บทที่ 68 เมล็ดพันธุ์แห่งเจตจำนงกระบี่!

“สภาวะที่แท้แห่งมรรคากระบี่!”

จี้ชิงใจสั่นสะท้าน

ก่อนหน้านี้เขามีเจตจำนงดาบ คอยต้านทานสภาวะที่แท้เอาไว้ ความรู้สึกจึงยังไม่ลึกซึ้งนัก ทว่ายามนี้เมื่อเจตจำนงดาบแตกสลายลง จี้ชิงต้องเผชิญหน้ากับ ‘เจตจำนงกระบี่’ โดยตรง เขาจึงได้ตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของมัน

เจตจำนงนี้ดูเหมือนจะสามารถฉีกกระชากและลบทำลายห้วงสำนึกของเขาให้สูญสิ้นได้อย่างง่ายดาย!

อย่างไรก็ตาม เจตจำนงกระบี่บนศิลาจารึกนั้นเปรียบเสมือนน้ำที่ไร้ต้นน้ำ ยิ่งถูกกระตุ้นออกมาใช้ก็ยิ่งเหือดแห้งลง ผ่านกาลเวลามานานหลายร้อยปี การที่ศิลาจารึกยังคงรักษากลิ่นอายของเจตจำนงเอาไว้ได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

ความจริงแล้ว เจตจำนงกระบี่บนศิลานี้เหือดหายไปกว่าเก้าส่วนแล้ว ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งส่วนได้ระเบิดออกมาอย่างเต็มกำลังยามที่จี้ชิงก้าวสู่บันไดขั้นที่เก้า

แม้เจตจำนงดาบของเขาจะแตกสลาย แต่มันก็ได้ช่วยต้านทานการจู่โจมที่รุนแรงที่สุดของเจตจำนงกระบี่ไว้ได้ ดังนั้นแม้ในยามนี้เจตจำนงกระบี่จะยังคงดูน่าหวาดหวั่นราวกับจะฉีกกระชากวิญญาณของจี้ชิง แต่ในอึดใจต่อมา พลังนั้นกลับอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็ว

สุดท้าย มันได้ทิ้งกลุ่มก้อนพลังงานสายหนึ่งไว้ในห้วงสำนึกของจี้ชิง

กลุ่มก้อนพลังนี้เกิดจากการควบแน่นของเจตจำนงกระบี่มากมาย มีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง แต่มันกลับ ‘หยั่งรากฝังลึก’ อยู่ในจิตใจของจี้ชิงราวกับจะเติบโตขึ้น

จี้ชิงเริ่มดึงสติกลับมาได้ เขาสำรวจตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจกระจ่างแจ้ง

“นี่คือ... เมล็ดพันธุ์แห่งเจตจำนงกระบี่?”

“มีเพียงผู้ที่ทนทานต่อการจู่โจมของเจตจำนงบนขั้นที่เก้าได้เท่านั้น ถึงจะได้รับเมล็ดพันธุ์นี้ไป นี่ต่างหากคือวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในศิลาจารึกกระบี่!”

ในวินาทีนั้น จี้ชิงเข้าใจทุกอย่าง

นี่คือ ‘มรดก’ จากบรรพบุรุษรุ่นแรกแห่งหมู่บ้านหลอมกระบี่ ศิลาจารึกนี้มิได้มีไว้เพื่อขัดเกลาฝีมือ หรือเพื่อหยั่งรู้เพลงกระบี่ นั่นเป็นเพียงเปลือกนอก หน้าที่ที่แท้จริงของมันคือการสืบทอดเมล็ดพันธุ์แห่งเจตจำนงกระบี่นี้ต่างหาก

การมีเมล็ดพันธุ์นี้จะช่วยส่งเสริมการสร้าง ‘เจตจำนง’ ในอนาคตได้อย่างมหาศาล เพราะเมล็ดพันธุ์นี้สามารถ ‘สาธิต’ กระบวนการที่บรรพบุรุษรุ่นแรกควบแน่นเจตจำนงกระบี่ขึ้นมาให้ดูได้หนึ่งครั้ง เปรียบเสมือนมีปรมาจารย์มาสอนสั่งตัวต่อตัว

เดิมทีนี่ควรจะเป็นวาสนาของคนในตระกูลจ้าว ทว่าหมู่บ้านหลอมกระบี่กลับเกิดปัญหาบางอย่างจนต้องเปิดศิลาจารึกให้คนนอกเข้าพินิจ ผลสุดท้ายวาสนาจึงตกมาอยู่ที่จี้ชิง

“เมล็ดพันธุ์นี้สาธิตได้เพียงครั้งเดียว เป็นโอกาสที่ล้ำค่าเหนือแสน ต้องใช้ในยามที่สำคัญที่สุดเท่านั้น”

จี้ชิงตัดสินใจว่ายังจะไม่กระตุ้นเมล็ดพันธุ์ในตอนนี้ เขาจะรอจนกว่าเจตจำนงดาบ ของเขาถึงขั้นสมบูรณ์ และพร้อมที่จะก้าวสู่ขอบเขต ‘เจตจำนงแห่งมรรคา’ เมื่อนั้นถึงค่อยใช้งานเมล็ดพันธุ์นี้ เพื่ออาศัยแรงกระตุ้นนั้นก้าวเข้าสู่ขอบเขตใหม่ในคราวเดียว!

“ยามนี้เจตจำนงดาบของข้าแตกสลายไปแล้ว แต่นี่มิใช่เรื่องแย่ มันคือการทำลายเพื่อสร้างใหม่ บางทีนี่อาจเป็นหนทางสู่ขั้นสมบูรณ์!”

“คนทั่วไปหากเจตจำนงแตกสลาย การจะสร้างขึ้นใหม่ย่อมยากเย็นแสนเข็ญ แต่ข้าไม่เหมือนใคร... ข้ามีแต้มต้นกำเนิด!”

“ทว่าหมู่บ้านหลอมกระบี่มิใช่สถานที่ที่เหมาะกับการกู้คืนเจตจำนงดาบ อีกทั้งการจะสร้างขึ้นใหม่ ข้าต้องเลือกเจตจำนงที่เหมาะสมกับข้ามากกว่าเดิม...”

เจตจำนงดาบเดิมของจี้ชิงเกิดจากการฝึกวิชาชักดาบสะบั้น และการหลอมรวมเจตจำนงอื่นๆ เข้าไปจนสะเปะสะปะ ในเมื่อครานี้เจตจำนงเดิมถูกทำลายไปแล้ว จี้ชิงจึงต้องการทำให้เจตจำนงใหม่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

จี้ชิงขยับความคิดเพียงนิด

“พรึ่บ!”

เขาลืมตาขึ้น ยามที่เขาหยั่งรู้เมล็ดพันธุ์ในห้วงสำนึกนั้นดูเหมือนเพียงชั่วครู่ แต่ความจริงในโลกภายนอกผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว

เย่ชุนเซิง จ้าวอู๋หยา และคนอื่นๆ ต่างเฝ้ารอด้วยใจจดจ่อ เมื่อเห็นจี้ชิงลืมตาขึ้น เย่ชุนเซิงก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา

“ท่านจี้ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?” เย่ชุนเซิงถาม

“ข้าไม่เป็นไร”

จี้ชิงมองไปยังจ้าวอู๋หยา ซึ่งฝ่ายนั้นมีท่าทีลังเลราวกับมีคำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก แต่เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับรากฐานของหมู่บ้าน จ้าวอู๋หยาจึงจำต้องเอ่ยถาม

“ท่านจี้... ท่านพอจะทราบไหมว่าเหตุใดศิลาจารึกกระบี่ถึงสูญสิ้นสง่าราศีไปเช่นนี้? ดูเหมือน... มันจะไม่มีแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวนั่นอีกแล้ว?”

มิใช่เพียงจ้าวอู๋หยา แม้แต่เย่ชุนเซิงก็สัมผัสได้ แต่เย่ชุนเซิงเดาว่าต้องเกี่ยวข้องกับจี้ชิงจึงจงใจไม่ถาม จ้าวอู๋หยานั้นร้อนใจยิ่งนัก ศิลาจารึกคือหัวใจหลักของหมู่บ้าน เมื่อเกิดความเปลี่ยนแปลงกะทันหันเช่นนี้เขาจึงต้องถามให้กระจ่าง

จ้าวอู๋หยาไม่รู้ แต่จี้ชิงรู้ดี เมื่อศิลาจารึกสูญเสียเจตจำนงไปแล้ว ต่อจากนี้มันก็เป็นเพียงแผ่นหินธรรมดาที่ไร้ความอัศจรรย์อีกต่อไป

ความจริงการที่จี้ชิงได้รับเมล็ดพันธุ์มานั้นมีเรื่องของโชคชะตามาเกี่ยวข้อง ปกติขั้นที่เก้าควรจะเป็นที่สำหรับผู้ที่บรรลุเจตจำนงดาบหรือกระบี่ขั้นสมบูรณ์เท่านั้นถึงจะก้าวขึ้นมาได้ จี้ชิงที่มีเพียงขั้นบรรลุ (เสี่ยวเฉิง) กลับขึ้นมาได้เพราะเจตจำนงบนศิลาเสื่อมถอยไปตามกาลเวลากว่าร้อยปี ทำให้เขาฉวยโอกาสนี้มาได้

หากเป็นเจตจำนงที่สมบูรณ์ จี้ชิงไม่มีทางก้าวถึงขั้นเก้า และต่อให้ขึ้นถึงเขาก็จะถูกทำลายจนบาดเจ็บสาหัส มิอาจรับเมล็ดพันธุ์ได้ นี่ถือเป็นโชคดีของจี้ชิงอย่างแท้จริง

ทว่าเรื่องศิลาจารึก จี้ชิงก็ต้องให้คำอธิบายแก่หมู่บ้านหลอมกระบี่ เขาจึงมิได้ปิดบังและกล่าวความจริงออกมา

“ข้าได้รับเมล็ดพันธุ์แห่งเจตจำนงกระบี่จากศิลาจารึก เดิมทีนี่ควรจะเป็นวาสนาของหมู่บ้านหลอมกระบี่...” จี้ชิงเล่าเรื่องราวทั้งหมดของเมล็ดพันธุ์แห่งเจตจำนงให้ฟังอย่างละเอียด

จ้าวอู๋หยาอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียดายอย่างสุดซึ้ง ศิลาจารึกแฝงไว้ด้วยเมล็ดพันธุ์แห่งเจตจำนงรึ? นี่คือวาสนาประจำตระกูล แต่กลับเป็นพวกเขาส่งมอบวาสนานี้ให้คนนอกด้วยมือตนเอง

ทว่าหากไม่ใช่จี้ชิงที่ได้รับไป วันหนึ่งก็ต้องเป็นผู้อื่น และผู้อื่นอาจไม่ยอมบอกความจริงแก่หมู่บ้านเช่นนี้

“ขอบคุณท่านจี้ที่บอกความลับนี้ให้ทราบ... เป็นเพราะลูกหลานตระกูลจ้าวไร้ความสามารถ มิอาจรักษาศิลาจารึกไว้ได้เอง...” จ้าวอู๋หยาเอ่ยด้วยความขมขื่นใจ

เหตุใดหมู่บ้านหลอมกระบี่ถึงยอมให้คนนอกเข้าพินิจศิลาจารึก? ก็เพราะคนในไร้ความสามารถจะหยั่งรู้เองได้ จึงต้องใช้มันเป็นเครื่องมือดึงดูดยอดฝีมือระดับหนึ่งมาคุ้มครองหมู่บ้าน นี่คือสิ่งที่พวกเขาเลือกเอง จึงไม่มีอะไรต้องเสียใจ หากไม่ทำเช่นนี้ หมู่บ้านอาจล่มสลายไปนานแล้ว ทุกสิ่งล้วนมีเหตุและผลของมัน

“ท่านจี้ ในเมื่อเมล็ดพันธุ์เลือกท่าน นั่นย่อมหมายความว่าท่านมีวาสนาต่อมัน หมู่บ้านหลอมกระบี่จะไม่มีวันกลับคำเด็ดขาด ขอท่านจี้โปรดวางใจ!” จ้าวอู๋หยาแสดงจุดยืนชัดเจน

ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้ เมล็ดพันธุ์ก็มิอาจโอนถ่ายกลับมาได้ อีกอย่าง คนในหมู่บ้านตอนนี้จะมีใครคู่ควรกับการสืบทอดเมล็ดพันธุ์นี้เล่า? หากเก็บไว้ก็รังแต่จะเสียเปล่า สู้ผูกมิตรกับจี้ชิงไว้จะดีกว่า หากจี้ชิงซาบซึ้งในน้ำใจ หมู่บ้านก็จะได้สหายที่แข็งแกร่งมาเป็นกำแพงคุ้มภัยในภายภาคหน้า

“ท่านเจ้าหมู่บ้านจ้าว ในเมื่อจี้ผู้นี้ได้รับเมล็ดพันธุ์มา ก็นับว่าติดค้างน้ำใจหมู่บ้านหลอมกระบี่ครั้งใหญ่ ในยามนี้เมล็ดพันธุ์มิอาจคืนให้ได้ แต่หากวันหน้าจี้ผู้นี้สามารถควบแน่นเจตจำนงดาบ ได้สำเร็จ ข้าจะขอทิ้งเมล็ดพันธุ์แห่งเจตจำนงดาบไว้ให้หมู่บ้านหลอมกระบี่หนึ่งชุด ท่านเจ้าหมู่บ้านเห็นความเป็นอย่างไร?”

คำพูดของจี้ชิงทำให้ดวงตาของจ้าวอู๋หยาเป็นประกาย

โอกาสที่จะได้รับเมล็ดพันธุ์แห่งเจตจำนงดาบงั้นรึ? นั่นย่อมดีที่สุด! เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้รับสิ่งตอบแทนที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ส่วนโอกาสที่จี้ชิงจะทำสำเร็จจะมีมากน้อยเพียงใด จ้าวอู๋หยามิได้กังวลนัก เพียงแค่จี้ชิงให้คำมั่นเช่นนี้ก็แสดงถึงท่าทีที่มีต่อหมู่บ้านหลอมกระบี่แล้ว และนั่นก็เพียงพอแล้ว!

หากวันหน้าจี้ชิงทิ้งเจตจำนงไว้ได้จริงๆ มันจะกลายเป็นรากฐานใหม่ที่ยิ่งใหญ่ของหมู่บ้านทันที!

“คนของหมู่บ้านหลอมกระบี่ทุกคนขอกราบขอบพระคุณท่านจี้!” จ้าวอู๋หยาเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

“จี้ผู้นี้รบกวนหมู่บ้านมานานแล้ว ถึงเวลาที่ต้องจากไปเสียที”

“ท่านจี้ ให้ข้าไปส่งท่านเถิด”

“ไม่จำเป็น ให้ชุนเซิงไปส่งข้าถึงหน้าประตูเมืองก็พอ”

เย่ชุนเซิงจึงเดินเคียงคู่ไปส่งจี้ชิงจนถึงนอกหมู่บ้าน

“ชุนเซิง... ในวันที่แม่นางจ้าวถูกจับตัว แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย” คำพูดของจี้ชิงทำให้เย่ชุนเซิงชะงักไป

“ยุทธภพนั้นซับซ้อนนัก มีทั้งด้านที่งดงามและด้านที่โหดร้าย ทว่าไม่ว่าจะพบเจอกับสิ่งใด ในการพบกันครั้งหน้า ข้าหวังว่าเจ้าจะยังรักษาจิตใจที่ซื่อตรงนี้ไว้ได้เช่นเดิม”

จี้ชิงกล่าวจบโดยไม่สนใจท่าทีของเย่ชุนเซิง เขาหันหลังแล้วเดินจากไปทันที

“ชุนเซิง... ความจริงแล้วเจ้าไม่เหมาะกับยุทธภพแห่งนี้เลย...”

จี้ชิงเดินจากไปไกลแล้ว ทว่าเสียงของเขายังคงแว่วมาเข้าโสตประสาทของเย่ชุนเซิง

เย่ชุนเซิงทำได้เพียงเฝ้ามองแผ่นหลังของจี้ชิงที่ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ จนกระทั่งลับสายตาไปในที่สุด...