บทที่ 92 ระบบพิชิตรักรายการเดต (10)

ทางด้านนั้น เซี่ยหยางสะบัดมือไปมา พลางคิดว่าสมรรถภาพทางกายของร่างนี้ช่างแย่เหลือเกิน แค่ลากผู้หญิงหุ่นเพรียวบางคนหนึ่งออกไปนอกห้อง แขนก็ล้าจนแทบทนไม่ไหวแล้ว

"ระบบ ภารกิจในโลกที่แล้วฉันทำได้ไม่เลวเลยใช่ไหม? ก่อนจบฉันยังช่วยคนบนรถรางไว้ตั้งเยอะ ได้รางวัลมากี่คะแนน? หลังจากหักหนี้แล้ว พอจะแลก 'ยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกาย' ได้ไหม?"

ระบบหลัก: 【......】

โลกที่แล้วการที่มันช่วยโฮสต์เปิดช่องทางซื้อขายที่จำกัดเฉพาะโลกยุค 60 ทำให้มันเสียคะแนนส่วนตัวไปไม่น้อย ช่วงกลางถึงช่วงหลังโฮสต์ยังใช้ระบบย่อยจนมีทรัพยากรล้นเหลือ แทบไม่แยแสที่จะซื้อของในร้านค้าเลย ทำให้มันไม่มีโอกาสทำกำไรจากส่วนต่างเท่าไหร่นัก

ถึงแม้ตอนจบภารกิจ โฮสต์จะเติมเงินทั้งหมดที่มีให้มันเป็นสินน้ำใจ แต่มันก็ยังไม่สามารถชดเชยคะแนนส่วนตัวที่เสียไปได้ ดังนั้นในโลกนี้มันจึงไม่อยากยุยงให้โฮสต์ใช้คะแนนฟุ่มเฟือยนัก

【โฮสต์ คะแนนสะสมนั้นได้มายากลำบาก คุณแน่ใจเหรอว่าจะใช้กับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้?】

"นี่จะถือเป็นเรื่องเล็กน้อยได้ยังไง?"

เดิมทีเซี่ยหยางตั้งใจจะตัดการเชื่อมต่อกับระบบเพื่อไปแช่น้ำอุ่นในห้องน้ำ แต่พอได้ยินมันพูดแบบนี้ เธอรู้สึกว่าจำเป็นต้องกล่อมมันเสียหน่อย

เธอหยิบขวดครีมบำรุงผิวของเจ้าของร่างเดิมออกมาพอกหน้าไปพลาง สื่อสารกับระบบหลักในห้วงความคิดไปพลาง:

"อย่ามองว่าเมื่อวานตอนบ่ายฉันทุ่มลู่หมิงข้ามหัวได้อย่างสวยงามนะ นั่นมันเป็นเพราะเขายังไม่ทันตั้งตัว แถมฉันยังใช้เทคนิคช่วยด้วย ถ้าเขาระวังตัวไว้ก่อน ด้วยแขนขาเล็กๆ เรียวๆ ของฉันเนี่ย ไม่มีทางทุ่มเขาลงหรอก"

ระบบหลัก: 【แต่มันเกี่ยวอะไรกับภารกิจล่ะ? โฮสต์แค่ต้องหาวิธีทำให้ค่าความประทับใจที่แขกรับเชิญชายมีต่อเซี่ยตานนีลดลงเหลือ 0 ระบบพิชิตรักรายการเดตก็จะปลดการเชื่อมต่อกับโฮสต์ของมันเองโดยอัตโนมัติ ไม่เห็นต้องไปทุ่มลู่หมิงข้ามหัวเลยนี่นา】

"ทำไมจะไม่เกี่ยวล่ะ? ร่างที่นายจัดให้ฉันเนี่ย สถานะมันน่าปวดหัวแค่ไหนนายไม่รู้เหรอ?

ลูกเมียน้อยนะ! ถ้าเป็นสมัยโบราณอาจจะไม่เท่าไหร่ แต่ในสังคมสมัยใหม่ พอได้ยินว่าเป็นลูกเมียน้อย แถมแม่ผู้ให้กำเนิดยังทำตัวร้ายกาจเพื่อหวังจะขึ้นมาแทนที่ ใครบ้างจะไม่ค้อนใส่?

แค่โดนค้อนใส่ยังถือว่าโชคดีนะ ถ้าเกิดออกไปข้างนอกแล้วโดนคนรุมด่า รุมปาผักเน่าไข่เน่าใส่ นายจะให้ฉันทำยังไง? แล้วภารกิจจะทำสำเร็จไหม?"

【......】

ซีพียู ของระบบหลักประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง

ฟังดูเหมือนจะมีเหตุผลจริงๆ

"ใช่ไหมล่ะ? ทั้งหมดนี้ก็เพื่อภารกิจทั้งนั้น!"

เซี่ยหยางทอดถอนใจด้วยน้ำเสียงเปี่ยมอารมณ์:

"เพื่อร่วมมือกับนายในการเรียกคืนลูกหลานของนาย ฉันยอมใช้คะแนนที่หามาอย่างยากลำบากเพื่อติดอาวุธให้ตัวเอง แทนที่จะเอาไปใช้หาความสุขใส่ตัว นายไม่ต้องช่วยฉันประหยัดหรอก จริงๆ นะ! ขอแค่ภารกิจสำเร็จลุล่วง การเสียคะแนนไปบ้างจะเป็นอะไรไป!"

【......】

ระบบหลักรู้ว่าโฮสต์กำลังปั่นหัวมันอยู่ แต่มันไม่มีหลักฐาน

หลังจากผ่านการประมวลผลของ ซีพียู คำพูดของโฮสต์ก็ไม่มีช่องโหว่เลยสักนิด

หลังจากหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ในที่สุดมันก็ทำตามคำขอของโฮสต์ ล็อกอินเข้าสู่ร้านค้าระบบเพื่อแลกยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายให้เธอ

【ยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายระดับ S แบบถาวร ตอนนี้ไม่มีส่วนลด ต้องใช้ 9,999 คะแนน ส่วนยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายแบบชั่วคราวใช้เพียง 99 คะแนน หลังจากดื่มแล้วจะเพิ่มสมรรถภาพร่างกายเป็นระดับ SSS แต่มีผลแค่สามสิบวัน โฮสต์ คุณจะเลือก...】

เซี่ยหยางไม่ต้องคิดเลยสักนิด: "แน่นอนว่าต้องเลือกแบบถาวร! ของถูกไม่มีดี ของดีไม่มีถูก! นายบอกว่าแบบชั่วคราวแค่ 99 คะแนนแต่เพิ่มได้ถึงระดับ SSS? ฉันว่ามันดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือนะ นอกจากระยะเวลาจะสั้นแล้ว ต้องมีอันตรายแฝงอย่างอื่นแน่ๆ ไม่เอาเด็ดขาด!"

【......】

ระบบหลักมองดูแถบคะแนนสะสมของโฮสต์เงียบๆ

ในโลกที่แล้วภารกิจสำเร็จได้ด้วยดีอย่างที่โฮสต์ว่าจริงๆ ได้รางวัลมาสามหมื่นคะแนน

แต่มาถึงวันแรกเธอก็จะใช้ไป 9,999 คะแนนแล้ว ขืนโฮสต์ใช้เงินมือเติบแบบนี้ ต่อให้มีสามหมื่นหรือสามแสนคะแนนก็คงใช้ไม่พอ! แต่... มันจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะ? ในเมื่อคะแนนเป็นสิ่งที่โฮสต์หามาเอง และสิ่งที่เธอพูดก็ไม่ผิด สมรรถภาพร่างกายของร่างนี้แย่จริงๆ และระดับความยากของภารกิจครั้งนี้ก็สูงกว่าโลกที่แล้วมาก เธอใช้คะแนนไม่ใช่เพื่อหาความสุข แต่เพื่อร่วมมือกับมันในการทำให้ระบบย่อยที่บกพร่องถูกส่งกลับโรงงานโดยเร็วที่สุด

ระบบหลักเผลอกล่อมตัวเองจนสำเร็จ แถมยังรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาลึกๆ อีกด้วย

【ติ๊ง! แลกเปลี่ยนยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายสำเร็จ】

เซี่ยหยางยิ้มออกมาจากใจ: "ขอบใจมากนะเจ้าเพื่อนระบบ! นายวางใจเถอะ ฉันจะพยายามทำภารกิจร่วมกับนายอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้นายได้กลับโลกของนายเร็วขึ้น"

ระบบหลัก: 【......】

ระบบนางเอก พูดไม่ผิดจริงๆ โฮสต์น่ะ... เป็นคนดีชะมัดเลยแฮะ

เซี่ยหยางดื่มยาเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายรวดเดียวหมด จากนั้นก็ตัดการเชื่อมต่อกับระบบ เข้าไปแช่น้ำมันหอมระเหยในห้องน้ำเพื่อให้ร่างกายผ่อนคลาย หลังจากนั้นก็นอนหลับยาวจนถึงเช้า ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

ผิวพรรณเดิมของร่างนี้ก็ขาวอยู่แล้ว หลังจากได้นอนเต็มอิ่มและดื่มยาเสริมสร้างสมรรถภาพเข้าไป ตอนล้างหน้าหน้ากระจก เซี่ยหยางยังเกือบจะเคลิ้มกับตัวเอง

ไม่ใช่แค่ใบหน้า แต่ผิวพรรณทั่วทั้งตัวขาวเนียนละเอียดราวกับหยกมันแพะ ดูราวกับจะแตกละเอียดยามสัมผัส

หากมองจากองค์ประกอบของใบหน้า ร่างนี้อาจจะไม่ตรงตามมาตรฐานความงามในปัจจุบันเท่าไหร่ แต่ถ้ามองแยกส่วน ไม่ว่าจะเป็นคิ้ว ดวงตา จมูก หรือปาก ก็ไม่ได้ดูแย่เลย

ยิ่งมีสีผิวมาช่วยเสริม ยิ่งมองก็ยิ่งดูเพลินตา

ในทางกลับกัน เซี่ยตานนี เพราะเมื่อคืนแขกรับเชิญชายทุกคนยกเว้นลู่หมิงต่างพากันเสียความรู้สึกกับเธอ ทำให้เธอหงุดหงิดจนนอนไม่หลับทั้งคืน ผิวพรรณที่เคยดูดีในช่วงไม่กี่วันก่อนหายวับไปกับตา ต้องลงรองพื้นและคอนซีลเลอร์หลายชั้นเพื่อกลบรอยคล้ำใต้ตา

ตอนที่หลิวย่างมาเรียกเธอลงไปทานมื้อเช้า เธอก็ยังไม่พอใจกับสภาพหน้าหลังแต่งเสร็จ ใบหน้าของเธอบึ้งตึงจนดูเหมือนมีหมึกหยดออกมา

"ตานนี เธอเสร็จหรือยัง?"

คำตอบที่ได้รับกลับมาคือเสียงปิดประตูปังใส่หน้า

เสียงนั้นดังจนเซี่ยหยางที่อยู่ห่างออกไปสามห้องยังได้ยิน

เธอเลิกคิ้วขึ้น วันนี้เซี่ยตานนีดูท่าจะหัวร้อนไม่เบา ดูเหมือนว่าเมื่อวานจะไม่ได้ค่าความแค้นจากเธอไปเท่าไหร่

ถ้าอย่างนั้นเธอก็เบาใจได้

เธอหันกลับไปหน้ากระจกเพื่อเลือกเสื้อผ้าสำหรับวันนี้ต่อ

เมื่อวานใส่กระโปรงยาวดูเหมือนนางฟ้าก็จริงแต่เคลื่อนไหวไม่สะดวก ตอนปั่นจักรยานชายกระโปรงเกือบเข้าไปพันในล้อหลายครั้ง วันนี้เธอเลยเลือกชุดที่เคลื่อนไหวสะดวก—เสื้อยืดสีขาวคู่กับกางเกงยีนส์ขาสั้นและรองเท้าผ้าใบสีขาว

ผมยังคงเกล้าเป็นทรงดังโงะ เลือกหมวกกันแดดปีกกว้างแบบเปิดหัวมาใส่ แล้วสวมแว่นกันแดดตาม เป็นอันเสร็จ! เธอเดินลงมาที่ห้องอาหารซันไชน์ด้วยลุคที่ดูสดใส

เธอไม่ได้มาเช้านัก แขกรับเชิญชายมาถึงกันหมดแล้ว เหลือเพียงเซี่ยตานนีกับหลิวย่างที่ยังไม่มา

"อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน!"

เซี่ยหยางเอ่ยทักทายขณะก้าวเข้าประตูมา

"เคร้ง—"

ตะเกียบในมือเจียงทั่วร่วงหลงพื้น

หลังจากกลับเข้าห้องเมื่อคืน เขาได้รับสายจากผู้จัดการ ถึงได้รู้ว่าเมื่อวานตอนบ่ายแฟนคลับของเขากับแฟนคลับคู่จิ้น "อัลปาก้า" (หยางทว่อ) ทะเลาะกันในไลฟ์สด

แถมยังรู้อีกว่าเขากับเซี่ยหยางมีชื่อคู่จิ้นอยู่สองชื่อ ชื่อหนึ่งคือ "อัลปาก้า" และอีกชื่อคือ "รุ่นพี่สาวกับเจ้าหมาป่าตัวน้อย" นั่นทำให้ติ่งหูของเขาพองร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

ความรู้สึกเขินอายปนกับความใจเต้นแรงนี่มันคืออะไรกันนะ?

จนกระทั่งเมื่อคืนพอหลับไป เขาก็ถึงกับฝันถึงเซี่ยหยาง

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาฝันถึงผู้หญิง และความฝันนั้นก็ช่างงดงามและหลุดโลกสุดๆ... สรุปก็คือ พริบตาที่เขาเห็นเซี่ยหยางในตอนนี้ เขาเลยรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

"พี่มาแล้วเหรอ? รีบมาทานมื้อเช้าสิ!"

เขาประหม่าจนไม่กล้าสบตาเซี่ยหยางตรงๆ ด้วยความลนลานจึงพยายามหาเรื่องคุยมั่วๆ:

"มีโจ๊กฟักทองใส่มิลเล็ต เกี๊ยวน้ำจิ๋ว เส้นหมี่น้ำรสเปรี้ยว แล้วก็มีชิงปู๋เหลียง (ขนมหวานสมุนไพรจีน) พี่อยากทานอะไร เดี๋ยวผมตักให้ครับ"

พูดพลางหยิบชามสะอาดเตรียมจะตักให้เธอ

เซี่ยหยางชะงักฝีเท้า พลางคิดในใจว่า พ่อหนุ่มคนนี้คงไม่ได้เริ่มคิดกับเธอในเชิงนั้นจริงๆ หรอกนะ? หวังว่าเธอจะคิดไปเอง ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นบาปเป็นกรรมเอานะเนี่ย