บทที่ 71 ภาพสะท้อนสรรพชีวิต

หลังจากเสี่ยวถ่าจากไป จี้ชิงก็ลุกขึ้นยืน เขาค่อยๆ ก้าวเดินไปตามท้องถนนในเมืองทีละก้าว

หนึ่งวัน สองวัน สามวัน...

ในช่วงแรก ภายในเมืองป๋อหยางยังมีผู้ใจบุญจำนวนมากคอยหยิบยื่นอาหารให้แก่เหล่าผู้อพยพ

ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป จำนวนผู้อพยพก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งคนเหล่านี้ไม่ได้ทำงานทำการ ผลิตอะไรไม่ได้ ทำให้ราคาสินค้าทั่วทั้งเมืองป๋อหยางเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก ชาวเมืองป๋อหยางก็เริ่มส่งเสียงร้องเรียนด้วยความไม่พอใจ

ฝั่งผู้อพยพเอง เมื่อต้องเผชิญกับสินค้าราคาแพง ประกอบกับส่วนใหญ่ไม่มีทางทำมาหากิน จึงเริ่มหันไปก่อเหตุลักเล็กขโมยน้อย

และแล้ว บรรยากาศในเมืองป๋อหยางก็เปลี่ยนไป

จี้ชิงมองเห็นผู้คนกำลังมุงล้อมกันอยู่ที่หน้าร้านซาลาเปาแห่งหนึ่ง

เจ้าของร้านซาลาเปากำลังคว้าตัวเด็กผู้อพยพที่ผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกสองคนไว้ เขาชี้ไปที่เศษหมั่นโถวครึ่งก้อนบนพื้น พลางด่าทอเด็กทั้งสองว่าขโมยหมั่นโถวไป

แต่เด็กผู้อพยพโต้แย้ง บอกว่านั่นเป็นหมั่นโถวที่เก็บได้จากพื้น

ทั้งสองฝ่ายถกเถียงกันไม่เลิก

เจ้าของร้านซาลาเปาลงมือทุบตีและเตะถีบเด็กผู้อพยพทั้งสอง จนเด็กๆ ลงไปนอนกลิ้งอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด

“หยุดนะ!”

ผู้อพยพรูปร่างสูงใหญ่ในชุดมอซอคนหนึ่งก้าวออกมา

“ไม่ว่าพวกเขาจะเก็บได้หรือขโมยมา เจ้าก็ทุบตีพวกเขามานานพอแล้ว ควรจะหายแค้นได้แล้วมั้ง หรือเจ้าตั้งใจจะตีพวกเขาให้ตายคามือจริงๆ?”

“เหอะ! แกยังกล้ามาแส่เรื่องชาวบ้านอีกเหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแกกลุ่มผู้อพยพนี่ เมืองป๋อหยางของเราก็คงอยู่อย่างสงบสุขไปแล้ว จะมาเน่าเฟะอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ได้ยังไง?”

เจ้าของร้านซาลาเปาตะโกนด่าทอผู้อพยพรูปร่างกำยำคนนั้นเสียงดัง

อีกทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากชาวเมืองป๋อหยางคนอื่นๆ ที่ยืนดูอยู่รอบข้างด้วย

“เจ้าลองพูดอีกทีซิ!”

ผู้อพยพรูปร่างสูงใหญ่กำหมัดแน่น แววตาฉายแววดุร้าย

เจ้าของร้านซาลาเปารู้สึกใจสั่นวาบขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นประกายสังหารในดวงตาของฝ่ายตรงข้าม ความหวาดกลัวก็เริ่มเกาะกินใจ จนเขาไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรต่อ

เหตุการณ์วุ่นวายนี้จบลงเพียงเท่านั้น

เด็กผู้อพยพจากไป เจ้าของร้านซาลาเปาก็ไม่เอาความต่อ

แต่นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเพียงจุดเดียว

จี้ชิงมองเห็นผู้อพยพขอทานตามท้องถนนแล้วถูกชาวเมืองป๋อหยางรุมทุบตี

เห็นชาวเมืองป๋อหยางถูกขโมยของจนสูญเสียทรัพย์สินมหาศาล

ซ้ำร้ายยังมีหญิงสาวชาวเมืองถูกลวนลาม บรรยากาศความปลอดภัยเลวร้ายลงอย่างต่อเนื่อง

ความตึงเครียดระหว่างชาวเมืองป๋อหยางกับเหล่าผู้อพยพทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ภาพสะท้อนชีวิตผู้คนเหล่านี้ล้วนอยู่ในสายตาของจี้ชิงทั้งหมด

เขารับรู้ได้ลางๆ ว่า เมืองป๋อหยางที่กว้างขวางแห่งนี้ ในตอนนี้กลับไม่ต่างอะไรกับถังดินปืน

หากผิดพลาดเพียงนิดเดียว มันก็จะระเบิดออกทันที

หากเทียบกับตอนที่ผู้อพยพเข้าเมืองมาใหม่ๆ ตอนนั้นผู้อพยพต่างซาบซึ้งในบุญคุณของเมืองป๋อหยาง เพราะถือเป็นพระคุณที่ช่วยต่อชีวิต ส่วนชาวเมืองป๋อหยางเองก็รู้สึกภาคภูมิใจและมีความสุขที่ได้ทำความดี ช่วยชีวิตคนนับไม่ถ้วน

ทว่าในตอนนี้ ความโกรธแค้น ความระแวง และความรังเกียจที่สั่งสมมา ทำให้ทั้งสองฝ่ายไม่เหลือความไว้เนื้อเชื่อใจกันแม้แต่น้อย ความขัดแย้งสะสมเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

นี่แหละคือภาพสะท้อนแห่งสรรพชีวิต!

จี้ชิงเฝ้ามองทุกมิติของชีวิตที่เกิดขึ้น

เขารู้สึกได้ลางๆ ว่าตนเองเริ่มมีความกระทบใจบางอย่างเกิดขึ้น แต่สิ่งนั้นยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอนัก

ในวันนี้ จี้ชิงได้พบกับคนที่เขาคุ้นหน้า

เสี่ยวถ่า!

เด็กหนุ่มกำลังถือของบางอย่าง ยืนอยู่ที่หน้าบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง

ประตูรั้วเปิดออก ปรากฏร่างของเฒ่าหลิวช่างสานและหลานสาวตัวน้อย ผู้ที่เคยยื่นแผ่นแป้งให้เสี่ยวถ่าได้ประทังชีวิตในวันนั้น

ดูเหมือนเสี่ยวถ่าจะหางานทำได้แล้ว จึงซื้อของมาเพื่อขอบคุณผู้มีพระคุณ

ผู้เฒ่าเชื้อเชิญเสี่ยวถ่าเข้าไปในบ้าน

จี้ชิงพยักหน้าเงียบๆ ในใจ

เสี่ยวถ่าคนนี้ หลังจากผ่านช่วงชีวิตผู้อพยพที่มืดมนมาได้ กลับยังรู้จักกตัญญูรู้คุณคน นับว่าเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง

จี้ชิงไม่ได้เข้าไปรบกวนเด็กหนุ่มกับผู้เฒ่า เขาเลือกที่จะเดินทอดน่องไปตามเมืองต่อ เพื่อสัมผัสกับวิถีชีวิตที่หลากหลายต่อไป

“ท่านลุง ได้โปรดเมตตาด้วยเถิด ครอบครัวข้าไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว ขออาหารให้เราสักนิดเถอะ...”

“ไปให้พ้น! พวกแกพวกผู้อพยพ เอาแต่แบมือขอไม่ทำมาหากิน อดตายไปซะก็สมควรแล้ว!”

“พ่อมัน... รีบกลับมาเร็ว ลูกไม่หายใจแล้ว...”

ชายผู้อพยพรีบวิ่งกลับไปหาเมีย เขากอดลูกชายไว้พลางพยายามบีบนวดกระตุ้นอย่างสุดชีวิต

น่าเสียดายที่มันไร้ผล

เด็กน้อยไม่มีลมหายใจแล้ว

เด็กวัยเพียงหกเจ็ดขวบที่เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ต้องมาจบชีวิตลงเพราะความหิวโหย

“เสี่ยวเป่า... เสี่ยวเป่าของพ่อ...”

ผู้อพยพแผดร้องโหยหวนด้วยความเศร้าโศก

เขาเคยคิดว่าเมื่อเข้าเมืองมาได้จะรอดชีวิต

คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายลูกชายก็ต้องมาอดตาย

นี่คือลูกชายเพียงคนเดียวของเขา!

“เฮ้อ...”

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาทำได้เพียงถอนหายใจ

ตั้งแต่ผู้อพยพเข้าเมืองมา เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นแทบทุกวัน

ถึงแม้ชาวเมืองป๋อหยางจะมีจิตใจเมตตา แต่พวกเขาก็เริ่มไม่มีเสบียงเหลือพอจะจุนเจือผู้อพยพได้อีกต่อไป

“พวกแก... พวกแกนั่นแหละที่ฆ่าเสี่ยวเป่าของข้า...”

ดวงตาของผู้อพยพคนนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

ร่างกายที่ซูบผอมไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหน เขาพรวดพราดลุกขึ้นแล้วพุ่งตรงไปยังร้านอาหารฝั่งตรงข้าม

เขาบุกเข้าไปข้างในเพื่อแย่งชิงของกิน

“โครม!”

ผู้อพยพถูกคนในร้านอาหารผลักจนล้มลงไปกระแทกกับขั้นบันไดหิน เลือดไหลนองพื้น สิ้นลมหายใจไปในทันที

ความตายของผู้อพยพคนนี้ ราวกับเป็นชนวนที่จุดระเบิดกลุ่มผู้อพยพทั้งหมด

ผู้อพยพกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าบนท้องถนนเริ่มบ้าคลั่ง

“เราอยากรอดตาย... ปล้นมันเลย!”

เหล่าผู้อพยพพุ่งเข้าใส่ร้านอาหาร โรงเตี๊ยม และร้านค้าอย่างบ้าคลั่ง ซ้ำยังบุกเข้าไปในบ้านเรือนของชาวเมืองป๋อหยางเพื่อแย่งชิงและฆ่าฟัน

บางจุดเริ่มมีคนจุดไฟเผา

เมืองป๋อหยางทั้งเมืองตกอยู่ในความโกลาหลโดยสมบูรณ์!

...

เสี่ยวถ่าหางานทำได้จริงๆ เขาทำงานเป็นเด็กรับใช้ในครัวของโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

ไม่มีค่าจ้าง ขอแค่มีข้าวให้กินก็พอ

ด้วยความเฉลียวฉลาดของเสี่ยวถ่า ทำให้คนในห้องครัวรวมถึงหลงจู๊ (ผู้จัดการ) ต่างพากันเอ็นดูเขา

เดิมทีเสี่ยวถ่านั่งนับนิ้วรอคอยว่าสักวันเขาคงจะได้เรียนรู้วิชาการทำอาหาร แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังดี

หรือถ้าโชคดีอาจได้ไปเป็นเสี่ยวเอ้อ (บริกร) ที่มีรายได้มากขึ้น

ในอนาคตเขาอาจจะได้ตั้งหลักปักฐานในเมืองป๋อหยาง

หรืออาจจะถึงขั้นแต่งงานมีลูก...

ใช่แล้ว เขาอาจจะแอบตั้งชื่อลูกไว้รอในฝันแล้วด้วยซ้ำ...

แต่เมืองป๋อหยางกลับพินาศเสียก่อน

กลุ่มผู้อพยพพุ่งเข้ามาในโรงเตี๊ยมเพื่อชิงเงินและอาหาร

เมื่อเสี่ยวเอ้อและหลงจู๊ขัดขวาง ผู้อพยพก็ชักมีดเข้าเข่นฆ่า

เหล่าผู้อพยพในตอนนี้ฆ่าคนจนตาแดงก่ำไปหมดแล้ว

เสี่ยวถ่ารู้ดีว่าผู้อพยพกลุ่มนี้เคยน่ากลัวเพียงใด

เขาหลบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด จึงรอดชีวิตมาได้

เมื่อพวกผู้อพยพจากไป เสี่ยวเอ้อ หลงจู๊ และพ่อครัวในโรงเตี๊ยมต่างก็กลายเป็นศพไปหมดสิ้น

เสี่ยวถ่ามองออกไปที่ถนนด้านนอก ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด

มีการฆ่าฟันและวางเพลิงอยู่ทุกหนแห่ง

เมืองป๋อหยางในยามนี้ราวกับขุมนรกบนดิน

“แย่แล้ว ท่านปู่หลิวกับเสี่ยวหง!”

เสี่ยวถ่านึกถึงผู้เฒ่าและเด็กหญิงที่เคยช่วยชีวิตเขาด้วยแผ่นแป้งเพียงแผ่นเดียวขึ้นมาได้ทันที

พวกเขามีกันอยู่เพียงสองปู่หลาน ตอนนี้เมืองป๋อหยางเป็นเช่นนี้ พวกเขาตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง

เสี่ยวถ่ากัดฟันกรอด คว้ามีดทำครัวจากห้องครัวมาเหน็บไว้ที่เอว ก่อนจะรีบวิ่งออกจากโรงเตี๊ยม มุ่งหน้าไปยังบ้านหลังน้อยของเฒ่าหลิว

ไม่นานนัก เสี่ยวถ่าก็มาถึงหน้าบ้านของเฒ่าหลิว

โชคดีที่ประตูบ้านยังปิดสนิท ดูเหมือนเฒ่าหลิวจะไหวตัวทันและรีบปิดประตูไว้ก่อน

“ท่านปู่หลิว รีบเปิดประตูเร็ว ข้าเสี่ยวถ่าเอง!”

“เอี๊ยด...”

ประตูเปิดออก เสี่ยวถ่ารีบแทรกตัวเข้าไปแล้วรีบปิดประตูลงกลอนทันที

เสี่ยวถ่าเพ่งมองไป พบว่าเป็นเฒ่าหลิวกับเสี่ยวหงจริงๆ

“ท่านปู่หลิว ดีเหลือเกินที่พวกท่านไม่เป็นไร เราต้องรีบหาที่ซ่อน ในเมืองตอนนี้วุ่นวายไปหมดแล้ว...”

สำหรับเสี่ยวถ่า สถานการณ์แบบนี้เขาถือว่ามี "ประสบการณ์" โชกโชน

ทั้งสามคนเตรียมตัวจะเข้าไปหลบในตัวบ้าน

แต่ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าสับสนอลหม่านดังมาจากด้านนอก

“ปัง!”

ประตูบ้านถูกพังเข้ามาอย่างแรง

ผู้อพยพหลายคนที่ถืออาวุธครบมือพุ่งพรวดเข้ามา

เฒ่าหลิวตกใจจนขาอ่อน ล้มพับลงกับพื้น

“พวกเจ้าจะเอาอะไรก็เอาไปเลย แต่อย่าทำร้ายเรา...”

เฒ่าหลิวกอดหลานสาวไว้แน่น

“ฆ่าให้หมด!”

ผู้อพยพพวกนั้นฆ่าคนจนเสียสติไปแล้ว พวกเขาเห็นใครขวางหน้าก็ฆ่าทิ้งทันที จะไปฟังคำขอร้องได้อย่างไร?

“ท่านปู่หลิว อย่าไปเสียเวลาคุยกับพวกมันเลย พวกมันคือเดรัจฉานที่เคยกินเนื้อคน ไม่มีความเป็นคนหลงเหลืออยู่แล้ว...”

เสี่ยวถ่ากัดฟันพูดด้วยความแค้น

เขาจำผู้อพยพกลุ่มนี้ได้

ตอนที่ยังอยู่นอกเมือง ผู้อพยพกลุ่มนี้ล้วนเคยผ่านการกินเนื้อคนมาแล้วทั้งสิ้น

ก่อนตาย ท่านปู่ของเสี่ยวถ่าเคยสั่งเสียไว้ว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แม้ต้องอดตายก็ห้ามกินเนื้อคนเด็ดขาด เพราะเมื่อใดที่กินเนื้อคน เมื่อนั้นเจ้าจะไม่ใช่คนอีกต่อไป แต่จะเป็นสัตว์เดรัจฉาน!

ท่านปู่ของเขายอมอดตายเพื่อรักษาความเป็นคนไว้

“เอ๊ะ? ไอ้เด็กนรกนี่เอง ตอนอยู่นอกเมืองมีคนคุ้มครองแก เราเลยทำอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้แกยังกล้ามาขวางทางพวกข้าอีก หาที่ตายชัดๆ!”

ผู้อพยพจำเสี่ยวถ่าได้เช่นกัน

เสี่ยวถ่าถือมีดทำครัว ยืนปักหลักปกป้องเฒ่าหลิวและเสี่ยวหงไว้ข้างหลัง

แววตาของเขาในตอนนี้ดุดันและอำมหิตยิ่งนัก

เขาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง จ้องเขม็งไปยังผู้อพยพทั้งสามตรงหน้า

เหล่าผู้อพยพถูกสายตาของเสี่ยวถ่าจ้องมองจนรู้สึกอึดอัด หนึ่งในนั้นจึงก้าวเข้ามาแล้วฟันมีดลงมาทันที

ภาพความทรงจำมากมายไหลผ่านสมองของเสี่ยวถ่า

ภาพท่านปู่ พ่อแม่ และน้องๆ

ทั้งครอบครัวเหลือเขาเพียงคนเดียวที่รอดมาได้

แต่ในวันนี้ เขาจะต้องมาตายที่นี่อย่างนั้นหรือ?

“ไม่! ข้าต้องปกป้องท่านปู่หลิว ต้องปกป้องเสี่ยวหง...”

เสี่ยวถ่ากัดฟัน ตัดสินใจพุ่งสวนเข้าไป เขาถือมีดทำครัวแล้วหลับตาเหวี่ยงฟันออกไปอย่างสะเปะสะปะ

“ฉึบ!”

เลือดอุ่นๆ พุ่งกระเซ็นมาโดนตัวเขา

มันอาบไปตั้งแต่หัวจรดเท้า

ร่างกายของเสี่ยวถ่าสั่นเทาไปทั้งตัว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือร่างไร้หัวสามร่าง

“ตุ้บ”

ร่างไร้หัวล้มตึงลงกับพื้น พร้อมกับหัวสามหัวที่กลิ้งขลุกขลักอยู่บนพื้นดิน

เสี่ยวถ่าถูกเลือดของพวกผู้อพยพชโลมจนกลายเป็นมนุษย์โลหิต

หลังจากที่ผู้อพยพเหล่านั้นล้มลง เสี่ยวถ่าก็ได้มองเห็นร่างหนึ่งที่แสนคุ้นตา

ชุดสีดำ สวมงอบ ถือดาบยาว

สภาพมอซอราวกับขอทาน และส่งกลิ่นเหม็นโชยมา

ทว่าในวินาทีนี้ ร่างนั้นกลับดูอบอุ่นและใกล้ชิดยิ่งกว่าใครในโลกสำหรับเสี่ยวถ่า