บทที่ 63 ของขวัญแสดงความยินดีของจี้ชิง!

“เขาคืออันดับห้าแห่งทำเนียบคนโฉด ผู้สังหารตู้เฉินและพิฆาตอสูรพิษ... ‘ดาบหงส์เหิน’ จี้ชิง!”

ในที่สุดก็มีคนจำเขาได้

‘ดาบหงส์เหิน’ จี้ชิง!

ทันทีที่ชื่อนี้ถูกประกาศออกไป ฝูงชนรอบด้านต่างตกตะลึงจนเกิดเสียงฮือฮาอื้ออึง!

ในช่วงหลายเดือนมานี้ แม้เย่ชุนเซิงจะมีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในยุทธภพ แต่หากย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น ผู้ที่สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วหล้ากลับเป็น ‘ดาบหงส์เหิน’ จี้ชิง!

“เขาน่ะหรือคือ ‘ดาบหงส์เหิน’ จี้ชิง?”

“ชื่อเสียงของจี้ชิงนั้นสะท้านยุทธจักรมานานแล้ว เขาสร้างความปั่นป่วนไปทั่ว จนมีคำเล่าลือว่า ‘ดาบหงส์เหินปรากฏ เศียรหลุดจากบ่า’ ชื่อเสียงโด่งดังปานนี้ แต่กลับมีน้อยคนนักที่เคยเห็นตัวจริงของเขา”

“ที่แท้ก็เป็นเขาจริงๆ... ข้าเคยเห็นการต่อสู้ระหว่างเขากับอสูรพิษด้วยตาตัวเอง นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นเพื่อนกับเย่ชุนเซิง?”

“เย่ชุนเซิงหยั่งรู้เจตจำนงกระบี่ ส่วนจี้ชิงก็หยั่งรู้เจตจำนงดาบ ทั้งคู่ต่างเป็นยอดฝีมือระดับสองขั้นสูงสุด หากทั้งสองประลองกัน ไม่รู้ว่าใครจะเป็นฝ่ายเหนือกว่า?”

หลายคนพลันนึกเปรียบเทียบเขากับเย่ชุนเซิงทันที เพราะเป็นที่รู้กันดีว่าเย่ชุนเซิงนั้นเข้าถึงเจตจำนงกระบี่แล้ว เจตจำนงกระบี่กับเจตจำนงดาบ อย่างไหนจะแกร่งกร้าวมากกว่ากัน?

ทว่า มีเพียงเหลยอวี่เท่านั้นที่ลอบยิ้มอยู่ที่มุมปาก

เย่ชุนเซิงกับจี้ชิง ใครจะเก่งกว่ากันน่ะหรือ? ทั้งคู่เคยดวลกันปางตายมาแล้ว หากยามที่เย่ชุนเซิงท้าประลองนั้นเขามีเจตนาฆ่าแฝงอยู่ เขาคงกลายเป็นผีเฝ้าคมดาบของจี้ชิงไปนานแล้ว

อย่างไรก็ตาม เหลยอวี่ยังคงรักษาความลับนี้ไว้เป็นอย่างดี อีกทั้งในยุทธภพก็ไม่มีข่าวลือใดๆ หลุดรอดออกมา แสดงว่าทางวัดเสวียนคงเองก็กำชับเรื่องนี้ไว้แน่นหนาเช่นกัน

คนส่วนใหญ่จึงมิอาจล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างจี้ชิงและเย่ชุนเซิง

“ชุนเซิง... เขาคือ...”

จ้าวอู๋หยาเองก็พอจะคาดเดาได้ในใจ แต่เขายังคงเอ่ยปากถามเพื่อความแน่ใจ

เย่ชุนเซิงรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก เขาหยัดกายลุกขึ้นทันที “ท่านเจ้าหมู่บ้าน ท่านผู้นี้คือท่านจี้ ‘ดาบหงส์เหิน’! ข้าเป็นคนส่งจดหมายเชิญให้เขาเองครับ”

“เป็นเขาจริงๆ ด้วย... ในเมื่อเป็นท่านจี้ จะเสียมารยาทไม่ได้เด็ดขาด! ไปเถอะ ข้าจะไปต้อนรับท่านจี้พร้อมกับเจ้าด้วย!”

สีหน้าของจ้าวอู๋หยาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมให้เกียรติทันที

จี้ชิงนั้นแตกต่างจากชาวยุทธทั่วไป ชื่อเสียงของเขานั้นยิ่งใหญ่จนไม่มีใครกล้าสงสัยเลยว่าเขาจะก้าวสู่ระดับหนึ่งไม่ได้ ในยามนี้ จี้ชิงได้รับการกล่าวขานว่าเป็น ‘ผู้ไร้พ่ายในระดับสอง’ เป็นอันดับหนึ่งในบรรดายอดฝีมือระดับสองอย่างแท้จริง

ถึงขนาดมีคนแอบยกย่องว่าเขาคือ ‘ดาบอันดับหนึ่งแห่งยุทธจักร’ เสียด้วยซ้ำ เพียงแต่จี้ชิงยังไม่ก้าวสู่ระดับหนึ่ง ตำแหน่งนี้จึงยังไม่ถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ

นอกจากนี้ ผลงานของเขายังดุดันป่าเถื่อน ทั้งสังหารตู้เฉิน ปราบอสูรพิษ ดาบออกซัดสะบั้นเศียรตก! บุคคลระดับนี้ มีหรือที่จ้าวอู๋หยาจะกล้าละเลย?

แม้แต่จ้าวอู๋หยาเองยังต้องประหลาดใจ เย่ชุนเซิงไปสนิทสนมกับจี้ชิงตั้งแต่เมื่อไหร่? แถมดูจากท่าทางแล้ว ความสัมพันธ์นี้คงไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ซึ่งเรื่องนี้เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลย

จ้าวอู๋หยาและเย่ชุนเซิงเดินเข้าไปต้อนรับพร้อมกัน

“ฮ่าๆๆ ท่านจี้ ‘ดาบหงส์เหิน’ ให้เกียรติมาเยือน จ้าวผู้นี้ต้อนรับขับสู้ไม่ทั่วถึง หวังว่าท่านจี้จะโปรดให้อภัยด้วย!”

เสียงของจ้าวอู๋หยาประกาศก้องไปทั่วหมู่บ้านหลอมกระบี่

สิ้นคำกล่าวนี้ ทุกคนในงานต่างก็ได้ประจักษ์ถึงฐานะของผู้มาเยือนอย่างแจ่มแจ้ง

เป็น ‘ดาบหงส์เหิน’ จี้ชิง จริงๆ!

ยอดนักดาบผู้ไม่ย่นย่อต่อการไล่ล่าข้ามพันลี้เพื่อปลิดชีพอสูรพิษ อันดับหนึ่งในบรรดายอดฝีมือระดับสอง!

ชั่วขณะนั้น หมู่บ้านหลอมกระบี่ที่เคยพรรณนาด้วยเสียงจอกแจกจอแจพลันเงียบสงัดลงทันตา สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่ร่างของจี้ชิง

จี้ชิงดูเหมือนจะ ‘หายสาบสูญ’ ไปจากยุทธภพพักใหญ่ หลายคนไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหนหรือเป็นอย่างไรบ้าง จนกระทั่งวันนี้เขากลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง

ท่ามกลางสายตานับร้อย จี้ชิงยังคงสงบนิ่ง จิตใจของเขาไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ

“ท่านจี้ ในที่สุดท่านก็มา!” เย่ชุนเซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความดีใจ

ยามที่เขาเพิ่งลงจากเขาด้วยความคะนองและออกไปท้าประลองกับจี้ชิง แม้จะพ่ายแพ้พ่ายยับเยิน แต่จี้ชิงกลับไว้ชีวิตเขา มิหนำซ้ำยังกลายมาเป็นสหายกัน ในใจของเขานั้น จี้ชิงจึงมีฐานะที่พิเศษยิ่งนัก

“ชุนเซิง ในช่วงไม่กี่เดือนมานี้เจ้าสร้างชื่อไว้ไม่น้อยเลยนะ ยินดีด้วยที่เจ้าทำตามความปรารถนาได้สำเร็จ!”

จี้ชิงมองดูเย่ชุนเซิง เขารู้สึกว่าคนตรงหน้าเปลี่ยนไปมาก มิใช่รูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นกลิ่นอายและบุคลิก เมื่อก่อนเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ซื่อตรงไร้เดียงสา แม้ยามนี้เขายังคงรักษาความจริงใจไว้ได้ แต่ก็ดูจัดจ้านและรอบคอบขึ้นมาก

ยุทธภพคือถังย้อมสีใบใหญ่ ไม่มีใครหนีพ้นการเปลี่ยนแปลงนี้ไปได้

“ท่านนี้คงเป็นท่านเจ้าหมู่บ้านจ้าวสินะ? หมู่บ้านหลอมกระบี่มีชื่อเสียงเกริกไกร วันนี้ได้พบเห็นนับว่าสมคำร่ำลือจริงๆ!”

จี้ชิงไม่ได้ละเลยจ้าวอู๋หยา เขาเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท

“เจ้าสาม เจ้าเตรียมของขวัญอะไรมาให้ชุนเซิงกันล่ะ?” ทันใดนั้น เหลยอวี่ก็เอ่ยขัดขึ้น

“พี่ใหญ่ ท่านก็มาด้วยรึ?” จี้ชิงดีใจที่ได้พบเหลยอวี่

“ข้าต้องมาแน่นอนอยู่แล้ว แถมยังเอาเหล็กอุกกาบาตนอกพิภพมาฝากด้วยนะ” เหลยอวี่ยิ้มกว้าง

นางเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าจี้ชิงจะนำอะไรมาเป็นของขวัญ? ยามนี้จี้ชิงกำลังเป็นจุดสนใจของทุกคน ของขวัญของเขาต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

“ของขวัญของข้า... คือ ‘บันทึกการหยั่งรู้เจตจำนงดาบ’!”

จี้ชิงหยิบกล่องไม้กล่องหนึ่งออกมา

“ฟึ่บ!”

กล่องนั้นพุ่งตรงไปยังเย่ชุนเซิงอย่างแม่นยำ

“แปะ”

เย่ชุนเซิงรับกล่องไว้ได้ เขาเปิดมันออกดู พบว่าด้านในมีบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่ ลายเส้นตัวอักษรที่ปรากฏชัดเจนว่าเป็นลายมือของจี้ชิงที่เขียนขึ้นด้วยตนเอง

“ตู้ม!”

ในหัวของผู้คนรอบข้างราวกับมีเสียงระเบิดดังขึ้น พวกเขาตกตะลึงจนตัวชา

บันทึกเจตจำนงดาบที่เขียนโดยเงื้อมมือของ ‘ดาบหงส์เหิน’ เองกับมือ นั่นหมายความว่าอย่างไร?

มันหมายความว่า หากใครได้ครอบครองบันทึกเล่มนี้ ก็แทบจะเหมือนกับได้รับการถ่ายทอดเคล็ดวิชาและประสบการณ์การเข้าถึงเจตจำนงดาบจากปากของจี้ชิงโดยตรง!

นี่คือวาสนาที่ยิ่งใหญ่เพียงใด? แม้แต่ศิษย์สายตรงของบางสำนักยังไม่มีโอกาสได้รับสิ่งนี้เลย!

ในยุทธภพ การถ่ายทอดวิชามักจะมีการ ‘กั๊ก’ เคล็ดลับไว้เสมอ นับประสาอะไรกับเรื่อง ‘เจตจำนง’? ใครที่ครอบครองเจตจำนงได้ ย่อมกลายเป็นบุคคลสำคัญในหน้าประวัติศาสตร์ยุทธจักรทันที ทั้งชื่อเสียง เงินทอง สาวงาม... ทุกอย่างจะพรั่งพรูเข้ามา

ของขวัญชิ้นนี้ ช่างล้ำค่าเกินไป ล้ำค่าจนทำให้สายตานับร้อยคู่ร้อนผ่าวด้วยความละโมบ

แม้แต่จ้าวอู๋หยา เจ้าหมู่บ้านหลอมกระบี่ ในยามนี้ดวงตาก็ยังฉายแววละโมบออกมาอย่างปิดไม่มิด

บันทึกเจตจำนงดาบ! ใครจะไปคิดว่าจี้ชิงจะยอมมอบสิ่งนี้ให้เป็นของขวัญ? หากเป็นสำนักใหญ่ สิ่งนี้ย่อมต้องถูกเก็บรักษาไว้เป็นความลับสุดยอดของพรรค ไม่มีทางรั่วไหลสู่ภายนอกเด็ดขาด!

“ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า? จี้ชิงมอบบันทึกเจตจำนงดาบที่เขียนด้วยลายมือตัวเองเชียวนะ?”

“เจ้าหูไม่ฝาดหรอก มันคือบันทึกเจตจำนงดาบจริงๆ จี้ชิงกับเย่ชุนเซิงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งเพียงใดกันแน่? ของขวัญชิ้นเดียวกลับหนักแน่นปานนี้...”

“หากมีบันทึกนั่นแล้ว จะสามารถเข้าถึงเจตจำนงดาบได้จริงๆ หรือ?”

“คัมภีร์วิชามหาเทพในยุทธภพมีตั้งมากมาย ได้คัมภีร์มาแล้วจะฝึกสำเร็จทุกคนรึ? เจตจำนงดาบนั้นขึ้นอยู่กับปัญญาการหยั่งรู้ หากไร้ซึ่งปัญญา ต่อให้สอนกันตัวต่อตัวก็ไร้ประโยชน์ แต่ไม่ว่าอย่างไร บันทึกเล่มนี้ก็คือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในงานวันนี้อย่างไม่ต้องสงสัย!”

เย่ชุนเซิงเองก็ตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก

ความจริงแล้ว สำหรับบันทึกเจตจำนงดาบนั้นเขาไม่ได้โหยหามันนัก เพราะเขาและจี้ชิงเคยแลกเปลี่ยนความหมายแห่งเจตจำนงกันที่วัดเสวียนคงมานานแล้ว ของขวัญชิ้นนี้ของจี้ชิง แท้จริงแล้วคือการ ‘ทำให้คนภายนอกดู’

เพื่อประกาศให้โลกรู้อยู่ว่าเขาคือสหายรักของจี้ชิง และจี้ชิงก็ได้ใช้ ‘บันทึกเจตจำนงดาบ’ นี้เป็นเครื่องยืนยันให้คนทั้งยุทธภพรู้ว่า ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นลึกซึ้งและยิ่งใหญ่เพียงใด

เย่ชุนเซิงที่ผ่านการเคี่ยวกรำในยุทธภพมาหลายเดือน ไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาคนเดิมอีกต่อไป เขามองทะลุถึงเจตนาของจี้ชิงได้ทันที

นี่คือการช่วยสร้างชื่อเสียงให้เขาทางอ้อม!

เห็นได้ชัดว่า จี้ชิงยังจดจำ ‘ความปรารถนา’ ในวันวานของเย่ชุนเซิงได้เสมอ

นั่นคือการ ‘สร้างชื่อเสียงขจรไกลในยุทธภพ’!

ในวันนี้ ด้วยการปรากฏตัวของจี้ชิงและของขวัญ ‘บันทึกเจตจำนงดาบ’ ชื่อเสียงของเย่ชุนเซิงจะดังกระฉ่อนไปทั่วปฐพี (ชื่อเสียงขจรไกลไปทั่วหล้า) อย่างแท้จริง!