บทที่ 62 เขามาแล้ว!

วันที่สิบแปดเดือนอ้าย ปีหย่งชางที่สิบสอง หมู่บ้านหลอมกระบี่คึกคักขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่

ชาวยุทธภพมากหน้าหลายตาทยอยเดินทางมาถึง แม้ครั้งนี้จะเป็นเพียงงานหมั้นหมาย มิใช่งานมงคลสมรส ทว่าหมู่บ้านหลอมกระบี่กลับร่อนเทียบเชิญไปทั่วสารทิศ เชิญเหล่าผู้กล้าทั่วหล้ามาเป็นสักขีพยาน เห็นชัดว่าต้องการจัดงานนี้ใหยิ่งใหญ่เกรียงไกร

หมู่บ้านหลอมกระบี่ถือเป็นขุมกำลังที่พิเศษมากในยุทธภพ พวกเขาเน้นการ ‘หลอมกระบี่’ เป็นหลัก จึงมีไมตรีจิตกับขุมกำลังต่างๆ ทั่วทุกสารทิศ ไม่เว้นแม้แต่กลุ่มสามเก้ากระแส (ชนทุกชนชั้น)

ดังนั้น ชาวยุทธที่มาเยือนหมู่บ้านหลอมกระบี่ในครั้งนี้จึงมีฐานะที่หลากหลายซับซ้อนยิ่งนัก มีทั้งเจ้าสำนักจากพรรคที่มีชื่อเสียง เจ้าของสำนักคุ้มภัย พ่อค้าผู้มั่งคั่งที่มีกิจการทั่วแผ่นดิน ไปจนถึงผู้บงการเบื้องหลังตลาดมืด

ทั้งฝ่ายธรรมะและฝ่ายอธรรมต่างมารวมตัวกันที่นี่ นับเป็นภาพที่หาชมได้ยากยิ่งในยุทธภพ

แขกเหรื่อทั่วไปย่อมมีศิษย์ของหมู่บ้านหลอมกระบี่คอยต้อนรับ จะมีก็เพียงบุคคลสำคัญเท่านั้นที่ ‘จ้าวอู๋หยา’ เจ้าหมู่บ้านหลอมกระบี่จะออกไปรับรองด้วยตนเอง

เย่ชุนเซิงคือ ‘พระเอก’ ของงานในวันนี้ เขาจึงต้องร่วมต้อนรับแขกด้วยเช่นกัน ทว่าในฐานะ ‘เย่จอมยุทธน้อย’ ผู้มีชื่อเสียงขจรขจาย เขาจะออกไปรับรองเฉพาะยอดฝีมือระดับแนวหน้าเท่านั้น

เย่ชุนเซิงเรียนรู้การรับรองแขกเหรื่อในยุทธภพแล้ว เมื่อเทียบกับหลายเดือนก่อน เขาดูสุขุมและเติบใหญ่ขึ้นมาก

“ท่านเจ้าสำนักลู่หยวน แห่งสำนักซานเจียงจากทะเลใต้ มาถึงแล้ว!”

“ท่านเจ้าสำนักลู่ให้เกียรติมาเยือน ข้าน้อยต้อนรับขับสู้ไม่ทั่วถึง เชิญท่านเข้าสู่ที่นั่งด้านในเถิด”

“เย่จอมยุทธน้อยอายุน้อยแต่มีความสามารถ ช่างน่าโสมนัสยิ่งนัก! เด็กๆ ขนของขวัญเข้ามา!”

สิ้นคำสั่ง ศิษย์หลายคนก็แบกหีบลงรักปิดทองเข้ามา เมื่อฝาหีบเปิดออก แสงรัศมีอันเจิดจ้าก็พวยพุ่งออกมาจนแสบตา

ไข่มุกทะเลใต้เก้าเม็ด แต่ละเม็ดทอแสงแวววาว ยู่อี่แกะสลักจากหยกเย็นสองอัน ฝีมือประณีตไร้ที่ติ และฉากกั้นสิบสองพับเลี่ยมทองคำประดับมรกต เส้นทองพันรอบหยกเขียว ดูสูงค่ายิ่งนัก!

ความใจถึงนี้ทำให้ผู้คนรอบข้างถึงกับอ้าปากค้าง

“ว่ากันว่าทะเลใต้ทุรกันดาร แต่สำนักซานเจียงนี่กลับร่ำรวยจนน้ำมันเยิ้มเลยนะ”

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว สำนักซานเจียงหากินกับทะเล สมบัติในท้องทะเลนั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน”

“เจ้าสำนักลู่ทุ่มทุนขนาดนี้ เพียงเพื่อเห็นแก่หน้าหมู่บ้านหลอมกระบี่อย่างนั้นรึ? ข้าว่าไม่แน่หรอก เกรงว่าเขาคงอยากจะผูกมิตรกับเย่จอมยุทธน้อยมากกว่า”

“ตอนนี้เย่จอมยุทธน้อยกำลังมือขึ้นในยุทธภพ ว่ากันว่าเท้าข้างหนึ่งก้าวเข้าสู่ระดับหนึ่งแล้ว ในอนาคตเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งแน่นอน! แถมเขายังอายุน้อยเพียงนี้ วันข้างหน้าใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะก้าวสู่ระดับปรมาจารย์ สำนักซานเจียงแม้จะรวยแต่ขาดความแข็งแกร่ง การผูกมิตรกับเย่จอมยุทธน้อยย่อมส่งผลดีมหาศาล”

“น่าอิจฉาเย่จอมยุทธน้อยจริงๆ เมื่อไม่กี่เดือนก่อนยังไม่มีใครรู้จัก ตอนนี้กลับชื่อเสียงระบือไกล แม้แต่สำนักซานเจียงยังต้องรีบมาส่งของขวัญประจบ! ว่ากันว่าคุณหนูจ้าวนั้นโฉมงามหยาดเยิ้ม เป็นยอดหญิงอันดับหนึ่งของทางใต้ ทั้งชื่อเสียง วรยุทธ สาวงาม เงินทอง... ยามนี้เย่จอมยุทธน้อยเรียกได้ว่ามีครบทุกอย่างแล้ว!”

หลายคนมองเย่ชุนเซิงด้วยความอิจฉา และอาจแฝงไว้ด้วยความริษยา เพราะใครบ้างไม่อยากประสบความสำเร็จและก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต?

และเย่ชุนเซิงในตอนนี้ กำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดนั้น!

เวลาล่วงเลยไป แขกเหรื่อทยอยมาถึงเรื่อยๆ แต่คนที่มีฐานะสำคัญเทียบเท่าเจ้าสำนักซานเจียงนั้นมีเพียงหยิบมือเดียว

โต๊ะจัดเลี้ยงถูกจัดวางเรียบร้อยแล้ว เย่ชุนเซิงจองไว้โต๊ะหนึ่งเป็นพิเศษเพื่อสหายที่เขาเชิญมา ในช่วงไม่กี่เดือนมานี้เขาก็ได้ทำความรู้จักกับเพื่อนฝูงในยุทธภพเพิ่มขึ้น คนไหนที่มีความสำคัญ เขาก็เชิญมาทั้งหมด

“จอมยุทธหญิง เหลยอวี่ ศิษย์พรรคปทุมชาด มาถึงแล้ว!”

ทันใดนั้น สตรีผู้มีร่างกายใหญ่โตราวกับภูเขาเนื้อลูกหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในหมู่บ้านหลอมกระบี่

“พี่เหลย!”

เย่ชุนเซิงรีบลุกขึ้นออกไปต้อนรับด้วยตนเองทันที

ผู้คนรอบข้างต่างไม่เข้าใจ เมื่อเห็นรูปร่างของเหลยอวี่ ต่างก็พากันตกตะลึง พวกเขาไม่เคยพบเห็นสตรีที่ ‘กำยำ’ ขนาดนี้มาก่อน ยามแรกเห็นย่อมต้องรู้สึกสั่นสะเทือนใจเป็นธรรมดา

“พรรคปทุมชาดคือสำนักอะไร ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อเลย?”

“โลกนี้ยังมีสตรีที่แปลกประหลาดเช่นนี้อยู่อีกรึ...”

“เย่จอมยุทธน้อยรู้จักกับจอมยุทธหญิงเหลยคนนี้ด้วยรึ?”

“ดูเหมือนจะเป็นสหายของเขา...”

ชาวยุทธส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยินชื่อ ‘พรรคปทุมชาด’ 

ทว่า จ้าวอู๋หยา เจ้าหมู่บ้านหลอมกระบี่ เมื่อได้ยินคำว่า ‘พรรคปทุมชาด’ กลับลุกพรวดขึ้น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจังทันที

“ชุนเซิง เจ้าจักรู้จักจอมยุทธหญิงเหลยแห่งพรรคปทุมชาดผู้นี้รึ?” จ้าวอู๋หยาถาม

“ท่านเจ้าหมู่บ้าน พี่เหลยคือเพื่อนของข้า! ข้าเป็นคนส่งจดหมายเชิญให้พี่เหลยเอง”

“ดี ถ้าเช่นนั้นเราไปต้อนรับนางด้วยกันเถอะ”

จ้าวอู๋หยาออกตัวไปพร้อมกับเย่ชุนเซิงเพื่อรับรองเหลยอวี่ ภาพนี้ทำให้หลายคนแปลกใจยิ่งนัก การที่จ้าวอู๋หยาออกไปรับด้วยตนเอง ย่อมหมายความว่าบุคคลนั้นต้องมีฐานะสูงส่งมากในยุทธภพ

เหลยอวี่ผู้นี้มีฐานะอะไรกันแน่ ถึงทำให้จ้าวอู๋หยาให้ความสำคัญเพียงนี้?

ความจริงไม่ใช่แค่จ้าวอู๋หยา แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสในยุทธภพหลายคนก็หรี่ตาลง สีหน้าเต็มไปด้วยความยำเกรง

“พรรคปทุมชาด? นั่นคือสำนักเร้นกายมิใช่หรือ? บัดนี้ส่งศิษย์ออกมาท่องยุทธภพแล้วรึ? หรือว่าพรรคปทุมชาดเตรียมจะกลับคืนสู่ยุทธภพอีกครั้ง?”

ผู้อาวุโสเหล่านี้รู้ความลับของยุทธภพมากมาย รวมถึงเรื่องของพรรคปทุมชาด พวกเขารู้ซึ้งว่าพรรคนี้ ‘น่าสะพรึงกลัว’ เพียงใด

ในพรรคปทุมชาดมี ‘ระดับปรมาจารย์’ !

และเกือบทุกรุ่นจะมีปรมาจารย์ถือกำเนิดขึ้นไม่เคยขาดสาย สำนักที่มีปรมาจารย์สืบทอดทุกรุ่นเช่นนี้ ในยุทธภพเรียกขานกันว่าเป็น ‘แดนศักดิ์สิทธิ์แห่งยุทธจักร’ ฐานะย่อมไม่ธรรมดา

เมื่อข่าวคราวจากปากผู้อาวุโสแพร่ออกไป ชาวยุทธในที่นั้นต่างก็ยิ่งตกตะลึง

พรรคปทุมชาด สำนักเร้นกายที่เปรียบดั่งแดนศักดิ์สิทธิ์? มีปรมาจารย์ทุกรุ่น! ไม่มีใครคาดคิดว่าเย่ชุนเซิงจะมีเพื่อนเช่นนี้

ยามนี้ เย่ชุนเซิงและจ้าวอู๋หยาต่างออกมาต้อนรับเหลยอวี่

“จอมยุทธหญิงเหลยให้เกียรติมาเยือน หมู่บ้านหลอมกระบี่ของข้าช่างมีวาสนายิ่งนัก!” จ้าวอู๋หยาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ท่านเจ้าหมู่บ้านจ้าวเกรงใจไปแล้ว ข้าเป็นเพื่อนกับชุนเซิง จึงตั้งใจมาแสดงความยินดี”

“ชุนเซิง กระบี่ของเจ้าหักไปแล้วมิใช่หรือ? ข้ารู้ว่าหมู่บ้านหลอมกระบี่สามารถหลอมกระบี่ล้ำค่าได้ ข้ามีเหล็กอุกกาบาตนอกพิภพติดตัวมาด้วยชิ้นหนึ่ง ขอมอบให้เจ้าเอาไว้หลอมกระบี่ใหม่ก็แล้วกัน”

เหลยอวี่หยิบเหล็กอุกกาบาตสีดำสนิทออกมา

ดวงตาของจ้าวอู๋หยาเป็นประกายทันที เหล็กอุกกาบาตนอกพิภพคือของล้ำค่า เพียงผสมลงไปนิดเดียวก็ทำให้กระบี่ที่หลอมออกมาแข็งแกร่งและคมกริบไร้เทียมทาน สำหรับจอมยุทธกระบี่แล้ว ใครเล่าจะปฏิเสธกระบี่วิเศษได้?

“พี่เหลย ท่านมาก็ดีใจแล้ว ยังนำของล้ำค่าเช่นนี้มาให้อีก เชิญเข้าไปนั่งด้านในเถอะครับ”

เย่ชุนเซิงนำเหลยอวี่ไปยังโต๊ะจัดเลี้ยง เขายังใส่ใจจัดเตรียมเก้าอี้ที่กว้างและแข็งแรงเป็นพิเศษไว้ให้เธอด้วย

ในตอนแรกทุกคนยังสงสัยว่าเก้าอี้ตัวใหญ่นี้มีไว้ให้ใครนั่ง? ตอนนี้พอเห็นเหลยอวี่ พวกเขาก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง

เมื่อเหลยอวี่นั่งลง ที่นั่งรอบโต๊ะนั้นก็เกือบจะเต็มหมดแล้ว เหลือเพียงเก้าอี้ตัวเดียวที่ยังคงว่างเปล่า

ที่สำคัญคือ ตำแหน่งของเก้าอี้ตัวนั้นอยู่ตรง ‘หัวโต๊ะ’ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สำคัญที่สุด!

ตามธรรมเนียม ที่นั่งนี้จะเว้นไว้ให้บุคคลที่สำคัญที่สุดในงานเท่านั้น

ในเมื่อเย่ชุนเซิงจงใจเว้นไว้ แล้วใครกันล่ะที่เป็นคนที่สำคัญที่สุดในสายตาของเขา? แต่คนสำคัญคนนี้กลับยังมาไม่ถึงเสียที

เขาคือใครกันแน่?

เมื่อเห็นเก้าอี้ตัวนี้ เหลยอวี่ก็เข้าใจในทันที

“พี่เหลย... เขาจะมาไหม?” เย่ชุนเซิงถามเบาๆ ในใจเต็มไปด้วยความกังวล

เหลยอวี่ตบไหล่เย่ชุนเซิงพลางยิ้มแล้วตอบว่า “เขามาแน่!”

ผู้คนรอบข้างต่างสงสัยใคร่รู้ คนที่เหลยอวี่และเย่ชุนเซิงรอคอยอยู่นั้นคือใคร? แม้แต่จ้าวอู๋หยาก็ยังไม่ทราบ

“ชุนเซิง ใกล้จะได้เวลาฤกษ์แล้ว แต่ที่นั่งตรงนี้ยังว่างอยู่ เจ้าเชิญใครมากันแน่?” จ้าวอู๋หยาถาม

“ท่านเจ้าหมู่บ้าน รออีกสักครู่เถิด... เขา... สำคัญมาก!” เย่ชุนเซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

จ้าวอู๋หยาไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเย่ชุนเซิงมีท่าที ‘ประหม่า’ ขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าคนที่นั่งเก้าอี้ตัวนี้ต้องไม่ธรรมดา อย่างน้อยก็ต้องเป็นคนที่มีความสำคัญต่อใจของเย่ชุนเซิงอย่างมาก!

เวลาผ่านไปทีละน้อย จนใกล้จะถึงยามอู่ (เที่ยงวัน) ทว่านอกหมู่บ้านหลอมกระบี่ยังคงไร้ความเคลื่อนไหว คนที่ควรจะมาก็คงมากันครบแล้ว ส่วนคนที่ยังไม่มา... โอกาสที่จะมานั้นริบหรี่เต็มที

เริ่มมีชาวยุทธบางส่วนแสดงความไม่พอใจ แขกเหรื่อมากันเกือบหมดแล้ว แต่กลับต้องมารอใครคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะมาหรือไม่

คนแบบไหนกันที่คู่ควรให้หมู่บ้านหลอมกระบี่และเย่ชุนเซิงต้องรอคอยอย่างนบนอบเพียงนี้?

“ชุนเซิง ได้เวลาฤกษ์แล้ว คนที่เจ้ารอคงจะไม่มาแล้วล่ะ...” จ้าวอู๋หยาเอ่ยขึ้นช้าๆ

“นั่นสินะ... เขาอาจจะไม่มาแล้วจริงๆ...”

เย่ชุนเซิงเผยสีหน้าผิดหวัง สายตาของเขามองออกไปนอกหมู่บ้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าก็ยังไร้วี่แววผู้ใด

“ได้เวลาแล้ว ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มงานกันเถอะ...”

สิ้นเสียงของจ้าวอู๋หยา...

“ฟิ้ว...”

สายลมพัดผ่านวูบหนึ่ง แฝงไว้ด้วยความเย็นยะเยือกเล็กน้อย ทันใดนั้น ที่หน้าประตูหมู่บ้านหลอมกระบี่ พลันปรากฏร่างเงาหนึ่งขึ้น

ชุดดำ, หมวกสาน, ดาบยาว

ร่างนั้นค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาในหมู่บ้านหลอมกระบี่ทีละก้าว... ทีละก้าว

“มาแล้ว...”

เย่ชุนเซิงลุกพรวดขึ้น สีหน้าฉายแววตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

“พรึ่บ!”

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ชายชุดดำผู้นั้นเป็นตาเดียว ทุกคนต่างมีความสงสัยเดียวในใจ...

เขาคือใคร?

“เดี๋ยวก่อน... การแต่งตัวของคนผู้นี้ดูคุ้นตาเหลือเกิน... หรือว่าเขาจะเป็น...”

ท่ามกลางฝูงชน มีใครบางคนเหมือนจะนึกอะไรออก ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง!