บทที่ 69 วัดรอยเท้าบนผืนปฐพี ท่องจาริกหมื่นลี้!

จี้ชิงลงจากเขามาพักแรมที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

เขาเปิด ‘บันทึกเทพอสูร’ ในห้วงสำนึกเพื่อตรวจสอบสถานะปัจจุบันของตนเอง

จี้ชิง: ยอดฝีมือระดับสอง (ทะลวงชีพจรพิเศษ 7 เส้น) คัมภีร์สุริยันสุดขั้ว: ขั้นสมบูรณ์ (ความบริสุทธิ์ 180%, พลังวัตร 230%) ดาบหงส์เหิน: ขั้นสมบูรณ์ (เพิ่มความเร็ว 170%, เพิ่มพลังกาย 50%) วิชาตัวเบาพุ่งทะยาน: ขั้นสมบูรณ์ (ท่าไม้ตาย: ยืมแรงกลางอากาศ) เจตจำนงดาบ: แตกสลาย แต้มต้นกำเนิด: 3 แต้ม

มีเพียงเจตจำนงดาบ เท่านั้นที่มีความเปลี่ยนแปลง

ยามนี้เจตจำนงดาบของเขาอยู่ใน ‘สถานะแตกสลาย’ ทางเดียวคือต้องควบแน่นมันขึ้นมาใหม่

“การจะสร้างเจตจำนงดาบขึ้นมาใหม่ อย่างแรกคือหาเพลงดาบสักวิชา ฝึกฝนจนถึงขั้นบรรลุ แล้วใช้แต้มต้นกำเนิดยกระดับสู่ขั้นสมบูรณ์ จากนั้นค่อยหยั่งรู้ความหมายเพื่อให้เกิดเจตจำนง... ทว่าเจตจำนงที่ได้มาใหม่นั้น จะตรงตามความต้องการของข้าอย่างแท้จริงหรือ?”

จี้ชิงจมสู่ห้วงความคิด

มันไม่แน่นอนเลย

เขามีแต้มต้นกำเนิด การสร้างเจตจำนงดาบไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา แต่สิ่งที่เขาต้องการคือการกู้คืนเจตจำนงที่แตกสลายไป หลอมรวมมันเข้ากับตนเองอย่างสมบูรณ์ และสร้างเจตจำนงที่ ‘ใช่’ ที่สุดสำหรับตัวเขาเอง... นั่นต่างหากคือความยาก

“ความจริงแล้ว ยามนี้ข้าต้องการเพียงแค่ ‘จุดประกาย’ หรือ ‘ความหยั่งรู้’ เพียงหนึ่งเดียว เพื่อควบแน่นเจตจำนงดาบขึ้นมาใหม่ และก้าวข้ามขีดจำกัดไปสู่ขั้นสมบูรณ์!”

“หากทำเพียงแค่ฝึกเพลงดาบใหม่เพื่อหาเจตจำนงใหม่ มันก็ไม่ต่างอะไรกับวิธีเดิมๆ ที่เคยทำมาเลยมิใช่หรือ?”

จี้ชิงครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แท้จริงแล้วการที่เจตจำนงดาบแตกสลายในครั้งนี้คือ ‘วาสนา’

เขาต้องใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่าที่สุด หากหาจุดประกายนั้นพบและสร้างขึ้นใหม่จากซากปรักหักพัง เจตจำนงดาบของเขาจะต้องถึงขั้นสมบูรณ์อย่างแน่นอน!

นี่คือสิ่งที่ยอดฝีมือมากมายถวิลหา ตัวอย่างเช่นเย่ชุนเซิง หากเขาต้องการให้เจตจำนงกระบี่ถึงขั้นสมบูรณ์ เขาอาจต้องใช้เวลาค่อนชีวิต หรืออาจจะไม่มีวันทำสำเร็จเลยก็ได้

แต่สำหรับจี้ชิงที่เจตจำนงแตกสลายไปแล้ว หากเขาสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้สำเร็จ มันจะก้าวสู่ขั้นสมบูรณ์ทันที นี่คือทางลัดที่ก้าวข้ามความพยายามทั้งชีวิตของยอดฝีมือทั่วไป

เพียงแต่... จุดประกายของจี้ชิงอยู่ที่ไหน?

คราวนั้นเย่ชุนเซิงเห็นดาวตกจนเกิดความหยั่งรู้ และสร้างเจตจำนงกระบี่ดาวตกขึ้นมา ดาวตกดวงนั้นคือจุดประกายของเขา

“โบราณว่าไว้ อ่านตำราหมื่นเล่ม มิสู้เดินทางหมื่นลี้ เช่นเดียวกัน การกักตัวขบคิดจนหัวแตก หรือฝึกเพลงดาบนับร้อยวิชาเพียงลำพัง ก็มิสู้การออกไปเผชิญโลกกว้าง”

ในใจของจี้ชิงเกิดความปรารถนาอันแรงกล้า

เขาอยากจะออกไปท่องยุทธภพ ท่องไปในใต้หล้า

ครานี้เขาไม่ต้องหนีตาย ไม่ต้องไล่ล่าใคร เพียงแค่เดินไปเรื่อยๆ อย่างเรียบง่าย

ใช้ใจสัมผัสฟ้าดิน ธรรมชาติ และสัมผัสถึงกลิ่นอายของยุทธภพ!

นี่คือกระบวนการแห่ง ‘การหยั่งรู้’ อย่างหนึ่ง

ยอดฝีมือหลายคนที่ติดอยู่ที่คอขวดมักใช้วิธีนี้ จี้ชิงไม่ได้ติดคอขวด เขาเพียงต้องการหาจุดประกายและค้นหาเจตจำนงดาบที่เหมาะสมกับตนเองที่สุด

ในยุทธภพมีนักสู้กลุ่มหนึ่งที่เรียกตนเองว่า ‘ผู้บำเพ็ญตบะ’ 

พวกเขาไม่ฆ่าฟัน ไม่แก่งแย่งชิงดี ไม่สนชื่อเสียงลาภยศ พวกเขาพเนจรไปสุดขอบฟ้า มุ่งมั่นบำเพ็ญเพียรเพียงเพื่อไปให้ถึงจุดสูงสุดของมรรคา

พลังต่อสู้ของคนเหล่านี้อาจไม่แข็งแกร่งที่สุด แต่จิตวิญญาณและความเข้าใจในมรรคาของพวกเขานั้นล้ำหน้าคนทั่วไปไปไกลนัก

จี้ชิงไม่ได้คิดจะเป็นผู้บำเพ็ญตบะเต็มตัว แต่เขาเห็นว่าวิถีของคนกลุ่มนี้เป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การนำมาปรับใช้

จะว่าไป ตั้งแต่เขามายังโลกนี้ เขายังไม่เคยสงบใจลงเพื่อมองดูโลกใบนี้อย่างจริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง

เขาจึงฉวยโอกาสนี้ ท่องไปในยุทธภพ ท่องไปในแผ่นดิน... มองดูโลกนี้ด้วยหัวใจ!

จี้ชิงเดินออกจากโรงเตี๊ยม

เขาไม่มีจุดหมายปลายทางที่แน่ชัด

เขาเดินพเนจรไปเรื่อยๆ ไม่ขี่ม้า ใช้เพียงสองเท้าก้าวเดินทีละก้าว... ทีละก้าว

แม้แต่วิชาตัวเบาก็ไม่นำมาใช้

เขาวางตัวประดุจคนธรรมดาสามัญที่เดินทอดน่องไปตามทาง

หนึ่งเดือน... สองเดือน... สามเดือน...

จี้ชิงจำไม่ได้แล้วว่าตนเองเดินมานานแค่ไหน

เหนื่อยก็พัก หิวน้ำก็ดื่ม

เขาพยายามทำตัวเป็นคนธรรมดาให้มากที่สุด นอกจากตอนกลางคืนที่นั่งสมาธิฝึกพลังวัตรแล้ว เขาก็ไม่ได้จับดาบฝึกซ้อมเลย

บุคลิกของเขาในยามนี้ไม่เหลือเค้าลางของคนในยุทธภพแม้แต่น้อย

ผ่านไปหลายเดือน เสื้อผ้าของจี้ชิงเริ่มขาดรุ่งริ่ง ผิวพรรณกร้านดำจากแดดลม ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์

สภาพภายนอกของเขาดูไม่ต่างจากขอทานพเนจรคนหนึ่ง

ทว่าดวงตาของเขากลับยิ่งมายิ่งสว่างไสว

ดวงตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยพลังและชีวิตชีวา

เวลาหลายเดือนมานี้ จี้ชิงคล้ายจะลืมเลือนวรยุทธ ลืมเลือนเพลงดาบ และลืมสิ้นจุดประสงค์ของการเดินทาง

เขายังคงก้าวเดินต่อไป แม้ไร้จุดหมาย แต่ทุกย่างก้าวนั้นมั่นคงและหนักแน่น

เขาราวกับกำลังใช้ฝ่าเท้าเพื่อวัดขนาดของผืนปฐพี

ใช้หัวใจเพื่อซึมซับธรรมชาติแห่งฟ้าดิน

จี้ชิงเดินมาถึงที่ไหนเขาก็ไม่ทราบแน่ชัด

เขาสัมผัสได้เพียงว่าอากาศเริ่มร้อนระอุขึ้นทุกที

พืชพันธุ์ธัญญาหารในทุ่งนาแห้งเหี่ยวเฉาตายจนแทบไม่เหลือผลผลิตให้เก็บเกี่ยว

ตามท้องถนนเริ่มมีกลุ่มผู้อพยพปรากฏขึ้นกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า

และมีซากศพนอนตายเกลื่อนทาง กลายเป็นร่างที่เย็นชืด

จี้ชิงเข้าใจแล้ว... นี่คือภัยพิบัติ

ทุพภิกขภัยจากความแห้งแล้ง!

และความแห้งแล้งย่อมตามมาด้วยความอดอยาก

เหล่าผู้อพยพต่างพากันหอบลูกจูงหลาน ทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนเพื่อหนีตาย เพียงหวังว่าจะได้อาหารสักคำเพื่อประทังชีวิต

จี้ชิงเดินปะปนเข้าไปในกลุ่มผู้อพยพโดยไม่รู้ตัว สภาพของเขาในยามนี้ดูย่ำแย่ยิ่งกว่าผู้อพยพเสียอีก จึงไม่มีใครสงสัยในตัวเขา

ตั้งแต่อยู่ในกลุ่มผู้อพยพ จี้ชิงได้เห็นโศกนาฏกรรมที่ผิดมนุษย์มามากมาย

เช่น การแลกบุตรเพื่อนำมาเป็นอาหาร 

ต่อหน้าความอดอยาก ศีลธรรมหรือกฎหมายล้วนไร้ความหมาย

ความอเนจอนาถเช่นนี้มีปรากฏอยู่ในทุกยุคทุกสมัย

ในหน้าประวัติศาสตร์ เรื่องราวเหล่านี้อาจจะถูกบันทึกไว้เพียงไม่กี่คำ

‘ปีนั้นเกิดทุพภิกขภัยครั้งใหญ่ ผู้คนกินกันเอง’ เพียงเท่านี้จริงๆ

วันหนึ่ง จี้ชิงเดินมาจนเหนื่อยล้า

เขาหาต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง นั่งลงใต้ร่มไม้เพื่อพักคลายความร้อน

เขาสัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่ประสงค์ดีหลายคู่ที่กวาดมองมาที่เขา

ทว่าจี้ชิงมีดาบเล่มหนึ่งเสียบอยู่ที่เอว

ดาบเล่มนี้นี่เองที่ยังพอข่มขวัญผู้อพยพคนอื่นๆ ไว้ได้

ดังนั้น แม้เขาจะเดินทางเพียงลำพัง แต่ตลอดทางก็ยังไม่มีใครกล้าเข้ามาหาเรื่อง

และในไม่ช้า สายตาเหล่านั้นก็ค่อยๆ เลือนหายไป

จี้ชิงเห็นผู้อพยพสองสามคนที่ผอมโซจนเห็นกระดูก ดวงตาเป็นประกายสีเขียวราวกับหมาป่าผู้หิวโหย

นั่นคือความหิวที่ถึงขีดสุด เห็นสิ่งใดก็นึกอยากจะหยิบใส่ปากไปเสียหมด

จี้ชิงไม่ได้ใส่ใจคนเหล่านั้น ตราบใดที่พวกเขาไม่เข้ามาวุ่นวายกับเขา

ทันใดนั้น มีเสียงสวบสาบดังมาจากข้างกาย

จี้ชิงชำเลืองมอง

เด็กชายคนหนึ่งอายุประมาณสิบขวบ เนื้อตัวมอมแมม นั่งพิงอยู่ที่ใต้ต้นไม้อีกต้นหนึ่ง

ห่างจากจี้ชิงไปประมาณสามวา

จี้ชิงไม่ได้สนใจ

เวลาผ่านไปทีละน้อย เพียงพริบตาก็ผ่านไปหลายชั่วยาม

ท้องฟ้าเริ่มกลายเป็นสีตะวันรอน

ความร้อนระอุในอากาศเริ่มเบาบางลงบ้างแล้ว

จี้ชิงพบว่าเด็กชายคนนั้นยังคงอยู่ที่ใต้ต้นไม้ต้นเดิม ดูเหมือนจะหลับไปแล้ว

จี้ชิงลุกขึ้นแล้วก้าวเดินจากไป

ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็พบว่าเด็กชายคนนั้นกลับเดินตามหลังเขามา

และยังคงรักษาระยะห่างไว้ที่สามวาพอดิบพอดี

ที่แปลกคือ เด็กชายไม่ยอมพูดจาแม้แต่คำเดียว

จี้ชิงก็ไม่ได้เอ่ยถาม เขาเดินตามกลุ่มผู้อพยพมุ่งหน้าต่อไป

หนึ่งวัน... สองวัน... สามวัน...

ในทุกๆ วันจะมีเด็กชายเดินตามหลังจี้ชิงอยู่เสมอ ต่อให้ผ่านไปหลายวัน เขาก็ยังคงรักษาระยะห่างสามวานั้นไว้อย่างเหนียวแน่น

จะมีบางครั้งที่เขาหายไป

นั่นคือตอนที่เขาออกไปหาอะไรกิน

จี้ชิงไม่รู้ว่าเด็กชายคนนี้รอดชีวิตมาได้อย่างไร

ในยุคที่แม้แต่รากไม้ยังถูกขุดมากินจนเกลี้ยง แต่เด็กชายคนนี้กลับหายไปพักหนึ่งแล้วกลับมา ดูเหมือนเขาจะได้กินอะไรบางอย่าง

ดังนั้นแม้เวลาจะผ่านไปหลายวัน เขาก็ยังคงมีชีวิตรอดมาได้เป็นอย่างดี

วันนี้ จี้ชิงลุกขึ้นก้าวเดิน เด็กชายคนเดิมก็รีบตามมาทันที

“ตามข้ามาทำไม?” จี้ชิงเอ่ยขึ้น

ตลอดหลายเดือนมานี้ เขาทำตัวราวกับถือศีลปิดวาจา แทบจะไม่เคยเอ่ยคำพูดใดออกมาเลย

นี่คือครั้งแรกที่จี้ชิงเปิดปากพูด ตั้งแต่ที่เขาตัดสินใจ ‘จาริกหมื่นลี้’

“ท่านไม่ได้เป็นใบ้หรอกรึ?”

เด็กชายกลับถามกลับด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย