บทที่ 70 เสี่ยวถ่า

จี้ชิงไม่เอ่ยคำใด เขาเพียงจ้องมองเด็กชายด้วยสายตาเรียบเฉย

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เด็กชายจึงเปิดปากพูด "ท่านมีดาบ แต่ท่านไม่ไปแย่งชิงของผู้อื่น เดินตามท่าน... ปลอดภัย"

"อีกอย่าง ท่านไม่กินอะไรเลยมาหลายวัน แต่ยังคงดูแข็งแรงกระปรี้กระเปร่า ท่านต้องเป็นยอดคนผู้มีวิชาอาคมแน่นอน ท่านปู่เคยบอกไว้ก่อนตายว่า หากพบเจอเจอยอดคน ต้องรีบคว้าโอกาสไว้ให้มั่น ถึงจะรักษาชีวิตรอดได้!"

จี้ชิงเข้าใจแล้ว

เด็กชายคนนี้มีความฉลาดเฉลียวไม่น้อย

อีกทั้งยังสังเกตการณ์ได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาเฝ้าดูจี้ชิงอยู่พักหนึ่งจนมั่นใจว่าจี้ชิงไม่ไปปล้นชิงใครจึงค่อยกล้าเข้าหา แถมยังสังเกตเห็นว่าจี้ชิงไม่กินอาหารแต่ยังมีพละกำลัง จนอนุมานได้ว่าจี้ชิงเป็น "ยอดคน" และหวังจะเกาะต้นขาอันแข็งแกร่งนี้เพื่อเอาตัวรอด

สำหรับเด็กชายอายุเพียงสิบขวบ การวิเคราะห์ข้อมูลได้ถึงระดับนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง

"เจ้าชื่ออะไร?"

"ท่านปู่เรียกข้าว่าเสี่ยวถ่า"

เด็กชายยังคงเผื่อใจไว้กึ่งหนึ่ง ไม่ได้บอกชื่อจริงแก่จี้ชิง บอกเพียงชื่อเล่นเท่านั้น

จี้ชิงก็ไม่ได้ใส่ใจ

"ระยะห่างสามวา ห้ามเข้าใกล้กว่านี้!"

จี้ชิงกล่าวจบก็หันหลังเดินจากไปทันที

ผู้อพยพมีมากมายมหาศาล ไม่ได้มีเพียงเสี่ยวถ่าคนเดียว คนที่น่าเวทนากว่าเสี่ยวถ่านั้นมีอยู่เกลื่อนกลาด จี้ชิงไม่อาจยื่นมือเข้าไปก้าวก่ายได้ทั้งหมด

เสี่ยวถ่าจะรอดชีวิตจากทุพภิกขภัยครั้งนี้ได้หรือไม่ ย่อมขึ้นอยู่กับชะตาฟ้าลิขิตของเขาเอง

จี้ชิงยังคงใช้ฝ่าเท้าวัดระยะบนผืนปฐพีต่อไป

เขาสัมผัสถึงธรรมชาติแห่งฟ้าดินอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ทว่าน่าเสียดายที่ "จุดประกาย" ที่เขาเฝ้าค้นหานั้นยังคงไร้วี่แวว

ในที่สุด ขบวนผู้อพยพก็มาถึงหน้าเมืองแห่งหนึ่ง

ทว่าประตูเมืองกลับปิดสนิท อีกทั้งยังมีทหารถืออาวุธตั้งแถวเตรียมพร้อมอย่างเข้มงวด ไม่อนุญาตให้ผู้อพยพคนใดเข้าเมืองเด็ดขาด

นี่เป็นเรื่องปกติในยุคข้าวยากหมากแพง ผู้อพยพคือกลุ่มคนที่จัดการยากที่สุดและอันตรายที่สุด หากปล่อยให้เข้าเมืองแล้วบริหารจัดการไม่ดีพอ อาจเกิดการจลาจลจนทำให้ภายในเมืองกลายเป็นขุมนรกได้ในพริบตา

อย่างไรก็ตาม แม้จะไม่ให้เข้าเมือง แต่ทางการยังคงโยนเสบียงอาหารลงมาให้ผู้อพยพบ้าง

พริบตานั้น เหล่าผู้อพยพต่างพุ่งเข้าแย่งชิงอาหารกันอย่างบ้าคลั่ง

จี้ชิงเหลือบมองเสี่ยวถ่า

ฝ่ายนั้นกลับยืนนิ่งไม่ขยับซักนิด ซ้ำยังถอยห่างจากจุดที่มีการแย่งชิงอาหาร ไม่ยอมเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว

"เจ้าไม่ไปแย่งอาหารรึ?" จี้ชิงถาม

"ไม่ไปครับ ท่านปู่บอกว่าวิญญูชนไม่ยืนอยู่ใต้กำแพงที่จวนจะพัง ข้ายังโตไม่เต็มที่ สู้พละกำลังผู้อพยพที่แข็งแรงกว่าไม่ได้ หากสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปแย่งอาหาร อาจถูกตีตายได้" เสี่ยวถ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

จี้ชิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ดูท่าเสี่ยวถ่าคงเคยร่ำเรียนเขียนอ่านมาบ้าง แต่การมีความรู้ก็เรื่องหนึ่ง การที่เด็กชายผอมโซจนเห็นกระดูกสามารถสะกดกั้นความหิวโหยและคำนึงถึงความปลอดภัยเหนืออาหารได้นั้น มิใช่เรื่องที่ทำได้ง่ายๆ เลย

จี้ชิงไม่ได้ชวนคุยต่อ

เหล่าผู้อพยพไม่ได้รั้งอยู่หน้าเมืองนานนัก เพราะที่นั่นไม่มีอะไรให้กินอีก

พวกเขาจึงมุ่งหน้าต่อไปยังเมืองถัดไป

เมืองที่สอง เมืองที่สาม เมืองที่สี่ เมืองที่ห้า...

ทว่าเหล่านายอำเภอในเมืองต่อๆ มากลับไม่ได้มีเมตตาเช่นนั้น นอกจากจะไม่ให้เข้าเมืองแล้ว แม้แต่เศษอาหารเพียงนิดก็ไม่ยอมหยิบยื่นให้

ผู้อพยพเริ่มล้มตายด้วยความหิวโหยมากขึ้นเรื่อยๆ

แม้แต่เสี่ยวถ่าที่แสนฉลาดเฉลียวก็เริ่มหิวจนตาลาย เขานอนหมดแรงอยู่ใต้ต้นไม้ ไม่ยากจะขยับเขยื้อน

นี่เป็นครั้งแรกที่จี้ชิงลุกขึ้นเดินจากไป แต่เสี่ยวถ่ากลับไม่ได้เดินตามมา

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากตาม แต่เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะตามอีกต่อไปแล้ว

ส่วนจี้ชิงนั้นไม่ได้รับผลกระทบใดๆ

เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ แม้ผู้ฝึกยุทธจะยังไม่อาจละเว้นการบริโภคอาหาร ได้สมบูรณ์และยังต้องกินดื่มเพื่อดำรงชีพ แต่ผู้ฝึกยุทธมีพลังวัตร ยิ่งพลังวัตรล้ำลึกเท่าใด ก็ยิ่งทนต่อความหิวโหยได้มากเท่านั้น

พลังวัตรของจี้ชิงนั้นลึกล้ำยิ่งนัก เขาเพียงกินอาหารมื้อเดียวก็สามารถอยู่ต่อได้อีกสิบวันครึ่งเดือนโดยไม่เป็นอันตราย

แต่คนธรรมดาทำไม่ได้ เพียงขาดน้ำขาดอาหารแค่สองสามวัน ก็จะเริ่มตาลายและสิ้นเรี่ยวแรง

ในขณะที่จี้ชิงกำลังจะก้าวเดินออกไป เขาสัมผัสได้ว่ามีเงาร่างหลายสายป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ

สายตาของคนเหล่านั้นจ้องมองเสี่ยวถ่าราวกับหมาป่าผู้หิวโหย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเล็งเสี่ยวถ่าไว้แล้ว

เพียงรอให้จี้ชิงจากไป พวกเขาก็จะลงมือกับเด็กชายทันที

จี้ชิงชายตามองเสี่ยวถ่าแวบหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงที่เดิมอย่างเงียบๆ

เขาไม่ไปแล้ว

อาจเป็นเพราะความหิวโหยเข้าครอบงำจนเกินทน เงาร่างเหล่านั้นไม่อาจสะกดกั้นใจได้อีกต่อไป พวกเขาเริ่มคืบคลานเข้าหาเสี่ยวถ่า

"ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... ตาย!" จี้ชิงเอ่ยขึ้น

เขาจะไม่ช่วยเสี่ยวถ่าจนเกินควร แต่เขาก็จะไม่อนุญาตให้เสี่ยวถ่าต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกมนุษย์ที่ไร้ความเป็นธรรมพวกนี้

"แก... อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น! พวกข้าหิวจะตายอยู่แล้ว..."

ผู้อพยพกลุ่มนั้นตัดสินใจไม่สนคำขู่ของจี้ชิง

มีดาบแล้วอย่างไร? หนึ่งในพวกเขาก็มีดาบเหมือนกัน! หากจี้ชิงกล้าสอดมือยุ่งเรื่องชาวบ้าน พวกเขาก็ไม่รังเกียจที่จะจัดการจี้ชิงไปพร้อมกันด้วย!

"ช่วย... ช่วยด้วย..."

เสียงของเสี่ยวถ่าแหบพร่า เขาพยายามคลานมาทางจี้ชิงอย่างสุดกำลัง แต่คลานไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ถูกกลุ่มผู้อพยพตามทัน

"ไอ้หนู วันนี้แกหนีไม่พ้นหรอก..." พวกมันพากันลอบกลืนน้ำลาย

ทว่าในขณะที่พวกมันกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าตัวเสี่ยวถ่า

"เคร้ง!"

เสียงที่เฉียบคมดังขึ้น มันคือเสียงชักดาบ!

เสี่ยวถ่าเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก เขาอ้าปากค้าง จ้องมองความว่างเปล่าด้วยความตะลึงลาน

เขาเห็นประกายดาบอันเจิดจ้าสายหนึ่ง สว่างไสวยิ่งกว่าดวงตะวัน ประกายดาบนั้นวับวาบเพียงชั่วพริบตาแล้วหายไป

ทันใดนั้น กลุ่มผู้อพยพรอบตัวเสี่ยวถ่าต่างพากันกุมลำคอ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสยอง

"ฉูด!" เลือดพุ่งกระฉูดออกมา

ที่ลำคอของพวกมันปรากฏรอยแผลลึกเป็นเส้นบางๆ พวกมันล้มลงกองกับพื้น เพียงไม่กี่ลมหายใจก็กลายเป็นศพที่หนาวเหน็บ

เสี่ยวถ่าสะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นสะท้าน

เขาดูเหมือนจะถูกภาพเหตุการณ์นี้สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ

"ยอดคน! ยอดคนจริงๆ ด้วย..." เสี่ยวถ่ารำพึงเบาๆ สายตาที่มองจี้ชิงนั้นเต็มไปด้วยความเทิดทูนบูชา

ทว่าในยามนี้ เขาไม่มีแม้แต่แรงจะขยับเขยื้อนร่างกายแล้ว

"ฮืออออ!"

ทันใดนั้น เกิดเสียงฮือฮาดังมาจากกลุ่มผู้อพยพด้านหน้า

ผู้อพยพจำนวนมหาศาลต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้น พร้อมตะโกนก้อง "ขอบพระคุณท่านใต้เท้าที่ช่วยชีวิต!"

หลายคนร่ำไห้ออกมาด้วยความตื้นตัน

จี้ชิงมองเห็นประตูเมือง "ป๋อหยาง" ที่อยู่เบื้องหน้า กำลังค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ

เมืองป๋อหยางยอมให้ผู้อพยพเข้าเมืองงั้นรึ? จี้ชิงรู้สึกประหลาดใจ

เขาปะปนอยู่กับกลุ่มผู้อพยพมานาน เดินผ่านเมืองมาหลายแห่ง มีเพียงเมืองป๋อหยางแห่งนี้ที่ยอมเปิดประตูต้อนรับ

นายอำเภอของเมืองป๋อหยางผู้นี้ คงจะเป็นผู้ที่มีเมตตาธรรมอย่างแท้จริง อีกทั้งการกล้าเปิดเมืองรับผู้อพยพยังต้องใช้ความกล้าหาญมหาศาล

ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด การได้เข้าเมืองหมายความว่าพวกเขามีโอกาสรอดชีวิตแล้ว!

"เข้าเมือง... ต้องเข้าเมืองให้ได้..."

เสี่ยวถ่าที่เมื่อครู่นอนหายใจพะงาบๆ อยู่บนพื้น กลับฮึดสู้จนมีเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากที่ใดไม่ทราบ เขาพยุงร่างกายขึ้นมาอย่างยากลำบากและเดินตามจี้ชิงมุ่งหน้าเข้าสู่เมืองป๋อหยาง

เมื่อผู้อพยพหลั่งไหลเข้าเมือง ถนนหนทางในเมืองป๋อหยางพลันวุ่นวายโกลาหล

โชคดีที่มีเจ้าหน้าที่ทางการคอยควบคุมระเบียบ อีกทั้งยังมีตระกูลใหญ่บางแห่งเริ่มตั้งโรงทานแจกจ่ายข้าวต้ม

เสี่ยวถ่าเดินต่อไม่ไหวแล้ว เขาตัดสินใจทรุดตัวนั่งลงพิงกำแพงที่มุมถนน จี้ชิงเองก็หยุดเดินเช่นกัน

เสี่ยวถ่าไม่รู้เลยว่าการนั่งลงครั้งนี้ เขาจะยังมีแรงลุกขึ้นมาอีกหรือไม่ เกรงว่าแม้แต่แรงจะไปต่อแถวรับข้าวต้มก็คงจะไม่เหลือแล้ว

"ท่านปู่คะ พี่ชายคนนั้นดูเหมือนจะหิวจนใกล้จะตายแล้ว... เราเอาขนมเปี๊ยะให้เขากินเถอะค่ะ..."

ทันใดนั้น เสียงนุ่มนวลของเด็กผู้หญิงดังขึ้น เสี่ยวถ่ารู้สึกราวกับได้ยินเสียงสวรรค์

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก เห็นชายชราคนหนึ่งกับเด็กหญิงอายุเจ็ดแปดขวบ

ชายชราพยักหน้าแล้ววางขนมเปี๊ยะลงตรงหน้าเสี่ยวถ่า เด็กชายรีบคว้าขนมมาเขมือบกินอย่างบ้าคลั่ง

"เด็กน้อย เจ้ากินช้าๆ หน่อยสิ" ชายชรายื่นน้ำให้

จี้ชิงเฝ้ามองเหตุการณ์นี้อยู่ข้างๆ ดูท่าเสี่ยวถ่าจะยังมีวาสนาอยู่บ้าง เมื่อได้ขนมเปี๊ยะชิ้นนี้ไป เขาคงยังไม่ตายในเร็วๆ นี้

"คุณอาคะ นี่ค่ะ"

เด็กหญิงตัวน้อยถือขนมเปี๊ยะอีกชิ้นเดินมาหาจี้ชิง ดูออกว่านางมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง

"ขอบใจนะ" จี้ชิงยื่นมือไปรับขนมมา

เด็กหญิงยิ้มอย่างดีใจแล้ววิ่งกลับไปหาท่านปู่ของนาง

"พระคุณที่ช่วยชีวิตชื่ออะไรครับ? วันหน้าข้าต้องตอบแทนร้อยเท่าแน่นอน!"

เสี่ยวถ่ากินขนมเสร็จก็รีบก้มลงโขกศีรษะให้ชายชราทันที นี่คือบุญคุณที่ช่วยชีวิต การโขกศีรษะให้ย่อมสมควรแล้ว

"ตาแก่อย่างข้าเป็นเพียงช่างจักสาน ไม่กล้ารับพิธีใหญ่โตขนาดนี้หรอก นี่คือเงินไม่กี่อีแปะที่ข้าพอมี พอกล่อมท้องให้เจ้าซื้อหมั่นโถวได้อีกไม่กี่ลูก"

ชายชรากล่าวพลันวางเงินทิ้งไว้ให้แล้วพาหลานสาวเดินจากไป

เสี่ยวถ่ากำเงินนั้นไว้แน่น เขาหันมามองจี้ชิงอีกครั้ง

"ท่านผู้มีพระคุณ โปรดรับการคารวะจากเสี่ยวถ่าด้วยครับ!"

เด็กชายก้มลงโขกศีรษะให้จี้ชิงเช่นกัน หากไม่ใช่เพราะจี้ชิงลงมือช่วยที่นอกเมือง เขาคงไม่มีโอกาสได้เข้ามามีชีวิตรอดในเมืองนี้

จี้ชิงไม่ได้กล่าวอะไร เขายอมรับการคารวะนั้นไว้อย่างผ่าเผย

เสี่ยวถ่าไม่ได้เดินตามจี้ชิงอีกต่อไป

เมื่อเข้าสู่เมืองป๋อหยางได้แล้วก็นับว่าปลอดภัยชั่วคราว เขาต้องรีบไปหาทางทำมาหากิน

วันหน้าเมื่อตั้งตัวได้ ค่อยหาทางตอบแทนบุญคุณ!