บทที่ 68 โมเดลกลุ่มซื้อแบรนด์ สต็อกหลายพันล้าน

ดึกสงัด ห้องศูนย์สี่หนึ่งแปดอพาร์ตเมนต์อาจารย์

ซ่งหยุนเฉิงที่อาบน้ำเสร็จ นอนตะแคงบนโซฟา ดวงตาสองข้างจ้องประตูห้องเฉินเหยียนเซินแน่ว ในหัวหวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามเดือนมานี้

"เฉินเหยียนเซิน นายหลับหรือยัง"

ซ่งหยุนเฉิงจู่ๆ ก็เอ่ยถาม

"หลับแล้ว" เสียงเอื่อยๆ ของเฉินเหยียนเซิน ลอดออกมาจากซอกประตู

"ฉันอยากรู้ ที่นายตั้งใจปั้นฉันขนาดนี้ เพราะความสามารถฉันถึงมาตรฐานผ่านของนาย หรือมีเหตุผลอื่น" ซ่งหยุนเฉิงพูดอ้อมแอ้ม

"อย่างละครึ่งมั้ง" เฉินเหยียนเซินตอบโดยไม่ทันคิด

"งั้นเหตุผลอีกครึ่งคืออะไร" บนหน้าน้อยขาวอมชมพูของซ่งหยุนเฉิง จู่ๆ ก็ผุดความแดงเรื่อขึ้นมา

ในห้องนั่งเล่นที่มืดมิด ลมหายใจของนางชะงักกะทันหัน รอบข้างยิ่งเงียบสงัด

"สาวน้อย อย่าถือคำตอบมาถามคำถาม" เฉินเหยียนเซินพลิกตัว ยิ้มน้อยๆ แซว

"นาย นายเป็นคนดีหน่อยไม่ได้เหรอ" หน้าซ่งหยุนเฉิงยิ่งแดง ในหัวเต็มไปด้วยภาพเฉินเหยียนเซินเอาเปรียบนาง

"เป็นคนดีมีข้อดีอะไรเหรอ" เฉินเหยียนเซินย้อนถาม

ซ่งหยุนเฉิงเงียบ ไม่พูดอยู่นาน ความง่วงค่อยๆ พัดมา เปลือกตานางหนักขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายหัวเอียง หลับลึกไป

เฉินเหยียนเซินรอตั้งนาน ไม่ได้ยินนางตอบ โกรธจนลุกพรวดขึ้นนั่ง คนที่อยากคุยก็นาง คนที่ไม่ปริปากก็นาง

เขาเปิดประตู อาศัยแสงจันทร์ มองเห็นสภาพซ่งหยุนเฉิงตอนนี้ชัดเจน นางหลับตาสนิท หายใจหนัก ขายาวขาวนวลข้างหนึ่งโผล่ออกมาข้างนอก ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย ฉ่ำวาวเป็นประกาย

มวบ

เฉินเหยียนเซินย่อตัวลง จูบที่ริมฝีปากนางเบาๆ ในใจแอบคิด ถือว่าเธอติดหนี้ฉันละกัน

...

...

ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่งหยุนเฉิงกำลังหลับสบาย ได้ยินเสียงคนเคาะประตูอย่างงัวเงีย

นางขยี้ตา เดินไปยังประตูโดยสัญชาตญาณ เพิ่งจะเปิดประตู สมองก็แล่นตื่นกะทันหัน ที่นี่ไม่ใช่หอพักตัวเอง แต่เป็นหอพักเฉินเหยียนเซิน

นอกประตูเป็นใคร

มือซ่งหยุนเฉิงค้างกลางอากาศ การเคลื่อนไหวทั้งหมดหยุดในพริบตา กระทั่งลมหายใจก็เบาลง ผ่านตาแมวที่ประตู นางเห็นเหมิงเจี๋ย

แย่แล้ว

ถ้าให้เหมิงเจี๋ยเห็นตัวเองในห้องเฉินเหยียนเซิน เกรงว่าอธิบายยังไงก็ไม่ชัดเจน

"ใครน่ะ"

เฉินเหยียนเซินใส่รองเท้าแตะ เดินเข้าห้องนั่งเล่นด้วยตายังครึ่งหลับครึ่งตื่น ตะโกนใส่นอกประตู

"เฉินเหยียนเซิน ฉันซื้อข้าวเช้ามาให้นาย" เหมิงเจี๋ยยิ้มแฉ่งตอบ

เฉินเหยียนเซินได้ยินว่าเป็นเสียงเหมิงเจี๋ย กลับไม่ลนลานเลยสักนิด ยื่นมือจะไปเปิดประตู

ซ่งหยุนเฉิงตกใจรีบคว้ามือเขา ส่ายหัวสุดแรง

"อย่าเปิดประตู" เสียงซ่งหยุนเฉิงเบาเหมือนยุงร้อง ในใจแอบด่า เฉินเหยียนเซิน นายเป็นโรคจิตหรือเปล่า

"พวกเราไม่ได้ทำอะไรกัน เธอกลัวอะไร" เฉินเหยียนเซินค้อน พูดเสียงเบาเช่นกัน

"ฉัน ฉันไปหลบในห้องนายดีไหม" ซ่งหยุนเฉิงเสนอเอง

"ไม่ได้ เหมิงเจี๋ยต้องไปห้องฉันแน่ เธอไปหลบในห้องน้ำ" เฉินเหยียนเซินคิดสักหน่อย หาที่ซ่อนให้ซ่งหยุนเฉิง

ซ่งหยุนเฉิงไม่ทันคิดมาก กอดเสื้อกับรองเท้า มุดเข้าห้องน้ำ

แอ๊ด

ประตูข้างนอกค่อยๆ เปิด

"โรงอาหารเบอร์สามเปิดร้านซุปเนื้อโจวไหล่ใหม่ ไม่รู้รสชาติแท้ไหม ฉันยังซื้อเสี่ยวหลงเปาน้ำซุปมาห่อหนึ่ง"

เหมิงเจี๋ยในมือหิ้วกล่องอาหาร ก้าวยาวเดินเข้ามา

"โอ๋ เหรอ งั้นฉันต้องลองหน่อย" เฉินเหยียนเซินดมกลิ่นหอม ยิ้มพูด

"ดูนายก็รู้ว่าเพิ่งตื่นนอน รีบไปแปรงฟันล้างหน้า" เหมิงเจี๋ยวางกล่องอาหาร ดันเฉินเหยียนเซินไปทางห้องน้ำ

"งั้นเธอกินก่อน เหลือให้ฉันครึ่งหนึ่งก็พอ" เฉินเหยียนเซินกลัวเหมิงเจี๋ยจะเปิดประตูไม้ห้องน้ำตรงๆ พบซ่งหยุนเฉิงข้างใน จึงยิ้มน้อยๆ หว่านล้อมนางกลับไปนั่งโซฟา

จากนั้นเขาเดินไปหน้าประตูห้องน้ำ เตรียมจะเข้าไปล้างหน้า หมุนลูกบิดหลายครั้ง แต่ยังไงก็เปิดไม่ออก

ยัยโง่นี่ ทำไมล็อกประตูอีกแล้ว

เฉินเหยียนเซินแอบด่าในใจประโยคหนึ่ง

"เป็นอะไร ประตูเสียเหรอ" เหมิงเจี๋ยเห็นดังนั้น ลุกขึ้นจะมาดู

"ไม่เป็นไร อาจซอกประตูแน่นไปหน่อย ฉันออกแรงนิดก็ดี" เฉินเหยียนเซินพูดเสียงดัง กลัวซ่งหยุนเฉิงไม่ได้ยิน

แคร่ก เสียงหนึ่ง

ประตูเปิดออกอย่างพิลึก เฉินเหยียนเซินก้าวฉับพุ่งเข้าห้องน้ำ จากนั้นปิดประตู ทั้งกระบวนการไม่ถึงวินาที

"นายรีบให้นางไปสิ" ซ่งหยุนเฉิงร้อนใจสุดๆ เผื่อถูกเหมิงเจี๋ยพบ ต่อให้นางพูดความจริง อีกฝ่ายก็ไม่เชื่อ

"อย่าลน กินข้าวเช้าเสร็จ ฉันส่งนางไปตึกเรียน ถึงตอนนั้นเธอค่อยออกไปก็พอ" เฉินเหยียนเซินปลอบเสียงเบา

อาจเพราะเมื่อกี้วิ่งมาเร่งรีบ เสื้อยืดสีขาวบนตัวซ่งหยุนเฉิง เอียงไปทางซ้ายเป็นท่อนใหญ่ นี่เป็นเสื้อเก่า คอเสื้อม้วนเสียทรงไปนาน ปกคอโล่งๆ เผยส่วนโค้งสะดุดตา ทั้งขาวทั้งสูง

อืม ซ่งหยุนเฉิงขานรับเสียงหนึ่ง แต่ไม่เห็นเฉินเหยียนเซินขยับ นางเงยหน้ากะทันหัน พอดีสบกับสายตาเขม็งของอีกฝ่าย ถึงค่อยรู้ตัว รีบจัดเสื้อให้เรียบร้อย

"อย่ามอง" ซ่งหยุนเฉิงคำรามเบาๆ ราวกับสิงโตน้อยที่โกรธจัด

"เฉินเหยียนเซิน ห้องนายเก็บเสียงไม่ดี ทำไมฉันได้ยินเสียงผู้หญิงพูดด้วย" เหมิงเจี๋ยในห้องนั่งเล่น ได้ยินเสียงเบาๆ รางๆ นางไม่ได้คิดมาก ก็ถามเฉินเหยียนเซิน

"คาดว่าเป็นเพราะพื้นบางเกินไป" เฉินเหยียนเซินโอบเอวซ่งหยุนเฉิง หาเหตุผลส่งๆ

"ไม่คิดว่าอพาร์ตเมนต์อาจารย์คุณภาพบ้านก็ไม่ดีเหมือนกัน" เหมิงเจี๋ยพยักหน้า ไม่ระแวง

"เฉินเหยียนเซิน ปล่อยฉัน" ซ่งหยุนเฉิงบิดตัว พยายามดิ้นหลุดจากอ้อมกอดเฉินเหยียนเซิน ไม่รู้ตัวเลยว่า การกระทำตัวเองทำให้ไฟในตัวเฉินเหยียนเซินยิ่งแรงขึ้นเรื่อยๆ

เฉินเหยียนเซินก้มหน้า จูบไปที่คางซ่งหยุนเฉิง สองมือกอดนางแน่นยิ่งขึ้น ราวกับจะขยำนางเข้าในร่างตัวเอง

ซ่งหยุนเฉิงไม่กล้าออกเสียง ได้แต่ปล่อยให้เฉินเหยียนเซินทำตามใจ จนกระทั่งมือใหญ่อุ่นๆ คู่หนึ่ง เลื่อนขึ้นตามหน้าท้องนาง นางถึงค่อยรู้ตัว รีบกระชากแขนเฉินเหยียนเซินสุดแรง

"รุ่นพี่ เธอหอมจัง" เฉินเหยียนเซินเข้ามาแนบหูนาง เสียงทุ้มต่ำพูด

"นาย ฉันจะบอกเหมิงเจี๋ย" ซ่งหยุนเฉิงสะบัดมือเขา พูดอย่างฮึกเหิม

"เธอไปสิ" เฉินเหยียนเซินคว้าลูกบิด พูดจบก็จะเปิดประตูห้องน้ำ

"นายบ้าแล้ว" ซ่งหยุนเฉิงรีบห้ามเขา

"จูบที ฉันก็จะไม่เปิดประตู" เฉินเหยียนเซินใช้นิ้ว แตะที่ริมฝีปากตัวเอง ยิ้มร้ายตั้งเงื่อนไข

"มีปัญญาก็เปิดสิ ฉันไม่เชื่อว่านายกล้า" ซ่งหยุนเฉิงเบิกตาใส่เขา ไม่ยอมจำนน

เอี๊ยด

ซ่งหยุนเฉิงยังไม่ทันรู้ตัว ประตูก็ถูกเปิดออกครึ่งหนึ่ง ทำเอานางรีบหลบไปหลังประตู

"อืม ลูกบิดประตูนี้แน่นไปหน่อย ไว้หยอดน้ำมันหล่อลื่นนิดก็ดี" เฉินเหยียนเซินยืนหน้าประตู แสร้งทำเป็นตรวจวงกบประตู คุยกับเหมิงเจี๋ยไปพลาง

"อย่าไปสนใจประตูบานนั้น รีบแปรงฟันล้างหน้า เดี๋ยวซุปเนื้อจะเย็น" เหมิงเจี๋ยเร่ง

เฉินเหยียนเซินพยักหน้าเล็กน้อย ปิดประตูใหม่

"รีบหน่อย ไม่งั้นครั้งหน้าฉันเปิดประตูเลย" เฉินเหยียนเซินขู่ต่อ

"นายอย่าแกล้งฉันได้ไหม" ซ่งหยุนเฉิงกอดเสื้อ หดอยู่ข้างประตู ในเบ้าตาผุดละอองน้ำ อ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

ใจเฉินเหยียนเซินอ่อนวูบ ยกมือเช็ดน้ำตาที่หางตานาง ในใจคิด ฉันนี่เลวเกินไปหรือเปล่า

เฮ้ย ฉันก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว

เฉินเหยียนเซินหึเย็นเสียงหนึ่ง หันตัวเดินไปหน้าอ่างล้างหน้า ในที่สุดก็เริ่มแปรงฟันล้างหน้าสักที

ซ่งหยุนเฉิง ลาออกเถอะ งานนี้ทำไม่ไหวแล้ว เฉินเหยียนเซินเจ้านายเฮงซวยคนนี้ โหดยิ่งกว่าจอมขูดเลือดขูดเนื้ออีก

หรือว่าเธอไม่ชอบเฉินเหยียนเซิน เขาสูงใหญ่หล่อเหลา พูดจาไม่ธรรมดา ยังมีสมองที่หาเงินเป็น ตามเขาไป ต่อไปไม่ต้องลำบาก

ซ่งหยุนเฉิง เขาเป็นผู้ชายเลวเต็มตัว นอกประตูก็นั่งแฟนเขาอยู่ อย่าเพ้อฝันอีกเลย

ผู้ชายที่หล่อขนาดนี้ แถมหาเงินเป็น มีแฟนเพิ่มอีกคนจะเป็นไรไป

ซ่งหยุนเฉิงยืนบนพื้นกระเบื้อง รู้สึกราวกับในหัวมีคนสองคนกำลังต่อสู้กัน บีบบังคับให้นางตัดสินใจ

จะลาออก หรือปล่อยให้เฉินเหยียนเซินแกล้งตัวเองต่อไป

สายตาซ่งหยุนเฉิงค่อยๆ ไร้โฟกัส ทึ่มค้างอยู่กับที่ กระทั่งเฉินเหยียนเซินล้างหน้าเสร็จ ผลักประตูออกไปก็ยังไม่รู้ตัว

นานต่อมา ความรู้สึกเย็นเยียบที่เท้า ถึงค่อยทำให้นางตื่นเหมือนตื่นจากฝัน มองผ่านซอกประตู ในห้องนั่งเล่นไม่มีคนสักคน

นางย่องออกจากห้องน้ำ ยืนยันว่าเฉินเหยียนเซินกับเหมิงเจี๋ยไปแล้ว ก็ขาอ่อนทันที ทรุดนั่งบนโซฟา

...

...

ชั้นสองอุทยานสตาร์ทอัป

เฉินเหยียนเซินนั่งที่ ฝั่งตรงข้ามยืนจางเหวินป๋อ เซี่ยงเผิงเฟย จวงรุ่ย หูอวิ๋น และเมิ่งซีปัว

"งานกลุ่มซื้อแบรนด์เหม่ยเท่อซือวันยี่สิบแปด เกี่ยวข้องกับว่าฝูหลี่เถาจะโดดเด่นจากอีคอมเมิร์ซแบบไกด์ช็อปปิ้งจำนวนมากได้หรือไม่ ขอพูดให้แรงไว้ก่อน ใครทำพังให้ฉัน หักเงินรางวัลสามเดือนทันที"

เฉินเหยียนเซินสีหน้าจริงจัง เตือนอย่างเอาจริง

"พี่เซิน วางใจ" หลายคนขานรับพร้อมเพรียง

"ปัวปัว ตอนบ่ายอี้เฟิงจะส่งมาตรฐานถาม-ตอบที่บริการลูกค้าร้านเถาเป่าเหม่ยเท่อซือเรียบเรียงไว้ให้นาย นายมารับผิดชอบฝึกอบรมบริการลูกค้า ถึงแม้แรงกดดันการขายหน้าบ้านเก้าสิบเปอร์เซ็นต์จะอยู่ฝั่งอีกฝ่าย แต่ยังไงก็ต้องมีผู้ใช้ส่วนหนึ่งมาสอบถามพวกเรา เรื่องวัสดุผ้า ชนิดของเสื้อขนเป็ดและปริมาณขนที่ใส่อะไรพวกนี้ พวกนายต้องเข้าใจมากกว่าผู้ใช้ เข้าใจไหม" เฉินเหยียนเซินกำชับเมิ่งซีปัว

"ไม่มีปัญหา" เมิ่งซีปัวทำหน้าจริงจัง

"หูอวิ๋น การฝังจุดข้อมูลและการติดตามออเดอร์ต้องไม่ผิดพลาด แต่ว่า นายทำงานฉันวางใจมาตลอด" เฉินเหยียนเซินตบไหล่หูอวิ๋น ยิ้มชม

"พี่เซิน ภาพต้นแบบเดโมกลุ่มซื้อแบรนด์ ตอนบ่ายผมให้นาย ด้านชั้นเลย์เอาต์กับตรรกะการส่งข้อความ ผมยังต้องปรับแต่งให้ดีขึ้น" จวงรุ่ยเอ่ยปากเอง

"พยายามทำให้เส้นทางเรียบง่ายที่สุด ให้ผู้ใช้เข้าจากหน้าแรกตรงสู่หน้ากิจกรรมได้ กิจกรรมครั้งนี้สำคัญมาก พวกเราต้องทุ่มสุดตัว จริงสิ ปุ่มปิดบนป๊อปอัป ใส่ลิงก์หน้ากิจกรรมเข้าไปเลย"

เฉินเหยียนเซินเสริม

ใส่ไฮเปอร์ลิงก์บนปุ่มปิดเหรอ

จวงรุ่ยชะงัก ทำหน้างง นี่เป็นวิธีกวนๆ ที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน

นี่มันโกงเกินไปไหม

หลายคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ตกใจกับความหน้าด้านของเฉินเหยียนเซิน

"ไปทำงานสิ มองฉันทำไม ถึงตอนนั้นเอาเสื้อขนเป็ดกับเสื้อสเวตเตอร์มาสองรุ่น คืนค่าคอมเก้าสิบเปอร์เซ็นต์หมด พวกนายนึกว่าผู้ใช้ยังจะรังเกียจว่าประสบการณ์ไม่ดีเหรอ" เฉินเหยียนเซินพูดอย่างหงุดหงิด

เสื้อสเวตเตอร์เหม่ยเท่อซือตัวหนึ่ง ราคาขายร้อยห้าสิบเก้าหยวน คืนร้อยสี่สิบสามจุดหนึ่งหยวน ราคาสุทธิแค่สิบห้าจุดเก้าหยวน

เสื้อขนเป็ดแบบบางตัวหนึ่ง ราคาขายสองร้อยเก้าสิบเก้าหยวน คืนสองร้อยหกสิบเก้าจุดหนึ่งหยวน ราคาสุทธิแค่ยี่สิบเก้าจุดเก้าหยวน

บางทีในสิบกว่าปีให้หลัง ภายใต้สภาพอีคอมเมิร์ซที่แข่งขันรุนแรง อาจไม่ใช่เรื่องอะไร แต่ในปีสองพันสิบ ราคาเทพสุดยอดลดเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ก็พอจะทำให้ผู้ใช้แย่งซื้ออย่างบ้าคลั่ง

ตรงนี้เกี่ยวข้องกับปัญหาการรับรู้ราคาของผู้ใช้ ยอดเงินที่ผู้ใช้จ่ายจริงคือสองร้อยเก้าสิบเก้าหยวน ในสายตาพวกเขา มูลค่าจริงของเสื้อขนเป็ดตัวนี้คือสองร้อยเก้าสิบเก้าหยวน และที่ซื้อได้ในราคายี่สิบเก้าจุดเก้าหยวน พวกเขาจะรู้สึกแค่ว่าตัวเองหัวไว ได้ของถูกครั้งใหญ่

เปรียบเหมือนสมาร์ตโฟนราคาพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าหยวน ราคาขายแค่ร้อยเก้าสิบเก้าหยวน ต่อให้คนมีเหตุผลแค่ไหน ก็จะกระโดดลงกับดักการบริโภคโดยสมัครใจ

จนกระทั่งสิบโมงครึ่ง ซ่งหยุนเฉิงถึงค่อยๆ มาถึง นางถือจดหมายลาออกฉบับหนึ่ง ขยับมาหน้าโต๊ะทำงานทีละก้าวอย่างลังเล

แปะ เสียงหนึ่ง

แผ่นกระดาษตกลงตรงหน้าเฉินเหยียนเซิน

"ลาออกเหรอ เธอคิดดีแล้ว" เฉินเหยียนเซินหยิบขึ้นมา ยกมุมคิ้ว มองซ่งหยุนเฉิงอย่างสงบถาม

ซ่งหยุนเฉิงไม่ปริปาก เพียงพยักหน้าเบาๆ

แคร่ก

เฉินเหยียนเซินไม่มองเลยสักนิด ฉีกจดหมายเป็นชิ้นๆ ส่งๆ โยนลงถังขยะว่า "สไตล์หน้ากิจกรรมกลุ่มซื้อแบรนด์ จวงรุ่ยตั้งใจจะออกอีกเวอร์ชัน เธอประสานกับเขาหน่อย ก่อนเลิกงานส่งแบบสุดท้ายให้ฉัน"

"เฉินเหยียนเซิน ฉัน..." ซ่งหยุนเฉิงแย้มปาก เสียงแหบ

"อยากถูกหักเงินเดือนเหรอ" เฉินเหยียนเซินหรี่ตา ยิ้มขู่

ซ่งหยุนเฉิงจ้องเขาตรงๆ สุดท้ายถอนหายใจยาว กอดคอมพิวเตอร์ เดินไปทางจวงรุ่ย

ในเวลาเดียวกัน เฉินซวี่กับจางอี้เฟิงกำลังอยู่ในคลังใหญ่ของสำนักงานใหญ่เหม่ยเท่อซือ มองสต็อกที่กองสูงเป็นภูเขา ข้อมูลบนฉลากกล่องแสดงว่า สินค้าบางชิ้นกระทั่งผลิตในปีสองพันเจ็ด

พวกเขาถึงค่อยเข้าใจ ว่าทำไมเฉินเหยียนเซินถึงกล้าเสนออัตราค่าคอมเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์