บทที่ 66 พินิจศิลาจารึกกระบี่ สภาวะที่แท้แห่งมรรคา!

ภายในห้องหอของจ้าวชิงชิงแห่งหมู่บ้านหลอมกระบี่ มีเพียงนางและจ้าวอู๋หยาอยู่กันตามลำพัง

จ้าวอู๋หยาจ้องมองบุตรสาวด้วยสายตาเย็นเยียบ "ไม่ว่าชายคนนั้นจะเป็นใคร จงลืมเขาเสีย!"

"วันนี้โจรชุดดำนั่นกล้าจับตัวเจ้าเป็นตัวประกัน มันตายไปก็นับว่าสมควรแล้ว!"

"หากเจ้ายังเห็นแก่สายใยพ่อลูก เห็นแก่พระคุณแม่ที่เลี้ยงดูเจ้ามา และยังเห็นแก่หมู่บ้านหลอมกระบี่ ก็จงจำคำพูดของข้าไว้ให้ดี จำให้มั่น!"

"โชคดีที่เจ้ายังไม่ก่อความผิดพลาดจนกู่ไม่กลับ หลังจากพิธีหมั้นหมายในวันนี้ เจ้าคือคู่หมั้นของเย่ชุนเซิงแล้ว หากเจ้ายังทำตัวเหมือนวันนี้อีกล่ะก็ คนที่ต้องเดือดร้อนจะไม่ใช่แค่คนเดียวแน่..."

จ้าวชิงชิงสีหน้าถอดสี น้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างไร้เสียง

"ท่านพ่อ..."

"เรื่องในวันนี้ ข้าจะจัดการปิดปากและกวาดล้างร่องรอยให้สะอาดเอง จำไว้ว่าหลังจากวันนี้ไป เรื่องราวในอดีตทั้งหมดให้ถือว่าเป็นเพียงฟองสบู่ที่แตกสลาย หากเจ้าตัดใจไม่ได้ ข้าจะเป็นคนไปฆ่ามันเอง!"

"ไม่... ท่านพ่อ ลูกจำได้แล้ว..." จ้าวชิงชิงก้มหน้าลงอย่างคนหัวใจสลาย

"อุบาย" ตื้นๆ ของนางไม่อาจตบตาบิดาผู้ผ่านโลกมามากได้ แท้จริงแล้วเหตุการณ์ "จับตัวประกัน" ของชายชุดดำในวันนี้ คือแผนการที่จ้าวชิงชิงสร้างขึ้นเอง

นางต้องยอมแลกแม้กระทั่งชีวิตของชายชุดดำเพียงเพื่อความดื้อรั้นของตน และนั่นคือบทเรียนราคาแพงที่นางต้องจ่ายให้กับความไร้เดียงสา!

"ท่านพ่อ... เย่ชุนเซิงควรค่าแก่การที่ท่านต้องพยายามดึงตัวไว้ขนาดนี้เชียวหรือ?" จ้าวชิงชิงถาม

"ควรค่าสิ! การที่เย่ชุนเซิงจะกลายเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งเป็นเพียงเรื่องของเวลา เขาจะสามารถปกป้องหมู่บ้านหลอมกระบี่ไปได้อีกหลายสิบปี เจ้าว่าคุ้มค่าหรือไม่?"

"อีกอย่าง... ชุนเซิงปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดีตรงไหน?"

จ้าวชิงชิงนิ่งเงียบไป เพราะความจริงแล้วเย่ชุนเซิงนั้นดีต่อนางอย่างหาที่เปรียบมิได้

"เช็ดน้ำตาซะ แต่งหน้าใหม่ แล้วตามข้าออกไป"

ประมาณหนึ่งเค่อ (15 นาที) ต่อมา จ้าวชิงชิงปรากฏกายขึ้นอีกครั้งพร้อมกับจ้าวอู๋หยา ทั้งคู่เดินเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ของหมู่บ้านหลอมกระบี่

เย่ชุนเซิงเมื่อเห็นว่าจ้าวชิงชิงปลอดภัยดีก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้วันนี้จะเป็นเพียงงานหมั้นหมาย แต่ต่อหน้าเหล่าสหายยุทธมากมายเช่นนี้ เมื่อทำพิธีแล้วย่อมมีความสำคัญไม่ต่างจากการแต่งงานจริงเท่าใดนัก

พิธีดำเนินต่อไปท่ามกลางความอิจฉาของใครหลายคน โดยเฉพาะเมื่อเห็นจ้าวชิงชิงโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้ผู้เป็นบุตรสาวเจ้าหมู่บ้าน กับเย่ชุนเซิงดาวรุ่งดวงใหม่ที่กำลังจะกลายเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งในอนาคต ในสายตาคนนอก พวกเขาคือคู่กิ่งทองใบหยกที่สวรรค์สร้างมาอย่างแท้จริง

จี้ชิงมองดูเย่ชุนเซิง รอยยิ้มบนใบหน้าของสหายหนุ่มนั้นมาจากใจจริง แสดงว่าวันนี้เขามีความสุขมากเพียงใด ทั้งชื่อเสียง วรยุทธ และสาวงาม... ยามนี้เย่ชุนเซิงได้ครอบครองทุกสิ่ง บุตรชายของนางโลมที่ก้าวมาถึงจุดนี้ได้ ยังจะมีอะไรไม่น่าพึงพอใจอีก?

แต่จ้าวชิงชิงนั้นต่างออกไป แม้นางจะยิ้ม แต่จี้ชิงมองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ฝืนทนยิ่งนัก ทั้งคู่จะเดินไปได้ไกลแค่ไหนจี้ชิงเองก็ไม่รู้ และเขาก็ไม่มีเจตนาจะเข้าไปเตือนหรือขัดขวางเย่ชุนเซิงแต่ประการใด เพราะเส้นทางนี้คือสิ่งที่เย่ชุนเซิงเลือกเอง

"เจ้าสาม... ไม่ต้องเตือนชุนเซิงจริงๆ หรือ?" เหลยอวี่กระซิบถาม

จี้ชิงส่ายหน้าแล้วตอบเรียบๆ "ชุนเซิงเพียงแค่ขาดประสบการณ์ในยุทธภพ แต่เขาไม่ใช่คนโง่ บางเรื่องต่อให้เราไม่พูด เขาก็จะค่อยๆ มองเห็นเอง... เอาเถอะ ก่อนที่ข้าจะจากไป ข้าจะเตือนเขาสักคำก็แล้วกัน"

เหลยอวี่พยักหน้าเห็นด้วย

พิธีหมั้นหมายสิ้นสุดลงในเวลาไม่นาน จ้าวชิงชิงขอตัวไปพักผ่อนโดยอ้างว่าร่างกายไม่สู้ดี ส่วนที่เหลือก็ยกให้เป็นหน้าที่ของจ้าวอู๋หยาและเย่ชุนเซิงในการรับรองแขก จี้ชิงไม่ได้จากไปในวันนั้น แต่เลือกที่จะพักแรมที่หมู่บ้านหลอมกระบี่หนึ่งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่ชุนเซิงเดินเข้ามาหาจี้ชิงด้วยท่าทางสดใส

"ท่านจี้ ต้องขอบคุณที่ท่านลงมือเมื่อวาน มิฉะนั้นผลที่ตามมาคงยากจะคาดเดา"

จี้ชิงมองเย่ชุนเซิงแวบหนึ่ง อีกฝ่ายดูมีความสุขมากจนดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของจ้าวชิงชิงเลย

"ชุนเซิง... ข้าอยากจะขอพินิจศิลาจารึกกระบี่สักครั้ง พอจะมีหนทางหรือไม่?" จี้ชิงถามตรงเข้าประเด็น นี่คือเหตุผลหลักที่เขาอยู่ค้างคืนที่นี่

"พินิจศิลาจารึกกระบี่รึ? นี่เป็นเรื่องใหญ่ ศิลาจารึกนั้นมีความสำคัญต่อหมู่บ้านเรามาก... เอาอย่างนี้ ข้าจะพาไปพบท่านเจ้าหมู่บ้าน"

เย่ชุนเซิงนำจี้ชิงไปพบจ้าวอู๋หยาและแจ้งจุดประสงค์ทันที

"พินิจศิลาจารึกกระบี่รึ?" จ้าวอู๋หยานิ่งคิดครู่หนึ่ง "ท่านจี้ เมื่อวานท่านช่วยบุตรสาวข้าไว้ นับว่ามีพระคุณต่อหมู่บ้านหลอมกระบี่อย่างยิ่ง ตามหลักแล้วความต้องการนี้ข้าควรจะตอบสนอง แต่ศิลาจารึกคือรากฐานของหมู่บ้าน ข้าเพียงคนเดียวมิอาจตัดสินได้ ยังมีเหล่าอาวุโสท่านอื่นอีก..."

"แล้วการจะพินิจศิลาจารึกนั้น ต้องมีเงื่อนไขสิ่งใด?" จี้ชิงถามต่อ เขาย่อมฟังความหมายในคำพูดของจ้าวอู๋หยาออก

"ศิลาจารึกกระบี่ของหมู่บ้านเราถูกสร้างขึ้นโดยบรรพบุรุษรุ่นแรก ท่านเป็นถึงระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุด ท่านสร้างมันไว้เพื่อให้คนรุ่นหลังหยั่งรู้ถึงเพลงกระบี่และเจตจำนงกระบี่"

"ทว่าคนรุ่นหลังกลับไร้ความสามารถ ไม่มีใครก้าวถึงระดับปรมาจารย์ได้อีกเลย แม้แต่ยอดฝีมือระดับหนึ่งยังกำเนิดขึ้นได้น้อยนิด ศิลาจารึกนี้ตั้งอยู่ที่นี่จึงดึงดูดสายตาคนเกินไป บรรพบุรุษรุ่นก่อนจึงตั้งกฎไว้ว่า หากยอดฝีมือระดับหนึ่งหรือผู้ที่หยั่งรู้ 'เจตจำนง' ต้องการพินิจศิลาจารึก จะต้องทิ้งคำมั่นสัญญาไว้ให้หมู่บ้านหนึ่งข้อ"

"กฎนี้รู้กันไปทั่วทั้งยุทธภพ ยอดฝีมือระดับหนึ่งมากมายต่างเคยทิ้งคำมั่นไว้เพื่อแลกกับการพินิจศิลาจารึก แม้แต่ชุนเซิงเองก็เช่นกัน"

จี้ชิงมองไปที่เย่ชุนเซิง ซึ่งสหายหนุ่มก็พยักหน้ายืนยันเบาๆ ว่าตนเองก็ได้ให้คำมั่นไว้จริง

ยามนี้จี้ชิงจึงเข้าใจเสียทีว่า เหตุใดหมู่บ้านหลอมกระบี่ที่ไม่มีระดับหนึ่งคอยคุ้มกัน กลับไม่มีใครกล้าตอแย ที่แท้พวกเขาใช้ "ศิลาจารึกกระบี่" เป็นเครื่องต่อรองแลกกับคำมั่นสัญญาในการคุ้มครองจากยอดฝีมือทั่วหล้านี่เอง

ประกอบกับความสามารถในการหลอมศัสตราวุธชั้นเลิศและสายสัมพันธ์อันดีกับขุมกำลังใหญ่หมู่บ้านหลอมกระบี่จึงยืนหยัดได้อย่างมั่นคง จี้ชิงรู้ดีว่าเขาเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องให้คำมั่นสัญญา เช่นเดียวกับตอนที่เขาได้คัมภีร์สุริยันสุดขั้วจากวัดเสวียนคงมา

"ตกลง" จี้ชิงรับปากให้คำมั่นสัญญาหนึ่งข้อ

ใบหน้าของจ้าวอู๋หยาผลิรอยยิ้มทันที คำมั่นจาก 'ดาบหงส์เหิน' จี้ชิง มีค่ามหาศาล และจะทำให้สถานะของหมู่บ้านหลอมกระบี่ในยุทธภพมั่นคงยิ่งขึ้นไปอีก

"ท่านจี้ เชิญตามข้ามา!"

จ้าวอู๋หยาพาจี้ชิงไปยังภูเขาหลังหมู่บ้าน ที่นั่นมีศิลาจารึกยักษ์สูงกว่าสิบวา ตั้งตระหง่านอยู่ในรูปลักษณ์ที่คล้ายกับกระบี่ยักษ์ แผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความคมกล้าที่ไร้รูปออกมาจนยากจะเข้าใกล้

นี่คือศิลาจารึกกระบี่! มรดกตกทอดจากปรมาจารย์รุ่นแรก

ศิลานี้ช่างอัศจรรย์นัก เพียงแค่นั่งลงพินิจอยู่ใต้ศิลา จิตใจจะเกิดความหยั่งรู้จนเข้าถึงเพลงกระบี่ขั้นสูงได้ บางคนถึงกับหยั่งรู้เพลงกระบี่ระดับหนึ่งจากที่นี่ แต่หากผู้ใดไร้ซึ่งปัญญาการหยั่งรู้ ก็อาจจะกลับไปมือเปล่า

"ท่านจี้ ใต้ศิลาจารึกมีบันไดทั้งหมดเก้าขั้น ยิ่งขั้นสูงขึ้นไปเท่าใด ผลของการหยั่งรู้ก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น"

"ทว่าหากฝืนปีนป่ายขึ้นไปโดยไม่เจียมกำลัง จิตวิญญาณอาจได้รับความเสียหาย ขอให้ท่านจี้กระทำตามกำลังของตนเอง" จ้าวอู๋หยาเตือน

"ชุนเซิง... ตอนนั้นเจ้าขึ้นไปได้ถึงขั้นที่เท่าไหร่?" จี้ชิงถาม

"ท่านจี้ พูดไปก็น่าละอายนัก ตอนนั้นข้าขึ้นไปได้เพียงขั้นที่ห้าเท่านั้น"

"ขั้นที่ห้า?" จี้ชิงครุ่นคิด

"ชุนเซิง เจ้าถ่อมตัวเกินไปแล้ว ด้วยพลังระดับสอง การขึ้นถึงขั้นที่ห้าก็นับว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก ศิลานี้ไม่ธรรมดา ยอดฝีมือระดับหนึ่งหลายคนยังขึ้นไปได้เพียงขั้นที่ห้าหรือหกเท่านั้น" จ้าวอู๋หยาเอ่ยแทรก

"ส่วนขั้นที่เจ็ดนั้น... หลายปีมานี้มีผู้ขึ้นถึงได้เพียงไม่กี่คน! หนึ่งในนั้นเคยขึ้นถึงขั้นที่แปด และต่อมาเขาได้กลายเป็นปรมาจารย์แห่งมรรคากระบี่ผู้สะท้านทั่วแผ่นดิน!"

นัยน์ตาของจี้ชิงหดเล็กลงทันที

"ผู้ที่ขึ้นถึงขั้นที่แปดกลายเป็นปรมาจารย์... แล้วขั้นที่เก้าเล่า? มีใครเคยขึ้นไปถึงหรือไม่?"

"ตามบันทึก ตั้งแต่บรรพบุรุษสร้างศิลาจารึกนี้ขึ้นมา ยังไม่เคยมีผู้ใดก้าวขึ้นถึงขั้นที่เก้าได้เลยสักคนเดียว!"

จี้ชิงเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วว่าบันไดเหล่านี้มิใช่สิ่งที่ปีนป่ายได้โดยง่าย แต่สิ่งนี้กลับทำให้เขารู้สึกท้าทายยิ่งขึ้น เขาอยากรู้ว่าตนเองจะก้าวไปได้ไกลเพียงใด และจะหยั่งรู้สิ่งใดได้บ้าง

"ฟึ่บ!"

จี้ชิงทะยานร่างขึ้นไปทันที และร่อนลงบนบันไดขั้นแรกอย่างมั่นคง

"ตู้ม!"

ทันทีที่เขายืนสงบนิ่ง กลิ่นอายแห่งความคมกล้าของมรรคากระบี่อันแสนดุดันพลันแผ่ซ่านออกมาจากศิลาจารึก กระแทกเข้าสู่ร่างของเขาในทันที

เขาเงยหน้าขึ้นมองศิลาจารึกนั้น

ยามนี้ในสายตาของเขา ศิลาจารึกราวกับเลือนหายไป สิ่งที่ปรากฏต่อหน้ากลับกลายเป็นกระบี่ยักษ์สูงเสียดฟ้าที่พาดอยู่กลางความว่างเปล่า แผ่รัศมีแห่งคมกระบี่ที่ไร้สิ้นสุดออกมา!

"นี่คือเจตจำนงกระบี่รึ?"

"ไม่... เจตจำนงกระบี่ไม่น่าเกรงขามถึงเพียงนี้ นี่มันคือ... สภาวะที่แท้แห่งมรรคา ในตำนานงั้นหรือ?"

จี้ชิงพลันเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาฉายความตระหนกออกมาวูบหนึ่ง!