บทที่ 64 กระบี่ของเจ้ายังไม่เร็วพอ ให้ข้าจัดการเอง!

“ท่านจี้ เชิญเข้าสู่นั่งที่ด้านในเถิด!”

จ้าวอู๋หยาชำเลืองมอง ‘บันทึกเจตจำนงดาบ’ พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ

เย่ชุนเซิงกับจ้าวชิงชิงกำลังจะหมั้นหมายกัน และในอนาคตย่อมต้องแต่งงานกัน บันทึกเจตจำนงดาบในมือของเย่ชุนเซิงเล่มนี้ ต่อไปก็เปรียบเสมือนเป็นสมบัติของหมู่บ้านหลอมกระบี่ด้วยเช่นกัน ดังนั้น ท่าทีของจ้าวอู๋หยาที่มีต่อจี้ชิงจึงนบนอบไร้ที่ติ

จี้ชิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปยังโต๊ะจัดเลี้ยงพร้อมกับเหลยอวี่และเย่ชุนเซิง โดยจี้ชิงได้รับเกียรติให้นั่งในตำแหน่งหัวโต๊ะ

คนบนโต๊ะนี้ล้วนเป็นสหายที่เย่ชุนเซิงคบหาในยุทธภพ หากไม่นับวรยุทธแล้ว ทั้งนิสัยใจคอและคุณธรรมของแต่ละคนก็นับว่าใช้ได้ เมื่อเห็นจี้ชิงเดินเข้ามา ทุกคนต่างพากันลุกขึ้นกล่าววาจาทักทายอย่างมีมารยาท

ส่วนเรื่อง ‘ชื่อเสีย’ ของอันดับห้าในทำเนียบคนโฉดนั้น ในยามนี้ไม่มีใครกล้ายกขึ้นมาพูดถึงแม้แต่ครึ่งคำ

“ชุนเซิง วันนี้เป็นงานหมั้นของเจ้า ไปจัดการธุระเถอะ” จี้ชิงเอ่ยขึ้น เพราะเขารู้ดีว่าวันนี้เย่ชุนเซิงต้องยุ่งมากแน่นอน

“ถ้าเช่นนั้นหากท่านจี้ต้องการสิ่งใด โปรดบอกข้าทันทีนะครับ” เย่ชุนเซิงกล่าวลาแล้วเดินจากไป

เหลยอวี่ที่นั่งข้างๆ พลันแย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า “ได้ยินว่าคุณหนูแห่งหมู่บ้านหลอมกระบี่ผู้นี้เป็นแก้วตาดวงใจของท่านเจ้าหมู่บ้านมาแต่เล็กแต่น้อย โฉมงามหยาดเยิ้มจนมีคนขนานนามว่าเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งบู๊ลิ้มแดนใต้! ชุนเซิงครั้งนี้ถือว่าประสบความสำเร็จทั้งชื่อเสียงและได้ยอดพธูมาครอง”

“แต่เหตุใดจนป่านนี้แม่นางจ้าวยังไม่ปรากฏตัวอีกล่ะ? พวกเราชาวพุทธภพไม่ได้ถือสาเรื่องพิธีรีตองคร่ำครึพวกนั้นเสียหน่อย”

พอพูดถึง ‘แม่นางจ้าว’ จอมยุทธคนอื่นๆ บนโต๊ะต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง พวกเขาล้วนเคยได้ยินกิตติศัพท์ของจ้าวชิงชิงในฐานะ ‘โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้’ มานาน แต่กลับยังไม่มีใครเคยเห็นตัวจริงเลยสักครั้ง

“รอไปก่อนเถิด ในเมื่อเป็นงานหมั้น แม่นางจ้าวย่อมต้องปรากฏตัวแน่นอน” จี้ชิงกล่าวเรียบๆ

แววตาของเขายังคงสงบนิ่ง สำหรับเขาแล้ว จ้าวชิงชิงจะงดงามเพียงใดเขาไม่ได้สนใจนัก สิ่งที่เขาต้องการจากการมาหมู่บ้านหลอมกระบี่ครั้งนี้ นอกจากมาร่วมยินดีกับสหายแล้ว เขายังอยากจะเห็น ‘ศิลาจารึกกระบี่’ อันเลื่องชื่อสักครั้ง

แม้เขาจะเป็นนักดาบ แต่ศาสตร์แห่งดาบและกระบี่นั้นมีส่วนที่เชื่อมถึงกัน การได้มีโอกาสเห็นศิลาจารึกระดับตำนานย่อมเป็นสิ่งที่จี้ชิงไม่อยากพลาด ทว่ายามนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม คงต้องรอให้พิธีหมั้นหมายเสร็จสิ้นเสียก่อน

เวลาล่วงเลยไปทีละน้อย...

ฤกษ์ยามที่กำหนดไว้ผ่านพ้นไปนานแล้ว แต่จ้าวชิงชิงกลับยังไม่ปรากฏตัว แม้เย่ชุนเซิงและจ้าวอู๋หยาจะยังคงทำหน้าที่เจ้าภาพอยู่ แต่สีหน้าของทั้งคู่เริ่มดูไม่สู้ดีนัก ศิษย์ของหมู่บ้านถูกส่งไปเร่งรัดหลายต่อหลายครั้ง

“รายงาน!”

“ท่านเจ้าหมู่บ้าน คุณหนูเกิดเรื่องแล้วครับ นาง...” ศิษย์คนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาจ้าวอู๋หยาแล้วกระซิบรายงานข้างหู

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวอู๋หยาพลันสีหน้าถอดสีทันที

“ชุนเซิง รีบไปเร็ว ชิงชิงเกิดเรื่องแล้ว!” จ้าวอู๋หยาฉุดแขนเย่ชุนเซิงแล้วเร่งฝีเท้าจากไปทันที

แม้จะมีคนของหมู่บ้านหลอมกระบี่คอยรักษาความสงบ แต่แขกเหรื่อหลายคนต่างก็เริ่มสงสัย

เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เหตุใดจ้าวอู๋หยาและเย่ชุนเซิงถึงได้รีบร้อนจากไปเช่นนั้น? และจ้าวชิงชิงก็ยังไม่ยอมปรากฏตัวเสียที...

คนของหมู่บ้านหลอมกระบี่พยายามอธิบายว่ามีเรื่องเล็กน้อยเกิดขึ้นภายใน และท่านเจ้าหมู่บ้านกำลังไปจัดการ แต่เรื่องอะไรจะใหญ่โตไปกว่างานหมั้นหมายในวันนี้?

เมื่อเห็นดังนั้น ชาวยุทธบางส่วนเริ่มหมดความอดทน ไม่ว่าคนของหมู่บ้านจะห้ามปรามอย่างไรก็ไร้ผล พวกเขาต้องการจะเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้นในหมู่บ้านกันแน่

“เจ้าสาม ดูเหมือนทางฝั่งชุนเซิงจะเกิดปัญหา และดูท่าจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เราไปดูหน่อยไหม?” เหลยอวี่บุ้ยปากไปยังทิศทางที่ทั้งคู่เดินหายไป

เจตนาของนางชัดเจนยิ่งนัก นางกลัวว่าเย่ชุนเซิงจะเสียเปรียบ แม้เย่ชุนเซิงจะมีวรยุทธสูงส่ง แต่จิตใจเขานั้นซื่อตรงเกินไป อาจไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมอันตรายในยุทธภพ

จี้ชิงนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ไปดูกันเถอะ”

ทั้งสองลุกขึ้นแล้วเดินตามไปทันที มีแขกคนอื่นๆ อีกหลายคนที่ทำเช่นเดียวกัน กำลังคนของหมู่บ้านหลอมกระบี่ไม่สามารถขัดขวางได้ และไม่กล้าขวางด้วย

เมื่อทุกคนไปถึง ก็พบว่าจ้าวอู๋หยาและเย่ชุนเซิงยืนอยู่หน้าเรือนหลังหนึ่ง พร้อมด้วยเหล่าศิษย์และสาวใช้ที่ยืนล้อมรอบด้วยสีหน้าวิตกกังวล

“ท่านเจ้าหมู่บ้านจ้าว เย่จอมยุทธน้อย เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึ?”

เมื่อเห็นคนแห่กันมามากมาย สีหน้าของจ้าวอู๋หยายิ่งมืดมนลงไปอีก แต่ในยามนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะขับไล่ใคร

“ให้ทุกท่านต้องมาเห็นเรื่องน่าอายเสียแล้ว บุตรสาวของข้าถูกโจรโฉดจับเป็นตัวประกันอยู่ภายในเรือน พวกเราไม่กล้าบุกเข้าไปบุ่มบ่าม เพราะเกรงว่านางจะเป็นอันตราย” จ้าวอู๋หยาอธิบายสั้นๆ

“อะไรนะ! มีคนกล้าจับตัวคุณหนูจ้าวในหมู่บ้านหลอมกระบี่เชียวรึ?”

“หมู่บ้านหลอมกระบี่คุ้มกันแน่นหนา ปล่อยให้โจรชั่วเล็ดลอดเข้ามาได้อย่างไร?”

“หรือเป็นเพราะวันนี้คนมากันมาก โจรนั่นเลยฉวยโอกาสปะปนเข้ามา?”

“แต่ยอดฝีมืออยู่กันเต็มไปหมด การจับตัวคุณหนูจ้าวในเวลานี้ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรอกหรือ?”

ฝูงชนวิพากษ์วิจารณ์กันขนานใหญ่ ขณะเดียวกันหลายคนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ การจับตัวคุณหนูจ้าวต่อหน้ายอดฝีมือมากมายเช่นนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่? เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำซ่อนอยู่เป็นแน่

“โครม!”

ทันใดนั้น หน้าต่างด้านหนึ่งของเรือนก็ถูกกระแทกจนแตกออก

ชายในชุดคลุมดำคนหนึ่งรวบตัวสตรีในชุดขาวไว้ แล้วทะยานร่างประดุจแมลงปอเหนือน้ำ ข้ามระยะทางกว่าสิบวาในชั่วอึดใจ แสดงให้เห็นถึงวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศ

เขาดูเหมือนจะพยายามทะยานข้ามกำแพงเพื่อหนีออกจากหมู่บ้าน แต่จ้าวอู๋หยาเตรียมการไว้แล้ว

“ตั้งค่ายกลกระบี่!”

สิ้นคำสั่ง ศิษย์หมู่บ้านหลอมกระบี่ที่ซุ่มอยู่ตามจุดต่างๆ พลันชักกระบี่ออกจากฝัก ประกายกระบี่สีเงินวาววับเรียงรายถี่ยิบ จนชายชุดดำต้องล่าถอยกลับลงมาบนพื้นดิน

“ฟึ่บ!”

ทันทีที่เท้าแตะพื้น เย่ชุนเซิงก็ชักกระบี่ออกทันที

กระบี่นี้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้า ทว่าคราวนี้แตกต่างจากทุกครั้ง เพราะกระบี่ของเย่ชุนเซิงในตอนนี้... แฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่า!

“หยุดมือเสีย! ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าจ้าวชิงชิงเดี๋ยวนี้!” ชายชุดดำตวาดก้อง

ประกายกระบี่พลันสลายหายไปทันควัน ดาบของเย่ชุนเซิงหยุดกึกห่างจากชายชุดดำเพียงไม่กี่นิ้ว

แต่เพียงไม่กี่นิ้วนี้ เย่ชุนเซิงกลับไม่กล้าขยับต่อ เพราะคมดาบของชายชุดดำจ่ออยู่ที่ลำคอของจ้าวชิงชิงเสียแล้ว

“ชุนเซิง ถอยออกมา” จ้าวอู๋หยาเรียกสติสหายหนุ่ม

เย่ชุนเซิงไม่กล่าววาจาใด เขาเก็บกระบี่เข้าฝักอย่างขัดใจ

ยามนี้ทุกคนได้เห็นใบหน้าของ ‘จ้าวชิงชิง’ อย่างชัดเจน

นางมีผิวพรรณขาวราวหิมะ ทรวดทรงอรชร ใบหน้าสะสวยงดงามปานมวลบุปผาแต่กลับดูน่าเวทนายิ่งนัก สมกับเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้จริงๆ โดยเฉพาะในยามที่ถูกจับเป็นตัวประกันเช่นนี้ ยิ่งดูบอบบางน่าทะนุถนอมจนใครเห็นก็ต้องใจอ่อน

“เจ้าเป็นใคร? หมู่บ้านหลอมกระบี่ไปล่วงเกินอะไรเจ้า ถึงได้กล้าเสี่ยงอันตรายเข้ามาจับตัวชิงชิงเช่นนี้?” จ้าวอู๋หยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

ทว่าชายชุดดำกลับไม่แยแส เขาเอ่ยเพียงว่า “เปิดทางให้ข้าลงเขา แล้วข้าจะปล่อยคุณหนูจ้าวเอง มิฉะนั้น... ใครกล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะฆ่านางทันที!”

แววตาของจ้าวอู๋หยาคมกล้าดั่งใบมีด เขาอยากจะสับเจ้าโจรนี่เป็นหมื่นชิ้นใจจะขาด แต่เพราะลูกสาวอยู่ในเงื้อมมือศัตรู เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันอดทน

“เปิดทาง!” จ้าวอู๋หยาออกคำสั่ง ศิษย์ในที่นั้นจึงจำต้องหลีกทางให้เป็นช่อง

“ขอบคุณท่านเจ้าหมู่บ้านจ้าว!” ชายชุดดำแสยะยิ้มพลางคุมตัวจ้าวชิงชิงถอยร่นออกไปทีละก้าว

ท่ามกลางศิษย์นับร้อยและยอดฝีมือทั่วหล้า กลับต้องมายืนมองชายชุดดำพาตัวประกันหนีไปต่อหน้าต่อตาโดยไร้หนทางขัดขวาง

เย่ชุนเซิงขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขามองจ้องชายชุดดำตาไม่กะพริบ แต่กลับไม่กล้าลงมือ เพราะเขาไม่มีความมั่นใจพอว่าจะสามารถสังหารเป้าหมายได้ในดาบเดียวโดยที่ตัวประกันไม่เป็นอันตราย

เขาทำได้เพียงมองดูศัตรูถอยห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงประตูหมู่บ้าน มือของเขาสั่นสะท้านค่อยๆ เอื้อมไปที่ด้ามกระบี่อีกครั้งอย่างอดรนไม่ไหว

“แปะ”

ทันใดนั้น เขาพละรู้สึกถึงมือข้างหนึ่งที่วางลงบนบ่า

เย่ชุนเซิงเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับร่างที่คุ้นเคยในชุดสีดำ สวมหมวกสาน และสะพายดาบยาว

“กระบี่ของเจ้ายังไม่เร็วพอ ให้ข้าจัดการเอง!”