บทที่ 67 ท่านหมิน ผมมาช่วยคุณนะ

เฉินเหยียนเซินเพิ่งจะกลับไปนั่งพัก จางอี้เฟิงก็พาชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมาว่า "พี่เซิน แนะนำให้คุณรู้จัก ท่านนี้คือคุณหมินเจี๋ย ผู้จัดการทั่วไปฝ่ายช่องทางออนไลน์ของเหม่ยเท่อซือ ท่านหมิน ท่านนี้คือเจ้านายผม เฉินเหยียนเซิน ผู้ก่อตั้งฝูหลี่เถา"

"ท่านหมิน ยินดีที่ได้พบ" เฉินเหยียนเซินยื่นมือขวา จับมือกับอีกฝ่าย

หมินเจี๋ยอายุสามสิบกว่า สวมแจ็กเก็ตสีน้ำเงินไพลิน ไว้ผมสั้นเรียบร้อย สีหน้าหนักแน่น ระหว่างคิ้วแฝงความกังวลนิดหนึ่ง

"ท่านเฉิน ได้ยินอี้เฟิงบอกว่า ฝูหลี่เถาสิบเอ็ดเดือนสิบเอ็ดครั้งนี้ขายได้สองพันหมื่น ยินดีด้วยๆ เป็นคนหนุ่มมีความสามารถจริง ตอนผมอายุเท่านาย กระทั่งคอมพิวเตอร์คืออะไรยังไม่รู้เลย"

หมินเจี๋ยจับมือเฉินเหยียนเซินพูด ในคำพูดแฝงการประจบและยกยอ

"ท่านหมินชมเกินไป คุณเข้าวงการเร็ว ประสบการณ์เยอะ ได้คุยกับคุณ เป็นบุญของคนหนุ่มอย่างพวกเรา"

เฉินเหยียนเซินหรี่ตาครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายหาที่คุยรายละเอียด

ปีสองพันสิบ ชีวิตของเหม่ยเท่อซือไม่ค่อยดี ขยายตัวสะเปะสะปะ บวกกับปีนี้เข้าหน้าหนาวช้า ทำให้แรงกดดันสต็อกพุ่งสูง สามสิบเปอร์เซ็นต์ของทรัพย์สินรวมบริษัท ดันเป็นเสื้อผ้าที่กองในคลังทั้งหมด

เพื่อลดแรงกดดันสต็อก สำนักงานใหญ่ดึงคนกว่าสามร้อยคน ตั้งแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซของตัวเองชื่อเว็บเหม่ยโก้ว หมินเจี๋ยคือผู้รับผิดชอบโปรเจกต์ใหม่นี้ ที่เขามาร่วมงานช่องทาง หลักๆ ก็เพื่อหาทราฟฟิกภายนอกให้แพลตฟอร์ม

พอดีเขาได้ยินจางอี้เฟิงพูดว่ายอดผู้ใช้ต่อวันของฝูหลี่เถาเกินร้อยหมื่น ก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที เสนอตัวขอพบเฉินเหยียนเซิน

คนกลุ่มหนึ่งออกจากโถง เดินเข้าห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง

"ท่านเฉิน แพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซที่บริหารเองของกลุ่มเรา คาดว่าจะเปิดตัวกลางเดือนหน้า ถึงตอนนั้นอยากเชื่อมต่อช่องทางซีพีเอสของบริษัทคุณ..."

เพิ่งนั่งลง หมินเจี๋ยก็เข้าเรื่องตรงๆ

ในเวลานี้ เว็บไซต์อีคอมเมิร์ซแบบไกด์ช็อปปิ้งร่วมมือกับแพลตฟอร์มบีทูซี ก่อนอื่นต้องเชื่อมต่อช่องทางซีพีเอส ถึงจะทำลิงก์โฆษณาข้าม การส่งข้อมูลออเดอร์ และการนับผลงานได้ ต่อไปจึงรับประกันการคำนวณค่าคอมที่ถูกต้อง

"ท่านหมิน เปิดช่องทางซีพีเอสไม่มีปัญหา แต่อัตราค่าคอมพื้นฐานของห้างคุณกำหนดเรียบร้อยหรือยัง อัตราค่าคอมต่างกัน ทรัพยากรทราฟฟิกที่ฝูหลี่เถาจัดให้ก็ต่างกัน"

เฉินเหยียนเซินรับปากอย่างเต็มใจ จากนั้นย้อนถาม

สำหรับคำขอร่วมมือเรื่องช็อปปิ้ง เขาย่อมยินดี แบรนด์เสื้อผ้าแฟชั่นเร็วยี่ห้อนี้ เคยฮอตจากถนนจินหลิงนครหูไปจนถึงตำบลเมืองเล็ก ตอนนี้ถึงจะเห็นความถดถอย แต่ในเมืองระดับสามลงไปก็ยังมีแฟนคลับไม่น้อย

แต่หม้อแบบไหนก็ต้องคู่กับฝาแบบนั้น ถ้าหมินเจี๋ยไม่ยอมแบ่งกำไร เขาอย่างมากก็เอาทางเข้าช้อปปิ้งไว้ที่หน้ารอง ไม่เอนเอียงทรัพยากรเพิ่มให้

"ทุกหมวดหมู่ ให้นายค่าคอมทั่วไปสิบเปอร์เซ็นต์"

หมินเจี๋ยฟังแล้ว เงียบไปนาน ถึงค่อยๆ เอ่ยปาก

"ท่านหมิน เราเปลี่ยนโมเดลร่วมมือได้ เสื้อผ้าเป็นสินค้าทางสายตา การมองเห็นที่มากพอถึงจะเพิ่มยอดออเดอร์ได้ สู้เอาร้านแฟลกชิปเถาเป่าของบริษัทคุณ พวกเรามาจัดงานเฉพาะแบรนด์ด้วยกัน ผมส่งทราฟฟิกระดับล้านให้คุณตรงๆ"

สำหรับราคาที่หมินเจี๋ยเสนอ เฉินเหยียนเซินยิ้มไม่พูด เปลี่ยนเรื่อง เสนอโมเดลร่วมมือแบบใหม่ทั้งหมด

ทราฟฟิกระดับล้านเหรอ

งานเฉพาะแบรนด์เหรอ

หมินเจี๋ยขมวดคิ้ว ขบคิดอย่างจริงจัง ข้อเสนอของเฉินเหยียนเซินทำเอาเขาใจสั่นมาก แต่เขารู้ว่า โลกนี้ไม่มีของฟรี อีกฝ่ายต้องมีเงื่อนไขโหดร้ายแน่นอน

"ท่านเฉินมีข้อเรียกร้องอะไร" หมินเจี๋ยเงยหน้า จ้องเฉินเหยียนเซินถาม

"อวิ๋นเฉิง โชว์แพ็กเกจทรัพยากรกลุ่มซื้อแบรนด์ให้ท่านหมินดูหน่อย" เฉินเหยียนเซินไม่ตอบตรงๆ แต่สั่งซ่งหยุนเฉิง

ซ่งหยุนเฉิงพยักหน้า หยิบโน้ตบุ๊กออกมาจากกระเป๋า คลิกเปิดไฟล์พรีเซนต์บนหน้าจอ แนะนำแพ็กเกจทรัพยากรกลุ่มซื้อแบรนด์ให้หมินเจี๋ยทีละข้อ

ป๊อปอัปเว็บไซต์ วันละครั้ง ยอดการมองเห็นเฉลี่ยต่อวันร้อยหมื่น คลิกเฉลี่ยต่อวันสามสิบหมื่น ราคาเรตการ์ดหกสิบหมื่นบาท

แบนเนอร์ลอยตัวเว็บไซต์ แสดงทั้งวัน ยอดการมองเห็นเฉลี่ยต่อวันแปดสิบหมื่น คลิกเฉลี่ยต่อวันยี่สิบสี่หมื่น ราคาเรตการ์ดสี่สิบหมื่นบาท

หน้ากิจกรรมเฉพาะแบรนด์ แสดงทั้งวัน ยอดการมองเห็นเฉลี่ยต่อวันแปดสิบหมื่น คลิกเฉลี่ยต่อวันยี่สิบสี่หมื่น ราคาเรตการ์ดห้าสิบหมื่นบาท

นอกจากนี้ยังมีหน้าค้นหา ศูนย์ส่วนตัว และหน้ารอง ตำแหน่งทรัพยากรอื่นๆ จิปาถะรวมกัน ค่าโฆษณารวมสองร้อยหมื่นบาท

หมินเจี๋ยสูดลมเข้าปอดเฮือก สีหน้าน่าเกลียดขึ้น เขาไม่คิดว่า เฉินเหยียนเซินจะลงมือดำขนาดนี้ ดันเสนอราคาสองร้อยหมื่นบาท

"ท่านเฉิน เว็บเหม่ยโก้วเพิ่งก่อตั้ง ที่ไหนๆ ก็ต้องใช้เงิน สองร้อยหมื่นไม่ใช่ควักไม่ได้ แต่นายต้องทำให้ผมเชื่อ ว่าสองร้อยหมื่นนี้นำยอดขายมาได้พันหมื่นถึงจะได้"

หมินเจี๋ยขบคิดสักพัก น้ำเสียงสงบพูด

"สองร้อยหมื่นนี้ผมไม่เก็บก็ได้ ถือว่าทำความรู้จักกับท่านหมิน แต่ในเรื่องความเข้มข้นของกิจกรรม ผมอยากเห็นความจริงใจของท่านหมิน" เฉินเหยียนเซินโบกมือ พูดอย่างใจกว้าง

"วิธีเล่นกลุ่มซื้อแบรนด์ผมเข้าใจแล้ว ค่าคอมสินค้าจำกัดจำนวนสิบรายการ ผมให้ได้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ที่เหลือสิบเปอร์เซ็นต์ใช้การโอนเงินเติม รวมเป็นมูลค่ารวมสองร้อยหมื่น ส่วนสินค้าทั่วไปอื่นๆ อัตราค่าคอมตั้งที่สามสิบเปอร์เซ็นต์"

หมินเจี๋ยฟังคำพูดเขา ชะงักก่อน จากนั้นตอบ

งานเฉพาะแบรนด์ของฝูหลี่เถา พูดง่ายๆ คือทุ่มทราฟฟิกไปที่หน้ากิจกรรม หน้าเฉพาะแบ่งเป็นสินค้าฮอตกับสินค้าทั่วไป สินค้าฮอตรับหน้าที่ดึงทราฟฟิก สินค้าทั่วไปอาศัยเอฟเฟกต์หางยาวช่วยให้แบรนด์ทำกำไร

"สินค้าทั่วไป ผมเอาค่าคอมเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์"

เฉินเหยียนเซินส่ายหัว เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยพอใจคำตอบของหมินเจี๋ย

เขาลงมาเจรจาเอง กระทั่งค่าโฆษณาสองร้อยหมื่นยังยกเว้น เอาค่าคอมแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์มีประโยชน์อะไร

ถึงตอนนั้นถ้าขายได้แค่สองสามร้อยหมื่น ที่เสียคือหน้าตาของฝูหลี่เถา โปรเจกต์กลุ่มซื้อแบรนด์เผลอๆ ก็เจ๊ง

"เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์สูงเกินไป รวมต้นทุนสต็อก แรงงาน และโลจิสติกส์ พวกเรากระทั่งต้นทุนการผลิตยังเก็บคืนไม่ได้ อย่างมากให้สี่สิบเปอร์เซ็นต์"

หมินเจี๋ยส่ายหัวไม่หยุด แต่ก็ไม่พูดตัดบทขาด

"ท่านหมิน ผมมาช่วยคุณนะ เสื้อกองในคลัง นั่นก็คือขยะที่ไม่มีคนเอา ขายออกไปแลกเงิน เหม่ยเท่อซือถึงจะอยู่รอด"

เฉินเหยียนเซินเอนหลัง พูดอย่างเบาหวิว

แรงกดดันสต็อกของเหม่ยเท่อซือ เกือบจ่อเส้นความเป็นความตายของแบรนด์ สิบกว่าปีถัดจากนี้ เหม่ยเท่อซือตกต่ำลงเรื่อยๆ ไม่เคยผงาดขึ้นได้อีก

เขาก็จับจุดนี้ของเหม่ยเท่อซือไว้แน่น

อาศัยความร่วมมือครั้งนี้ เขาจะทำให้วิธีเล่นและโมเดลกลุ่มซื้อแบรนด์ดังกระฉ่อนอย่างสมบูรณ์

หมินเจี๋ยเงียบไม่พูด ก้มหัวขบคิดอยู่นาน สุดท้ายถอนหายใจยาวว่า "สินค้าใหม่ให้ค่าคอมเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ไม่ได้แน่ๆ คอลเลกชันเก่ายังพอเป็นไปได้ แต่เรื่องนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้"

"ท่านหมิน คอลเลกชันสามห้าปีก่อนก็ได้ ผมไม่เลือก แต่คุณภาพและความเรียบร้อยของเสื้อต้องมีหลักประกัน" เฉินเหยียนเซินแสดงความเข้าใจ พูดข้อเรียกร้องตัวเอง

"คุณรอสักครู่ ผมออกไปโทรศัพท์" หมินเจี๋ยลุกพรวดขึ้น ขอตัวเสียงหนึ่ง พาผู้ช่วยออกไป

พอคนของเหม่ยเท่อซือไปกันหมด จางอี้เฟิงอดถามไม่ได้ว่า "พี่เซิน นายว่าเจ้าของเหม่ยเท่อซือจะตกลงไหม ค่าคอมเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ เท่ากับลดทั้งร้านเหลือสามสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ"

"เดิมทีฉันอยากได้อัตราค่าคอมแปดสิบเปอร์เซ็นต์ แต่คิดถึงระดับตำแหน่งและอำนาจของหมินเจี๋ยถึงไม่พูด วางใจ แบรนด์เสื้อผ้าที่สต็อกสูงแบบพวกเขา ไม่ตัดเนื้อตัวเองก็มีแต่ทางตาย" เฉินเหยียนเซินยิ้มน้อยๆ พูดอย่างมั่นใจ

"เมื่อก่อนดูซีรีส์มารักกันที่ดาวตก ฉันยังนึกว่าเหม่ยเท่อซือเป็นแบรนด์ระดับอินเตอร์ซะอีก" เฉินซวี่ยิ้มหึๆ

"อูฐที่ผอมตายยังใหญ่กว่าม้า เขาปีหนึ่งยังไงก็มียอดขายหลายสิบหมื่นล้าน ถ้าไม่ใช่ผู้บริหารตัดสินใจผิดพลาด ปั่นสต็อกออกมาเยอะขนาดนี้ จะบอกว่าเป็นผู้นำเสื้อผ้าลำลองในประเทศก็ไม่เกินไป" เฉินเหยียนเซินประเมินอย่างเป็นกลาง

อีกฝ่ายไม่หาเรื่องใส่ตัว เขาจะเก็บตกได้ยังไง

ผู้ใช้อยากซื้อสินค้าคุณภาพดีแบรนด์ดังราคาดี สินค้าสต็อกก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ หมินเจี๋ยพาคนกลับมาอีกครั้ง

"ท่านเฉิน ขออวยพรให้พวกเราร่วมงานกันราบรื่น เบื้องบนตกลงตามข้อเรียกร้องค่าคอมของนายแล้ว" หมินเจี๋ยยกมือขึ้น ฝ่ามือหงายขึ้น

"ร่วมงานกันราบรื่น ท่านหมินเลือกฝูหลี่เถา เด็ดขาดเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดที่สุดของคุณปีนี้"

เฉินเหยียนเซินจับมือเขา พูดอย่างมั่นใจ

หมินเจี๋ยยิ้มน้อยๆ จากนั้นเรียกหัวหน้าปฏิบัติการที่ดูแลร้านแฟลกชิปเถาเป่า กับเฉินซวี่ จางอี้เฟิงและพวก ยืนยันเรื่องการเลือกสินค้า เวลาเปิดตัว จังหวะการเปิดตัว บริการหลังการขาย รอบการชำระเงิน และเงินมัดจำอีกครั้ง

ก็การคำนวณค่าคอมของห้างบีทูซีล้วนอาศัยฝ่ายการเงินโอนเงิน ถ้าอีกฝ่ายค้างไม่จ่าย ฝูหลี่เถาก็ได้แต่ฟ้องร้อง ลากยาวปีครึ่งก็เป็นเรื่องปกติ อีกด้านหนึ่ง เงินคืนของผู้ใช้ยังต้องจ่าย เงินยิ่งสำรองยิ่งมาก ถูกคนหลอกตายได้ง่ายๆ

บวกกับยอดออเดอร์ประเมินของงานแบรนด์ครั้งนี้เยอะมาก ถ้าไม่มีเงินมัดจำ พอเหม่ยเท่อซือเปลี่ยนราคากะทันหัน เปลี่ยนราคาหลังกิจกรรมลงจอ หรือคุณภาพสินค้ามีปัญหา ก็ล้วนกระทบประสบการณ์ผู้ใช้อย่างหนัก

ดังนั้น ถึงหมินเจี๋ยจะเถียงกับเขาตั้งนาน เฉินเหยียนเซินก็ไม่ถอยแม้แต่ก้าว ยืนกรานเอาเงินมัดจำแปดสิบหมื่น ถ้าอีกฝ่ายกล้าเล่นกล เขาก็จะตามรายละเอียดสัญญา เอาเงินก้อนนี้ชดเชยผู้ใช้

"ท่านเฉิน เถียงนายไม่ขึ้นจริงๆ งั้นกิจกรรมกำหนดวันยี่สิบแปดเดือนพฤศจิกายน ที่เหลือทั้งหมดมอบให้นายแล้ว"

หมินเจี๋ยถอนหายใจเบาๆ ทำหน้าจนใจรับปาก

"ท่านหมิน ผมรู้ว่าแพลตฟอร์มตระกูลเถากิจกรรมเยอะ แต่การประกันราคาต้องทำให้ดี ไม่งั้นผมไม่เกรงใจจริงๆ จะหักส่วนต่างจากเงินมัดจำคุณชดเชยให้ผู้ใช้"

เฉินเหยียนเซินลุกขึ้น เดินคุยกับหมินเจี๋ยและพวกไปพลาง

"วางใจ ผมจะจัดการให้เรียบร้อย" หมินเจี๋ยรับปากทันที จากสีหน้าเฉินเหยียนเซิน เขามองออกว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น

"พอกิจกรรมจบ ท่านเฉินต้องไปนครหูสักครั้ง ให้ผมได้ทำหน้าที่เจ้าถิ่นบ้าง เราสองคนดื่มกันให้สนุก" หมินเจี๋ยพูดอย่างกระตือรือร้น

"งั้นก็ตกลงตามนี้ อย่าถึงตอนนั้นโทรไม่ติดล่ะ" เฉินเหยียนเซินยิ้มแซว

หมินเจี๋ยหัวเราะลั่น โอบไหล่เฉินเหยียนเซิน สองคนเดินคุยหัวเราะกลับเข้าห้องจัดเลี้ยง

คืนนั้น ฝูหลี่เถาในฐานะช่องทางภายนอกที่ใหญ่ที่สุดของสิบเอ็ดเดือนสิบเอ็ดเถาเป่า ได้รางวัลพันธมิตรยอดเยี่ยมประจำปีหนึ่งรางวัล

เฉินซวี่ จางอี้เฟิง และซ่งหยุนเฉิงสามคน ประคองถ้วยรางวัลยิ้มทึ่มถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก

"ขี้งกสิ้นดี นโยบายดีๆ สักนิดก็ไม่ให้" เฉินเหยียนเซินมองจางหย่งกับหูจื้อหลงบนเวที เบ้ปากด่าเสียงเบา

ดีที่ทริปนี้ เขาก็ไม่ได้ไม่มีอะไรติดมือ เคสร่วมงานกับเหม่ยเท่อซือ ทำให้เขาจุดไฟแห่งการทำธุรกิจขึ้นมาอีกครั้งทันที

วันรุ่งขึ้น สี่คนแยกทางกันที่หังโจว เฉินซวี่กับจางอี้เฟิงตามหมินเจี๋ยและพวกกลับนครหู หนึ่งคือเพื่อเลือกสินค้าออฟไลน์ สองคือควบคุมคุณภาพสินค้า สามคือเรียนรู้ประสบการณ์ในวงการ

สองคนมีไหวพริบใช้ได้ แต่ถ้าอยากพัฒนาในวงการอย่างลึกซึ้ง ก็ต้องเจาะลึกถึงต้นน้ำของห่วงโซ่อุตสาหกรรม วัสดุผ้า ราคา และคุณภาพของเสื้อผ้า ล้วนต้องเข้าใจให้ชัด

เฉินเหยียนเซินพาซ่งหยุนเฉิงไปเที่ยวโรงแรมน้ำพุร้อนที่จินหลิงหนึ่งวัน ไปทำงานต่างเมืองสองวันติด ย่อมต้องเสพสุขสักหน่อย

น่าเสียดายซ่งหยุนเฉิงยังไงก็ไม่ยอมเปลี่ยนชุดว่ายน้ำ นี่กลายเป็นความเสียดายใหญ่ของทริปนี้

ดึกวันที่สิบเจ็ด สองคนถึงค่อยกลับถึงวิทยาลัยซวี่เฉิง

"หอพักปิดประตูนานแล้ว เธอจะทำยังไง ไปนอนทนๆ ที่ฉันสักคืนไหม" เฉินเหยียนเซินเสนอ

"เจ้านาย ฉันพักโรงแรมได้ไหม" ซ่งหยุนเฉิงเข็นกระเป๋าเดินทาง ถามอย่างระมัดระวัง

"ก็ได้สิ งั้นฉันกลับบ้านก่อน" เฉินเหยียนเซินโบกมือ หันตัวเดินไป

"หา เจ้านาย ไม่เบิกให้เหรอ" ซ่งหยุนเฉิงวิ่งตึงตังตามมา

"คิดเรื่องดีอะไรอยู่ ไปทำงานต่างเมืองจบแล้ว ยังอยากหาประโยชน์จากบริษัทอีกเหรอ"

เฉินเหยียนเซินค้อนนาง พูดอย่างหงุดหงิด

ซ่งหยุนเฉิงยืนอยู่กับที่ สมองผ่านการต่อสู้ครั้งหนึ่ง ก็ยังตามเฉินเหยียนเซินไป

ให้นางควักเงินเองพักโรงแรม นั่นไม่ใช่จะเอาชีวิตนางเหรอ