิ่นบนตัวนาง สำรวจซ่งหยุนเฉิงขึ้นลง

เทียบกับความเจ้าเล่ห์ของหวังจื่อยาน ความเร็วในการเติบโตของซ่งหยุนเฉิงช้ากว่าเห็นได้ชัด แต่เทียบกับสมาชิกฝูหลี่เถาคนอื่น ไอคิว อีคิว และความสามารถคุมสถานการณ์ของนาง ก็ยังอยู่ระดับกลางบน

ไม่รู้ว่าชาติก่อนนางมีชีวิตเป็นยังไง แต่ด้วยสายตาเฉินเหยียนเซิน ซ่งหยุนเฉิงเรียนจบแล้ว เข้าบริษัทออกแบบขนาดกลางขึ้นไป ไม่ใช่เรื่องยาก ถ้าโชคดี เข้าตอนบริษัทเพิ่งก่อตั้ง ขึ้นเป็นผู้จัดการยูอีดี ก็มีความน่าจะเป็นเจ็ดแปดส่วน

"ฉันแก้เสร็จแล้ว" ไม่นานนัก ซ่งหยุนเฉิงหันหน้าพูด เห็นเฉินเหยียนเซินจ้องตัวเองเขม็ง ในใจก็เกิดผิด ความระแวดระวังถูกยกขึ้นในพริบตา

"อืม เป็นเพื่อนฉันออกไปเดินเล่นหน่อย ถือโอกาสกินมื้อเที่ยง" เฉินเหยียนเซินลุกขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงแบบประกาศ

ซ่งหยุนเฉิงไม่มีทางเลือก ได้แต่ตามหลังเขาอย่างว่าง่าย เฉินเหยียนเซินหาร้านอาหารกวางตุ้งร้านหนึ่ง สั่งกับข้าวส่งๆ สองคนนั่งมองทะเลสาบซีหูไกลๆ กินไปคุยไป

"ท่านเฉิน ทำไมไม่ไปร้านอาหารท้องถิ่น" ซ่งหยุนเฉิงถามด้วยความอยากรู้

"อาหารหังโจว ไม่อร่อย" เฉินเหยียนเซินคีบเนื้อใส่ปาก ส่ายหัวพูด

หลังกินข้าว สองคนเดินเล่นริมทะเลสาบซีหูสักพัก จากนั้นเดินเข้าร้านขนมหวานร้านหนึ่ง พวกเขานั่งหน้ากระจกร้าน มองรถราขวักไขว่ด้านนอก กินขนม ดื่มชานม

ทิ้งเรื่องตัวตนไว้ก่อน ท่าทางสองคนเหมือนคู่รักเอามากๆ

เฉินเหยียนเซินจงใจทำ ซ่งหยุนเฉิงถึงจะรู้สึกว่าไม่ค่อยถูกต้อง แต่นางไม่เคยมีความรัก ก็ถือว่านี่เป็นช่วงเวลาปฏิสัมพันธ์ปกติระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง

จนกระทั่งบ่ายห้าโมง สองคนถึงค่อยนั่งแท็กซี่กลับโรงแรม

พักสักหน่อย เฉินเหยียนเซินเรียกเฉินซวี่กับจางอี้เฟิง เดินเข้าห้องจัดเลี้ยงที่จัดงานสัมมนาอีคอมเมิร์ซ

โถงพันกว่าตารางเมตรหรูหราอร่ามตา ผู้คนแน่นขนัด ทุกคนแต่งตัวเรียบร้อย ผู้หญิงส่วนใหญ่ใส่สูทลำลอง ผู้ชายโดยพื้นฐานเป็นสูทสีดำขาวเทา ผมเงาวับ ราวกับทาแว็กซ์ไปสองขีด

คนกลุ่มเฉินเหยียนเซิน เพิ่งเข้าห้องจัดเลี้ยง ก็เรียกความสนใจของหลายคน

ถึงแม้สี่คนจะแต่งตัวเหมาะสม แต่พวกเขาหนุ่มเกินไป เทียบกับผู้ร่วมงานคนอื่น ราวกับห่างกันรุ่นหนึ่ง

"แดเนียล เจ้านายฝูหลี่เถามาแล้ว" ผู้ช่วยที่นั่งข้างจางหย่ง เตือนเสียงเบา

จางหย่งมองตามทิศที่ผู้ช่วยชี้ จำเฉินเหยียนเซินได้ทันที

เฉินซวี่กับจางอี้เฟิงถึงจะพยายามคุมสภาพจิตใจ แต่ความเก้อกังวลบนตัว ในสายตาสุนัขจิ้งจอกเก๋าอย่างเขา เห็นชัดเจน

ออร่าของซ่งหยุนเฉิงราบเรียบ แฝงความมั่นใจ แต่ท่าทางลูกน้องตัวเล็กๆ ก็ชัดเกินไป

มีแค่เฉินเหยียนเซิน เดินเชิดหน้าก้าวยาว มุมปากแฝงรอยยิ้มจางๆ ไม่เห็นความตื่นเต้นเลยสักนิด ออร่าทั้งตัวเขา ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสภาพแวดล้อมรอบข้าง

"คนหนุ่มแบบนี้ ไม่ค่อยเจอ" จางหย่งแอบประเมิน

ครุ่นคิดเล็กน้อย เขาค่อยๆ ลุกขึ้น พาผู้ช่วยกับหูจื้อหลงผู้รับผิดชอบพันธมิตรอาลี เดินไปต้อนรับด้วยกัน

เฉินเหยียนเซินไม่ได้รู้สึกแปลกหน้ากับจางหย่ง ผู้สืบทอดในอนาคตที่หม่าลี่อวิ๋นกำหนดไว้ แต่ชาติก่อนสองคนไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์

ตอนอีกฝ่ายรุ่งโรจน์สุดขีด เขาเพิ่งเข้าวงการ พอเขาฮึกเหิม อีกฝ่ายก็ถูกพินตัวตัวซัดจนหัวซุกหัวซุนไปนานแล้ว

"ท่านจาง คุณเป็นรุ่นใหญ่ในวงการ ที่จริงควรเป็นผมมาทักทายก่อน"

เฉินเหยียนเซินเงยตาเห็นจางหย่งและพวก ไม่ทันคิดละเอียด รีบเข้าไปทักทาย

ช่วยไม่ได้ เขาไม่สนใจหม่าเหวินเถิงได้ แต่เด็ดขาดเป็นศัตรูกับจางหย่งไม่ได้

อย่าดูถูกอาลีปีสองพันสิบ ก่อนเข้าตลาดหลักทรัพย์ชื่อเสียงไม่โด่งดัง แต่ในวงการอีคอมเมิร์ซ เป็นเจ้าใหญ่เต็มขั้น กดเว็บไพไพ จิงตง และเอเชียมาซอนแบบเหมือนตีเด็ก

"นายคือเฉินเหยียนเซินใช่ไหม เรียกฉันว่าแดเนียลก็ได้ นายเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้"

จางหย่งจับมือเฉินเหยียนเซิน พยักหน้าพอใจ

ในฐานะเจ้าใหญ่ การมองคนเป็นบทเรียนแรก ลำพังจากกิริยาและการพูดจาของเฉินเหยียนเซิน ก็ตัดสินความสามารถคร่าวๆ ของคนนี้ได้

"คุณชมเกินไป ฝูหลี่เถามีวันนี้ได้ ล้วนอาศัยพิงต้นไม้ใหญ่อาลี..." เฉินเหยียนเซินยิ้มตอบ

"สนใจเข้าร่วมอาลีไหม โปรเจกต์นี้ของนายฉันตัดสินใจซื้อกิจการได้เลย ถึงตอนนั้นควบรวมกับอี้เถา ให้นายมารับผิดชอบสายธุรกิจนี้" จางหย่งเอ่ยปากตรงๆ

จางอี้เฟิงกับเฉินซวี่ชะงัก ในใจแอบภูมิใจ พี่ใหญ่เก่งจริง กระทั่งเจ้าใหญ่ระดับจางหย่ง ก็มองเขาด้วยสายตาพิเศษ

ส่วนปฏิกิริยาของซ่งหยุนเฉิงสงบกว่ามาก ครั้งก่อนที่เพนกวิน เจิ้งชุนปินของเว็บไพไพ ก็พูดด้วยน้ำเสียงคล้ายๆ กันนี้

"ขอบคุณที่ท่านจางเห็นค่า ผมคนนี้เรื่อยเปื่อยเกินไป ทนชีวิตตอกบัตรเข้างานไม่ได้" เฉินเหยียนเซินหาเหตุผลส่งๆ ปฏิเสธ

"ฉันได้ยินว่านายได้เงินทุนระดับสิบล้านจากเพนกวิน ตอนนี้มูลค่าราวสองร้อยหมื่นล้าน ฉันให้นายสี่ร้อยล้าน อาลีซื้อโปรเจกต์ของนายควบรวมเข้ากลุ่มได้ ส่วนตัวนาย ฉันให้ระดับเอ็มสี่ได้ พอทำผลงานได้ รับรองว่าภายในสามปีเลื่อนเป็นเอ็มห้า" จางหย่งขมวดคิ้ว พูดต่อ

เอ็มห้าเป็นสายบริหาร เทียบเท่านักวิจัยพีสิบ เงินเดือนต่อปีเกินระดับหมื่นล้านบาท

ถ้าเฉินเหยียนเซินตกลง งั้นตัวเองก็กลายเป็นพนักงานอาลีไม่ใช่เหรอ

กระทั่งสัมภาษณ์ก็ไม่ต้อง เข้าอาลีทางอ้อม

เฉินซวี่กับจางอี้เฟิงสบตากันที จะบอกว่าไม่ใจสั่นก็โกหก

เฉินเหยียนเซินส่ายหัว สายตาหนักแน่น เขาพูดแล้วว่า ชาตินี้เด็ดขาดไม่ทำงานให้คน

"ดูท่าคุณเฉินมีความมุ่งหวังสูงส่ง งั้นฉันก็ไม่บังคับ" จางหย่งมีระดับมาก ถึงถูกปฏิเสธ บนหน้ากลับไม่เผยความไม่พอใจแม้แต่นิด ยังคงดูสบายๆ เหมือนต้องลมวสันต์

"ท่านจางพูดเกินไป ผลประโยชน์ของฝูหลี่เถากับอาลี เป็นหนึ่งเดียวกันมาตลอด" คำมารยาทที่ไม่ต้องเสียเงิน เฉินเหยียนเซินพูดได้ทันที

รอฉันคว้าเงินก้อนหนึ่งก่อน อนาคตเปลี่ยนโมเดลมาสู้กับนาย ถึงตอนนั้นตีให้นายร้องลั่น ดูสิว่านายยังจะแสร้งหรือเปล่า เฉินเหยียนเซินหน้ายิ้ม ในใจแอบเม้าท์

"จื้อหลง ปฏิสัมพันธ์กับคนหนุ่มอย่างเฉินเหยียนเซินเยอะๆ พวกนายคุยกัน ฉันขอตัวสักครู่" จางหย่งตบไหล่หูจื้อหลง ทิ้งประโยคนี้ ก็กล่าวลาอย่างสุภาพ

หูจื้อหลงสีหน้าแปลก คิดในใจว่าเฉินเหยียนเซินหนุ่มเกินไปจริงๆ สองคนแลกช่องทางติดต่อกัน เขาก็ลุกขึ้นจากไป

"พี่เซิน สี่ร้อยล้านนะ นายดันปฏิเสธไปดื้อๆ" เฉินซวี่ทำหน้าเสียดาย พูดเสียงเบา

"ก็แค่สี่ร้อยล้านเอง ต้องขนาดนี้ด้วยเหรอ ไป ไปเดินทางร้านค้ากัน" เฉินเหยียนเซินน้ำเสียงดูแคลน พูดจบ นำหน้าเดินไปข้างหน้า

ตัวแทนร้านค้าระดับท็อปพวกนั้น เขาไม่รู้จักสักขนเส้นเดียว แต่กลับเดินเข้าไปทักทายทีละคนอย่างสบายอารมณ์ ราวกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันหลายปี

เฉินซวี่กับจางอี้เฟิงมองอยู่เงียบๆ พยายามเรียนรู้เทคนิคการสื่อสารของเฉินเหยียนเซิน

แบรนด์ที่เดิมยังไม่คุ้นเคยกับเฉินเหยียนเซินและฝูหลี่เถา พอรู้ว่าจางหย่งเสนอราคาสี่ร้อยล้านอยากซื้อกิจการอีกฝ่าย ก็สนใจขึ้นมาทันที ต่างทิ้งนามบัตรไว้

วนรอบหนึ่ง ลำพังนามบัตรก็ได้มาเต็มตะกร้า

นี่เป็นแค่ขั้นแรก เฉินเหยียนเซินก็ไม่ได้หวังว่า อาศัยแค่สองสามคำพูด ก็ทำให้อีกฝ่ายร้องไห้ขอร้องให้ร่วมมือ

สร้างช่องทางสื่อสารก่อน ข้างหลังก็หาจังหวะร่วมมือได้เสมอ