บทที่ 69 เดินทางของคนอื่น ทำให้คนอื่นไม่มีทางไป

ใกล้เที่ยง สมาชิกฝูหลี่เถาทยอยลงข้างล่าง มุ่งไปโรงอาหาร

เฉินเหยียนเซินดูตารางเลือกสินค้าที่จางอี้เฟิงส่งมาจบ เงยหน้ามองที ถึงค่อยพบว่าชั้นสองเหลือบริการลูกค้าเข้าเวรแค่สามคน เขาตบพุง เดินออกไปอย่างไม่เร่งร้อน

ตอนนี้เป็นชั่วโมงพีกการกินข้าว บนถนนเสวียหลินกับถนนเสวียไห่ เต็มไปด้วยนักศึกษาที่เปี่ยมพลังหนุ่มสาว น่าเสียดายปลายฤดูใบไม้ร่วงมาถึงแล้ว สาวๆ ที่ใส่กระโปรงสั้นถุงน่องบนถนนก็น้อยลงเรื่อยๆ

"มีคนเป็นลม ใครมาช่วยที"

ข้างหน้าจู่ๆ ก็มีเสียงอุทานของเด็กสาวคนหนึ่ง ฝูงชนรอบข้างวุ่นวายในพริบตา

เฉินเหยียนเซินได้ยินเสียง ชำเลืองมองส่งๆ ที ตั้งใจจะเดินอ้อมไป

ต้องเป็นนักศึกษาจริงๆ ถ้าเป็นสิบกว่าปีให้หลัง ใครจะกล้ามีน้ำใจแบบนี้

เฉินเหยียนเซินยิ้มเยาะเสียงหนึ่ง ในตอนที่เขาเกือบจะเดินผ่านไป หางตาเหลือบเห็นข้าวของของเด็กสาวที่เป็นลมกะทันหัน เป้สีเหลืองดินที่ดูไม่ได้ใบหนึ่ง โน้ตบุ๊กธุรกิจที่ฝูหลี่เถาจัดซื้อมาเป็นแบบเดียวกันเครื่องหนึ่ง

คิ้วเขาขมวดในพริบตา แขนสองข้างสอดเข้าฝูงชนที่อลหม่าน ผลักส่งๆ ทีหนึ่ง ก็ดันคนที่มุงดูซ้ายขวาถอยไปครึ่งเมตร

เห็นแต่กลางฝูงชน ซ่งหยุนเฉิงริมฝีปากซีดเผือด หลับตาสนิท นอนตะแคงบนพื้น เข่ากับฝ่ามือถลอกหนัง ไหลเลือดสีแดงสด แต่นางกลับไม่รู้สึกตัว

"หลีกไป"

เฉินเหยียนเซินตะโกนเสียงดัง จากนั้นอุ้มซ่งหยุนเฉิงขึ้นมา

ตอนนี้เขาถึงค่อยพบว่า หน้าซ่งหยุนเฉิงดูจ้ำม่ำ น้ำหนักคาดว่ายังไม่ถึงสี่สิบห้ากิโล อุ้มในอ้อมแขน เบาหวิว

เฉินเหยียนเซินไม่มีเวลาคิดละเอียด อุ้มนางวิ่งไปยังห้องพยาบาล

"เหี้ย เพื่อนคนนี้แรงไม่เบาเลย อุ้มคนยังวิ่งเร็วขนาดนี้"

"เหมือนจะเป็นรุ่นพี่เฉินเหยียนเซินของฝูหลี่เถา ทั้งหล่อทั้งแมน"

"เป้กับคอมพิวเตอร์นี้เป็นของเด็กสาวที่เป็นลม ใครช่วยหน่อย เอาไปส่งห้องพยาบาลด้วยกัน"

"ฉันเอง"

เด็กสาวใส่แว่นคนหนึ่งอาสาเอง เก็บข้าวของซ่งหยุนเฉิง วิ่งซอยเท้าเล็กๆ ตามไปทางห้องพยาบาล

...

...

"เสี่ยวเฉิน นี่แฟนนายเหรอ ไม่พูดยังไม่ได้ ตัวเองกินดีอยู่ดี แต่แฟนเลือดจางขาดสารอาหาร ถ้ารู้แต่แรกว่านายเป็นคนแบบนี้ ฉันคงไม่ออกใบลาป่วยให้นายแน่"

เมิ่งหย่าถิงเบิกตาใส่เฉินเหยียนเซินอย่างแรง ในสายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจผู้ชายเลว ขาดแค่ถ่มน้ำลายใส่หน้าเขาเท่านั้น

"พี่ถิง คุณอย่ากล่าวหาคนดีสิ นางเป็นพนักงานฝูหลี่เถาของพวกเรา ผมให้เงินเดือนนางสามสี่พันต่อเดือนนะ ใครจะรู้ว่านางทำตัวเองให้เป็นแบบนี้ได้ยังไง"

เฉินเหยียนเซินไม่อยากแบกความผิดนี้ ย้อนใส่อย่างหงุดหงิด

พี่สาวเมิ่งหย่าถิงก็คือผู้จัดการช่องทางที่ศูนย์บริการเทเลคอมในโรงเรียน ก่อนหน้านี้ใบลาป่วยของเฉินเหยียนเซิน ก็อาศัยเส้นสายนางถึงออกได้

"เอ่อ อย่างนี้นี่เอง วางใจ นางก็แค่น้ำตาลในเลือดต่ำหน่อย ให้น้ำเกลือกลูโคสขวดนี้เสร็จก็ไม่เป็นไร"

สีหน้าเมิ่งหย่าถิงแข็งทื่อ ยิ้มเก้อ รู้ตัวว่ากล่าวหาเฉินเหยียนเซินผิด รีบเดินออกจากห้องให้น้ำเกลือ

ซ่งหยุนเฉิงที่นอนบนเตียงคนไข้ ในความงัวเงีย จู่ๆ ก็ได้ยินเฉินเหยียนเซินพูดว่า นางเป็นพนักงานฝูหลี่เถา ในใจก็โล่งในพริบตา ใช่สินะ ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเฉินเหยียนเซิน เป็นเจ้านายกับลูกน้องมาตลอด ไม่เคยเปลี่ยน

หยดน้ำตาใสแวววาวเอ่อขึ้นในเบ้าตา นางออกแรงกดเปลือกตา ไม่ให้น้ำตาไหลลงมา

"รุ่นพี่ นี่เป้กับคอมพิวเตอร์ของนาง ฉันวางบนเก้าอี้แล้ว"

ในตอนนี้ เด็กสาวใส่แว่นคนหนึ่งยิ้มเดินเข้ามา ชี้ไปที่ซ่งหยุนเฉิงบนเตียงคนไข้อธิบาย

"ขอบคุณ" เฉินเหยียนเซินยิ้มจางๆ ตอบอย่างสุภาพ

เด็กสาวโบกมือ บอกว่าไม่ต้องเกรงใจ แต่ดวงตากลับแอบสำรวจเฉินเหยียนเซิน

"เธอยังมีธุระอื่นไหม" เฉินเหยียนเซินถามกะทันหัน

"ไม่ ไม่มี รุ่นพี่ลาก่อน" สีหน้าเด็กสาวลน รีบส่ายหัว ยิ้มแห้งจากไป

เฉินเหยียนเซินดึงเก้าอี้ตัวหนึ่ง นั่งข้างเตียงซ่งหยุนเฉิง พึมพำในปากว่า "คนนี้น่ารำคาญจริงๆ เงินเดือนหลายพันต่อเดือน ยังทำตัวเองให้เป็นแบบนี้ได้ อย่าบอกนะว่ามีแม่ที่ป่วย พ่อที่ชอบพนัน และน้องชายที่กำลังเรียนหนังสือด้วยเหมือนกัน"

ซ่งหยุนเฉิงเดิมทีอยากแกล้งหลับต่อ แต่พอได้ยินเฉินเหยียนเซินแซว ในใจเจ็บรางๆ ลืมตาทันที โต้แย้งอย่างฮึกเหิมว่า "นายต่างหากที่มีแม่ที่ป่วย พ่อที่ชอบพนัน และน้องชายที่กำลังเรียนหนังสือ"

ซ่งหยุนเฉิงที่เปิดโหมดต่อสู้ ราวกับแมวป่าที่ขนตั้ง

"เธอแกล้งหลับเหรอ" เฉินเหยียนเซินถึงบางอ้อ

"ได้ ถือว่าฉันผิด ฉันไปเลยก็ได้" เฉินเหยียนเซินเห็นนางตื่น ทำท่าจะกัดเขา ขำเบาๆ เสียงหนึ่ง หันหัวก็เดินไป

"นาย..." ซ่งหยุนเฉิงมองแผ่นหลังเขาที่ไม่หันมาเลย โกรธจนพูดไม่จบ

...

...

เฉินเหยียนเซินย่อมไม่หว่านล้อมใคร กินข้าวเที่ยงเสร็จ เขากลับไปนอนกลางวันที่ห้องศูนย์สี่หนึ่งแปดอีกตื่น จนกระทั่งบ่ายโมงครึ่ง เขาถึงค่อยหาว เดินเข้าอุทยานสตาร์ทอัปอย่างเอื่อยๆ

"หัวหน้า นี่คือรายการจัดซื้ออุปกรณ์สำนักงานเดือนธันวาคมกับแผนสวัสดิการพนักงาน คุณดูว่าต้องปรับไหม"

เพิ่งนั่งลง สวี่ซิงซิงก็ถือเอกสารปึกหนึ่ง ยิ้มแฉ่งเข้ามาใกล้

"อืม วางไว้ตรงนี้" เฉินเหยียนเซินเคาะโต๊ะ พูดเรียบๆ

ยอดผู้ใช้ต่อวันของฝูหลี่เถาตอนนี้เสถียรที่ราวหกสิบหมื่น ในนั้นมีลูกค้าใหม่สี่สิบหมื่นมาจากกิจกรรมแตกตัวต่อราคาศูนย์หยวน ลูกค้าใหม่ห้าหมื่นมาจากช่องทางยิงโฆษณา ที่เหลือสิบห้าหมื่นถึงเป็นลูกค้าเก่าที่คงอยู่

พอหยุดยิงโฆษณาและกิจกรรมต่อราคาศูนย์หยวน ยอดผู้ใช้ต่อวันก็จะตกลงต่ำกว่าสิบหมื่นอย่างรวดเร็ว

ออเดอร์เฉลี่ยต่อวันของแพลตฟอร์มเจ็ดหมื่นกว่าบิล กำไรขั้นต้นราวห้าสิบหมื่น หักต้นทุนการตลาด แรงงาน และเทคนิคแล้ว ยังเหลือยี่สิบหมื่น เดือนหนึ่งก็คือหกร้อยหมื่น

มีเงินก็ต้องใช้

ชาตินี้ ความสนใจของเฉินเหยียนเซินต่อบ้านหรู รถหรู เรือยอชต์ลดลงมาก ก็ชาติก่อนเขาเล่นจนเบื่อแล้ว เขาที่ผ่านความเป็นความตายมา ยิ่งเข้าใจความสำคัญของร่างกาย จึงให้สวี่ซิงซิงคิดเรื่องสวัสดิการพนักงาน เพื่อหาเหตุผลใช้เงินให้ตัวเอง

หนึ่ง ของขวัญเทศกาล ตรุษจีน ไหว้พระจันทร์ เทศกาลบ๊ะจ่าง และวันเกิดพนักงาน แจกซองแดงสองร้อยหยวน

สอง ประกันสุขภาพเสริม

สาม กิจกรรมสานสัมพันธ์เดือนละครั้ง

สี่ ท่องเที่ยวหมู่คณะปีละครั้ง

เฉินเหยียนเซินเปิดเอกสาร กวาดตามองสองที อดส่ายหัวไม่ได้ ควักปากกาเริ่มแก้

สานสัมพันธ์เหรอ ขีดทิ้ง

ท่องเที่ยวหมู่คณะเหรอ ขีดทิ้ง

แลกเป็นเงินสดหมดไม่ดีกว่าเหรอ

เฉินเหยียนเซินหมายเหตุไว้ข้างหลัง พนักงานประจำได้งบสานสัมพันธ์เดือนละสองร้อยหยวน จ่ายพร้อมเงินเดือน

พนักงานประจำได้กองทุนท่องเที่ยวปีละสองพันหยวน ทุกครั้งที่อายุงานเพิ่มหนึ่งปี วงเงินเพิ่มพันหยวน สูงสุดหมื่นหยวน

ส่วนพนักงานจะไปสานสัมพันธ์หรือท่องเที่ยวไหม บริษัทไม่สนใจ

วันหยุดเทศกาลให้ซองแดงแค่สองร้อยหยวนขี้งกไป เขาขีดปากกาที เปลี่ยนเป็นห้าร้อยหยวน

สุดท้ายเพิ่มอีกข้อ สมาชิกฝูหลี่เถาทุกคน ค่าอาหารเดือนละห้าร้อยหยวน มีผลทันที ให้ฝ่ายธุรการเติมเข้าบัตรอาหารทั้งหมด ห้ามใช้รูปแบบเบิกจ่าย

เฉินเหยียนเซินโยนเอกสารให้สวี่ซิงซิง อีกฝ่ายชำเลืองดูที ก็กรี๊ดอย่างตื่นเต้นทันที

คนอื่นได้ยินเสียง ต่างชะโงกหัวมามอง ในตาเต็มไปด้วยความอยากรู้

"หัวหน้า นายคงไม่ได้เขียนศูนย์เกินไปตัวหนึ่งหรอกใช่ไหม" สวี่ซิงซิงเห็นทุกคนจ้องมาที่ตัวเอง ก้มหัวเขินๆ พูดอย่างไม่อยากเชื่อ

"พูดมากน้อยลง ตั้งแต่วันนี้เริ่มทำ นี่บัตรอาหารฉัน" เฉินเหยียนเซินค้อน โยนบัตรอาหารไปให้

สวี่ซิงซิงรับบัตรอาหาร วิ่งกลับที่นั่งอย่างตื่นเต้น แก้ไขเอกสารไปมา จากนั้นส่งไฟล์อิเล็กทรอนิกส์แผนสวัสดิการพนักงานเข้ากลุ่มโปรเจกต์ตรงๆ

"อ๊า อ๊าๆๆ"

ไม่นานนัก ชั้นสองก็ระเบิดเสียงเฮ

เฉินเหยียนเซินยิ้มจางๆ รายจ่ายจิปาถะพวกนี้ พนักงานหนึ่งคนปีหนึ่งอย่างน้อยก็เพิ่มเพลิงเงินเดือนมนุษย์ให้เขาได้หนึ่งแต้ม ต่อไปพนักงานเยอะขึ้น นั่นก็คือเพลิงเงินเดือนมนุษย์หลายพันหลายหมื่นแต้ม

ซูเปอร์แมนมา ก็ต้องคุกเข่าร้องเพลงพิชิตให้เขาอย่างว่าง่าย

สมาชิกฝูหลี่เถาที่ถูกกระตุ้น ทำงานยิ่งทุ่มเทขึ้น ราวกับฉีดสารกระตุ้น

พอซ่งหยุนเฉิงที่ให้น้ำเกลือกลูโคสเสร็จกลับมาอุทยานสตาร์ทอัป ก็รับรู้ได้ชัดว่าบรรยากาศวันนี้ไม่เหมือนเดิม

"พวกเขาทำไมมีพลังขนาดนี้" ซ่งหยุนเฉิงทำหน้าฉงน พอนางนั่งลงเปิดคอมพิวเตอร์ ถึงค่อยพบเอกสารใหม่ในกลุ่มโปรเจกต์

ประกันสุขภาพเสริม ซองแดงวันหยุดเทศกาล กองทุนท่องเที่ยว งบสานสัมพันธ์ แถมทุกเดือนยังมีค่าอาหารห้าร้อยหยวน

ซ่งหยุนเฉิงผ่านช่องว่างของจอคอมพิวเตอร์ แอบชำเลืองดูเฉินเหยียนเซินที ประโยคในเอกสารที่ว่า ค่าอาหารห้ามใช้รูปแบบเบิกจ่าย เหมือนตั้งใจป้องกันตัวนางโดยเฉพาะ

"คนนี้ก็ไม่นับว่าเลวเกินไป" ซ่งหยุนเฉิงแอบคิด

เรื่องที่ถูกเฉินเหยียนเซินแกล้งเมื่อเช้า ไม่ทันรู้ตัวก็ถูกนางฝังไว้ก้นใจ

ราวบ่ายสองโมง รถสัมภาษณ์ที่พิมพ์คำว่า เฟิร์สต์ไทม์ จอดที่หน้าประตูอุทยานสตาร์ทอัป

"นักศึกษาเฉินเหยียนเซิน แนะนำให้นายรู้จักหน่อย ท่านนี้คืออาจารย์จางเลี่ยง พิธีกรภาคสนามของเฟิร์สต์ไทม์ มาจากเมืองหลูเฉิงโดยเฉพาะเพื่ออัดรายการให้นาย" เฉาต๋าหัวเดินนำหน้า พาหลายคนมาถึงห้องสองศูนย์หก

"อาจารย์จาง ยินดีต้อนรับๆ"

เฉินเหยียนเซินยื่นมือทักทายหลายคน จากนั้นพาพวกเขาไปยังห้องสองศูนย์สอง ออฟฟิศนี้ตอนนี้ว่างอยู่ พอดีใช้เป็นห้องสัมภาษณ์ได้

จางเลี่ยงอดสำรวจเฉินเหยียนเซินขึ้นลงไม่ได้ อายุสิบแปดสิบเก้า ข้างในใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ข้างนอกใส่แจ็กเก็ตสีกาแฟ หน้าตาหล่อเหลา ห้าอวัยวะคมคาย ส่วนสูงสูงกว่าเขาครึ่งหัว

กิริยาและการพูดจาไม่เหมือนนักศึกษา แต่เหมือนคนเก๋าที่บุกตะลุยในวงการธุรกิจมาหลายปี

เจ้าหน้าที่ที่มาด้วยปรับแสงไฟกับไมโครโฟนเสร็จ ถามจางเลี่ยงว่า "อาจารย์จาง แต่งหน้าบางๆ ให้นักศึกษาเฉินไหม"

"ไม่ต้อง สภาพผิวและห้าอวัยวะเขาแบบนี้ แต่งหน้ากลับไม่ดี" จางเลี่ยงมองเฉินเหยียนเซินตรงๆ สักครู่ จากนั้นโบกมือปฏิเสธ

การสัมภาษณ์ต่อจากนั้น ทำให้จางเลี่ยงตกใจยิ่งขึ้น หนุ่มตรงหน้าพอพูดแล้วไม่มีจุดให้จับผิด ทั้งสนุกขำขันและมีประสบการณ์โชกโชน ดันคุยกับเขาได้อย่างโต้ตอบไปมา

รายการตอนนี้ต้องดังแน่

ก่อนจากไป จางเลี่ยงเชื่อมั่นในเรื่องนี้อย่างไม่ลังเล

สามวันต่อมา รายการออกอากาศ ภาพเฉินเหยียนเซินนั่งบนเก้าอี้ พูดฉะฉานต่อหน้ากล้อง สร้างความฮือฮาในมณฑลในพริบตา

จากนั้นคลิปวิดีโอของรายการขึ้นเทรนด์ค้นหา สามพอร์ทัลใหญ่ต่างแชร์ต่อรายงาน

คราวนี้ เฉินเหยียนเซินกับฝูหลี่เถาของเขาดังทะลุวงการอย่างสมบูรณ์

เฉินเหยียนเซินหน้าตาหล่อ เดิมก็มีทราฟฟิกติดตัวอยู่แล้ว บวกกับสื่อมอบฉายาให้เขาว่า เศรษฐีพันล้านที่อายุน้อยที่สุดในรุ่นหลังเก้าศูนย์ ยิ่งได้รับการชื่นชมจากกลุ่มนักศึกษาและพนักงานออฟฟิศ

ในนั้นผู้หญิงมีสัดส่วนเยอะ พวกนางต่างสมัครบัญชีฝูหลี่เถา ซื้อเสื้อผ้า กระเป๋า เครื่องสำอาง และขนมบนเว็บไซต์

ถึงกับมีคนโปรโมตเชียร์เขาบนเว่ยป๋อ

ทำเอาชาวเน็ตที่ไม่รู้เรื่อง นึกว่าเฉินเหยียนเซินเป็นดาราสายทราฟฟิกที่เพิ่งเดบิวต์คนหนึ่ง

เฉินเหยียนเซินรู้แล้วทั้งขำทั้งจนใจ เขาไม่คิดว่าตัวเองจะดันมาเดินทางเดียวกับเฉิงโอว

แต่เขาไม่เรื่องมาก ทั้งคืนสมัครบัญชีเว่ยป๋อ ชื่อเล่นก็เรียกว่า ซีอีโอฝูหลี่เถาเฉินเหยียนเซิน จากนั้นไม่พูดพล่าม ก่อนอื่นอัปโหลดรูปหล่อหลายรูป พร้อมกันนั้นแนบลิงก์กิจกรรมต่อราคาศูนย์หยวน

"สวัสดีทุกคน ผมคือผู้ก่อตั้งฝูหลี่เถา เฉินเหยียนเซิน ผมพูดแทนตัวเอง ใช้ฝูหลี่เถา ช็อปปิ้งฉลาดขึ้น"

เฉินเหยียนเซินไม่เกรงใจเลยสักนิด ลอกบทพูดของเฉิงโอวมาตรงๆ ส่วนอนาคตอีกฝ่ายจะทำยังไง เกี่ยวอะไรกับเขา

เดินทางของคนอื่น ทำให้คนอื่นไม่มีทางไป แบบนี้ถึงจะสะใจพอ

ผลแค่ไม่กี่วัน ยอดผู้ติดตามเว่ยป๋อของเขาก็เพิ่มจากศูนย์เป็นแปดสิบหมื่น เห็นๆ ว่าจะทะลุร้อยหมื่นอยู่แล้ว

ส่วนเฉินกั๋วปินที่อยู่ไกลถึงชุนเซิน เฝ้าหน้าโทรทัศน์ มองเฉินเหยียนเซินที่ใส่สูทเนี้ยบ ในใจเกิดความฉงนอีกครั้ง ไอ้นี่เป็นลูกชายฉันจริงเหรอ