บทที่ 65 ต่อหน้าข้า แม้แต่ชักดาบก็ยังเป็นได้เพียงความเพ้อฝัน!

“ท่านจี้ ท่าน...”

เย่ชุนเซิงย่อมรู้ดีว่าดาบของจี้ชิงนั้นรวดเร็วกว่าตน

ยามที่ประลองกันที่วัดเสวียนคงในครานั้น เขาเองที่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้

ทว่าต่อให้ดาบของจี้ชิงจะรวดเร็วเพียงใด แต่มันจะรวดเร็วพอที่จะช่วยจ้าวชิงชิงให้ปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนได้เชียวหรือ?

ไม่ใช่แค่เย่ชุนเซิงที่สงสัย แม้แต่จ้าวอู๋หยา เหล่าศิษย์หมู่บ้านหลอมกระบี่ รวมถึงชาวยุทธทุกคนในที่นั้น ต่างก็มีความคลางแคลงใจเช่นเดียวกัน

‘ดาบหงส์เหิน’ รวดเร็วปานสายฟ้าแลบนั้นเป็นเรื่องจริง

แต่มันจะเร็วกว่าคมดาบของชายชุดดำที่จ่อติดลำคอของจ้าวชิงชิงได้รึ?

ฝ่ายนั้นเพียงแค่ขยับพละกำลังเพียงนิด คมดาบอันเฉียบคมก็สามารถเชือดทะลุลำคอของจ้าวชิงชิงได้อย่างง่ายดาย

โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้ผู้นี้ อาจจะต้องกลายเป็นบุปผาที่ร่วงโรยลงในวันนี้

ในยามนี้ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ร่างของจี้ชิงเป็นจุดเดียว

ส่วนจี้ชิงนั้นกลับก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว... ทีละก้าว... มุ่งตรงไปหาชายชุดดำด้วยท่าทีที่มั่นคงยิ่งนัก

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

“หากเจ้ากล้าก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว ข้าจะฆ่าจ้าวชิงชิงซะ!”

ชายชุดดำเอ่ยคำเตือนด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

แต่จี้ชิงเล่า?

เขามิได้หยุดฝีเท้าลงเลยแม้แต่น้อย กลับยังคงเดินตรงเข้าไปหาอย่างไม่สะทกสะท้าน

“เจ้าไม่สนชีวิตของจ้าวชิงชิงงั้นรึ? ได้! ถ้าอย่างนั้นก็อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน...”

ชายชุดดำขบกรามแน่น เตรียมจะลงมือสังหารตัวประกันในทันที

ทว่าในวินัยนั้นเอง พลันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น!

“ตู้ม!”

แรงกดดันที่ไร้รูปขุมหนึ่งพลันถาโถมลงมาบนร่างของเขาอย่างกะทันหัน

ชายชุดดำเบิกตาโพลงมองจี้ชิงด้วยความตระหนกสุดขีด

เขากำลังจะออกแรงที่ข้อมือ แต่กลับพบว่ามือที่กุมด้ามดาบอยู่นั้นกำลังสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

เขาไม่สามารถออกแรงได้เลย แม้แต่จะขยับเขยื้อนร่างกายเพียงนิดก็ยังดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากลำบากแสนสาหัส

เขาแผดร้องคำรามอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง

‘ขยับสิ... ขยับให้ข้าเดี๋ยวนี้...!’

ชายชุดดำไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดร่างกายของเขาถึงขยับไม่ได้กะทันหันเช่นนี้?

และยิ่งเมื่อเขามองสบตาของจี้ชิง ความหวาดกลัวอันไร้ก้นบึ้งก็พลันก่อตัวขึ้นในจิตใจอย่างไม่อาจขัดขืน

เรื่องนี้มันผิดปกติเกินไปแล้ว!

“ต่อหน้าข้า แม้แต่ชักดาบก็ยังเป็นได้เพียงความเพ้อฝัน!”

น้ำเสียงอันราบเรียบของจี้ชิงดังเข้าสู่โสตประสาทของชายชุดดำ

ในวินาทีนั้นเอง ชายชุดดำดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า ร่างกายหนาวเหน็บราวกับตกลงไปในบ่อหิมะหมื่นปี

เขาเข้าใจแล้ว...

เจตจำนงดาบ!

นี่คือเจตจำนงดาบในตำนาน!

แต่เจตจำนงดาบเหตุใดถึงรุนแรงปานนี้? รุนแรงจนทำให้เขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะลงมือ!

มิใช่เพียงแค่ชายชุดดำที่ตกตะลึง เหล่าชาวยุทธที่ล้อมรอบอยู่ต่างก็ใจสั่นสะท้านราวกับเกิดคลื่นยักษ์ในมหาสมุทร

“นั่นมัน... เจตจำนงดาบ!”

“นี่น่ะหรือคือเจตจำนงดาบ? เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าแม้แต่ดาบในมือก็ยังชักออกมาไม่ได้...”

“เจตจำนงดาบจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวรึ? ถึงขั้นทำให้ผู้อื่นชักดาบไม่ออก...”

ในหมู่ชาวยุทธที่มามุงดูนั้นย่อมมีนักดาบอยู่ไม่น้อย

ยามนี้ในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย

หากเพลงดาบสู้ไม่ได้ก็ยังพอทำใจ แต่หากแม้แต่จะชักดาบออกมายังทำไม่ได้ แล้วจะสู้รบตบมือกันอย่างไร?

เจตจำนงดาบ... ช่างเป็นอำนาจที่เผด็จการและอหังการถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

มีเพียงเย่ชุนเซิงเท่านั้นที่รูม่านตาหดเล็กลง เขามองจ้องไปที่มือของจี้ชิงตาไม่กะพริบ

ในใจของเขาสั่นสะเทือนยิ่งกว่าใครเพื่อน

เขาย่อมรู้ดีว่านั่นคือเจตจำนงดาบของจี้ชิง เพราะเขาเคยประลองเจตจำนงกับอีกฝ่ายมานับครั้งไม่ถ้วนจนคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ทว่าในยามนี้ จี้ชิงมิได้เอื้อมมือไปจับที่ด้ามดาบเลยแม้แต่นิดเดียว

จี้ชิงในยามนี้ ไร้ซึ่งดาบในมือ!

ตามที่ทั้งคู่เคยแลกเปลี่ยนวิชาเรื่องเจตจำนงดาบและกระบี่ที่วัดเสวียนคง...

‘แมกไม้ใบหญ้า ก้อนกรวดศิลา ล้วนเป็นดาบได้ทั้งสิ้น’

นี่คือขอบเขตขั้นที่สองของเจตจำนงดาบ —— ไร้ดาบเหนือกว่ามีดาบ!

นึกไม่ถึงว่าผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน เจตจำนงดาบขั้นที่สองของจี้ชิงจะบรรลุผลแล้ว?

ถูกต้อง นี่คือเจตจำนงดาบของจี้ชิง

เขาบรรลุสู่ขั้นที่สอง แม้ไร้ดาบในมือก็ยังสามารถแผ่ซ่านเจตจำนงดาบออกมาได้

และเจตจำนงดาบขั้นบรรลุนี้ มีอานุภาพในการกดข่มที่ทรงพลังมหาศาล พลังกดข่มนี้รุนแรงถึงขั้นทำให้นักดาบฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถแม้แต่จะชักดาบออกจากฝัก

แม้แต่จะขยับตัวยังยากลำบาก

แน่นอนว่าสภาวะนี้คงอยู่ได้ไม่นานนัก ไม่สามารถคงอยู่ได้นานถึงหนึ่งช่วงลมหายใจด้วยซ้ำ

บางทีอาจจะยาวนานเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

ทว่าสำหรับจี้ชิงแล้ว... ชั่วพริบตาเดียวก็เพียงพอแล้ว!

ในขณะที่ชายชุดดำกำลังตระหนกตกใจจนถึงขีดสุดและแววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น จี้ชิงก็ชักดาบออกมาแล้ว

“เคร้ง!”

ประกายดาบสาดซัดราวน้ำปรอทที่ทะลักทลายลงบนพื้น คมดาบอันแหลมคมทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกเสียวสันหลังวาบจนร่างกายแข็งทื่อ

เมื่อเห็นประกายดาบนี้ จ้าวชิงชิงพลันเบิกตาด้วยความตระหนก นางอ้าปากดูเหมือนจะอยากกล่าวอะไรบางอย่าง

ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว

“แปะ”

จี้ชิงเก็บดาบเข้าฝักเรียบร้อยแล้ว

ราวกับว่าเขาไม่เคยชักดาบออกมาเลยแม้แต่เสี้ยววินาที

“ไปกันเถอะ”

จี้ชิงมิได้ชายตามองชายชุดดำอีกเลย เขานำเหลยอวี่หันหลังเดินจากไปทันที

“ฉูด!”

ทันทีที่จี้ชิงหันหลัง ชายชุดดำก็รีบตะปบกุมลำคอของตนเองไว้แน่น

ทว่าที่ลำคอของเขากลับปรากฏรอยแผลลึกเป็นเส้นบางๆ เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดออกมา ย้อมอาภรณ์จนแดงฉานในพริบตา

“ตุบ”

ร่างของชายชุดดำล้มคว่ำลงกับพื้น ร่างกายยังคงชักกระตุก สายตามองจ้องไปที่ ‘จ้าวชิงชิง’ เขายังอุตส่าห์พยายามยื่นมือออกไปหานาง

แววตานั้นมิใช่ความเคียดแค้น... แต่มันดูคล้ายกับการวิงวอนขอชีวิตเสียมากกว่า

ทว่าจ้าวชิงชิงกลับยืนทื่อราวก้อนหิน ร่างกายแข็งค้างอยู่กับที่

เพียงไม่กี่ช่วงลมหายใจ ชายชุดดำก็สิ้นใจกลายเป็นศพที่หนาวเหน็บ

ตายแล้ว!

ชายชุดดำผู้นี้หากดูจากวิชาตัวเบา ย่อมไม่ใช่บุคคลนิรนามแน่นอน อย่างน้อยต้องเป็นยอดฝีมือระดับสอง

แต่ยอดฝีมือระดับสองที่กุมความได้เปรียบด้วยการมีตัวประกัน กลับถูกจี้ชิงฟันดับในดาบเดียว?

กระบวนการทั้งหมดเรียกได้ว่าเป็นการ ‘สังหารในชั่วพริบตา’ 

ตัวประกันปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่ปลายนิ้ว

นี่มันเหนือกว่าขอบเขตความเข้าใจที่ผู้คนมีต่อ ‘ยอดฝีมือระดับสอง’ ไปไกลโขแล้ว

จี้ชิง... เขาเป็นเพียงยอดฝีมือระดับสองจริงๆ หรือ?

โดยเฉพาะเจตจำนงดาบที่เขาเพิ่งสำแดงออกมา เมื่ออยู่ภายใต้รัศมีนั้น แม้แต่จะชักดาบยังเป็นเรื่องยาก

ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!

ยามนี้ทุกคนยืนยันได้แล้วว่า เจตจำนงกระบี่ของเย่ชุนเซิงนั้นไม่มีทางแข็งแกร่งเท่านี้แน่ เพราะมันไม่สามารถกดข่มจนคู่ต่อสู้ชักกระบี่ไม่ออก

แม้จะเรียกว่า ‘เจตจำนง’ เหมือนกัน แต่เจตจำนงดาบของจี้ชิงกลับลึกล้ำสุดหยั่งคาด!

“ยุทธภพร่ำลือกันว่า ‘ดาบหงส์เหินปรากฏ เศียรหลุดจากบ่า’ ข้าเคยนึกว่าเป็นเพียงเรื่องเล่าเกินจริง แต่ตอนนี้เห็นชัดแล้วว่าสมคำร่ำลือ... ภายใต้คมดาบหงส์เหิน มีดวงวิญญาณเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแล้ว...”

“น่าขันนัก เมื่อครู่ข้ายังคิดว่าเย่จอมยุทธน้อยพอจะประชันกับจี้ชิงได้ แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่า ‘ดาบหงส์เหิน’ ยังคงเป็นเอกอุในยุทธจักรอย่างแท้จริง!”

“ข้าเคยเห็นจี้ชิงลงมือมาก่อน ตอนนั้นแม้ดาบจะเร็วและเจตจำนงจะแรง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้คนชักดาบไม่ออก จี้ชิงในยามนี้ แข็งแกร่งจนน่าสิ้นหวังจริงๆ”

“หากยอดฝีมือระดับหนึ่งไม่ปรากฏตัว จี้ชิงก็คือผู้ไร้พ่าย!”

“ภายใต้ดาบหงส์เหินไม่มีผู้ไร้ชื่อเสียง ชายชุดดำคนนี้ปิดหน้าปิดตาแต่วรยุทธไม่ธรรมดา เขาเป็นใครกันแน่?”

จี้ชิงเดินจากไปแล้ว แต่ชาวยุทธส่วนใหญ่ยังไม่ไปไหน พวกเขาต่างสงสัยในฐานะของชายชุดดำ อยากรู้ว่าแท้จริงแล้วคือใคร?

ทว่าจ้าวอู๋หยานั้นเป็นขิงแก่ในยุทธภพ เรื่องพรรค์นี้เขาย่อมไม่อยากให้เป็นข่าวฉาวโฉ่

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงความ ‘ไม่ชอบมาพากล’ บางอย่างในเรื่องนี้ เขายิ่งต้องปิดบังฐานะของชายชุดดำไว้ให้มิดชิด

“เชิญทุกท่านกลับเข้าสู่โต๊ะจัดเลี้ยงเถิด พิธีหมั้นหมายจะดำเนินต่อไปตามปกติ!”

จ้าวอู๋หยาสะบัดมือ ศิษย์หมู่บ้านหลอมกระบี่ก็รีบมาแบกศพชายชุดดำออกไปทันที

แม้ผู้คนจะยังค้างคาใจ แต่ในเมื่อเจ้าหมู่บ้านไม่ต้องการเปิดเผย พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ จึงจำใจแยกย้ายกันไป

จี้ชิงกลับมานั่งที่โต๊ะเดิม

เหลยอวี่ที่นั่งข้างๆ อดไม่ได้ที่จะถาม “เจ้าสาม เจ้าไม่สงสัยฐานะของไอ้ชุดดำนั่นเลยรึ?”

“จ้าวอู๋หยาจะไม่มีวันยอมให้ใครรู้ฐานะของชายชุดดำคนนั้น” จี้ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“เจ้าแน่ใจขนาดนั้นเชียว? เพราะเหตุใด?”

จี้ชิงมองตาเหลยอวี่นิ่ง แล้วเอ่ยช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำว่า

“เพราะในดวงตาของจ้าวชิงชิงไม่มีแววแห่งความหวาดกลัว และในดวงตาของชายชุดดำก็ไม่มีเจตนาฆ่า!”

“ตู้ม!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเหลยอวี่พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

“เจ้าจะบอกว่า ชายชุดดำกับจ้าวชิงชิง... อาจจะรู้จักกันงั้นรึ?” เหลยอวี่เบิกตากว้าง

จี้ชิงไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่หลับตาลงช้าๆ

นี่แหละคือยุทธภพ!

ดาบของเขาสังหารคนได้... แต่กลับมิอาจเปลี่ยนใจคน!