บทที่ 72 บุญคุณแผ่นแป้งในวันวาน วันนี้ขอคุ้มครองพวกท่านให้ปลอดภัย!

“ท่านผู้มีพระคุณ...”

เสี่ยวถ่าร้องออกมาด้วยความดีใจจนเนื้อเต้น เมื่อผู้มีพระคุณมาถึง พวกเขาก็รอดตายแล้ว!

“เป็นท่านนั่นเอง...”

ชายชราจำจี้ชิงได้เช่นกัน เขาพยายามพยุงตัวเสี่ยวหงและตั้งท่าจะคุกเข่าลงกราบจี้ชิงทันที

แต่จี้ชิงกลับยื่นมือไปพยุงชายชราไว้ พร้อมกล่าวอย่างราบเรียบว่า “แม้แต่เสี่ยวถ่ายังรู้ว่าคุณค่าของแผ่นแป้งหนึ่งแผ่นควรตอบแทนคืนนับร้อยเท่า ในเมื่อวันนั้นพวกท่านมีพระคุณแผ่นแป้งหนึ่งแผ่น วันนี้ข้าก็จะคุ้มครองครอบครัวพวกท่านให้ปลอดภัยเอง! เสี่ยวถ่า พาพวกเขาเข้าไปหลบในบ้านซะ อย่าได้ออกมาเด็ดขาด”

“วันนี้ข้าจะปักหลักเฝ้าอยู่ที่นี่เอง!”

จี้ชิงถึงกับยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมาวางไว้หน้าเรือน แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้นอย่างสงบนิ่ง

“ขอรับ!”

เสี่ยวถ่ารีบพาชายชราและเสี่ยวหงเข้าไปซ่อนตัวในบ้านทันที

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละน้อย ภายนอกเริ่มโกลาหลหนักขึ้น เสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังระงมไม่ขาดสาย มองไปทางใดก็เห็นแสงเพลิงลุกโชนแดงฉานไปทั่ว และอากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรง

เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดมิด ภายนอกก็ยิ่งทวีความอันตราย เสี่ยวถ่าถือแผ่นแป้งสองสามแผ่นออกมาส่งให้จี้ชิง

“ท่านผู้มีพระคุณ ทานอะไรสักหน่อยรองท้องก่อนขอรับ”

จี้ชิงพยักหน้า แม้ลมปราณของเขาจะลึกล้ำจนสามารถอดอาหารได้เป็นเวลานาน แต่การมีสิ่งใดตกถึงท้องย่อมดีกว่าเสมอ

“ท่านผู้มีพระคุณ ความวุ่นวายในเมืองจะสงบลงเมื่อใดหรือขอรับ?”

เสี่ยวถ่าเอ่ยถาม ชายชราและเสี่ยวหงต่างก็ชะโงกหน้าออกมามองจี้ชิงอย่างจดจ่อ เห็นได้ชัดว่านี่คือสิ่งที่พวกเขาทุกคนกังวลที่สุด

“ถ้านายอำเภอที่นี่พอจะมีฝีมืออยู่บ้าง คืนเดียวก็เพียงพอที่จะสยบจลาจลได้แล้ว พอถึงรุ่งสาง ความวุ่นวายก็จะสิ้นสุดลง และในเมืองจะกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง”

จี้ชิงตอบคำถาม

หลายวันที่ผ่านมาเขาเดินสำรวจไปทั่วเมืองป๋อหยาง จึงรู้ถึงจุดอ่อนของที่นี่ พวกผู้อพยพประทุขึ้นอย่างกะทันหันโดยอาศัยจำนวนคน ความบ้าบิ่น และการจู่โจมทีเผลอ จึงสามารถป่วนเมืองได้ทั้งเมือง แต่เมื่อทางการตั้งหลักได้ พวกผู้อพยพก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เหตุผลง่ายๆ คือพวกเขาไม่มีผู้นำที่แท้จริง

ทุกอย่างเป็นเพียงการระเบิดของความขัดแย้ง ไม่ใช่ "กองทัพกบฏ" หากพวกผู้อพยพกลายเป็นกองทัพกบฏขึ้นมาจริงๆ เมื่อนั้นเมืองป๋อหยางถึงจะเข้าสู่ขั้นวิกฤต

จี้ชิงทานแผ่นแป้งจนหมดและทำหน้าที่เฝ้ายามต่อไป โชคยังดีที่ดูเหมือนจะไม่มีกลุ่มผู้อพยพบุกเข้ามาในลานบ้านหลังนี้

“หนีเร็ว รีบหนีเร็ว...”

ทันใดนั้น มีเสียงตื่นตระหนกดังมาจากหน้าประตูเรือน หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพาเด็กสองสามคนวิ่งถลาเข้ามาในลานบ้าน แต่พอเธอข้ามผ่านประตูเข้ามา ก็พบจี้ชิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสายตาที่คมปราบราวกับใบมีดจ้องมองมา

“อา... ข้า... ข้าคือเมียของต้าจ้วงจ้ะ ท่านปู่หลิว...”

หญิงคนนั้นกอดลูกไว้แน่น มองจี้ชิงด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง ท่านปู่หลิวเดินออกมาจากบ้านและมองไปที่นาง

“เมียต้าจ้วงจริงๆ หรือ? เหตุใดเจ้าถึงพาเด็กๆ มาที่นี่ แล้วต้าจ้วงล่ะ?”

ท่านปู่หลิวถาม

เมื่อเห็นท่านปู่หลิว หญิงคนนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะร้องไห้คร่ำครวญว่า “ท่านปู่หลิว ต้าจ้วงถูกพวกผู้อพยพฟันตายแล้วจ้ะ ข้ากับลูกๆ แอบซ่อนตัวจนรอดมาได้ แต่ข้างนอกมันวุ่นวายเหลือเกิน ที่บ้านก็มีพวกผู้อพยพบุกเข้าไปเป็นระยะ หากถูกเจอเข้าพวกเราคงไม่รอดแน่ ข้าเลยพาเด็กๆ มาลองดูว่าเพื่อนบ้านพอจะช่วยให้อาศัยสักคืนได้ไหม...”

พูดจบ นางก็คุกเข่าลง นางเหลือบไปเห็นศพสองสามศพบนพื้น ซึ่งเป็นศพของพวกผู้อพยพ คนที่สามารถฆ่าผู้อพยพได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา และสามารถปกป้องนางกับลูกๆ ให้ปลอดภัยได้แน่

“ท่านจอมยุทธ ท่านเห็นว่า...”

ท่านปู่หลิวมองไปทางจี้ชิง อย่างไรเสียก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ต้าจ้วงเองเขาก็เห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย บัดนี้ต้องมาตายอย่างไม่ยุติธรรม เมื่อเมียและลูกของต้าจ้วงมาขอความคุ้มครอง เขาจะหักใจไล่ไปได้อย่างไร?

แต่ผู้ที่คอยปกป้องที่นี่จริงๆ คือจี้ชิง เขาจึงต้องขอความยินยอมก่อน

“ข้าเคยบอกแล้วว่า บุญคุณแผ่นแป้งหนึ่งแผ่น ข้าจะปกป้องครอบครัวพวกท่านให้ปลอดภัย ตราบใดที่อยู่ในเรือนของพวกท่าน พวกท่านจะรับใครไว้ก็ได้ทั้งนั้น”

ท่านปู่หลิวดีใจเป็นล้นพ้น

“เมียต้าจ้วง ยังไม่รีบขอบคุณท่านจอมยุทธอีกหรือ?”

หญิงคนนั้นรีบโขกศีรษะขอบคุณจี้ชิงทันที เด็กๆ คนอื่นก็ทำตาม จากนั้นจึงรีบเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว ท่านปู่หลิวเป็นคนจิตใจดี ไม่อาจทนเห็นเพื่อนบ้านถูกฆ่าแกงได้ และครอบครัวเมียต้าจ้วงเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ต่อมามีคนทยอยมาที่บ้านท่านปู่หลิวเรื่อยๆ หลังจากโขกศีรษะขอบคุณจี้ชิงแล้วก็พากันวิ่งเข้าบ้านไป บ้านหลังเล็กๆ บัดนี้เบียดเสียดไปด้วยคนนับสิบ

“ที่นี่แหละ ข้าเห็นชัดเจนว่ามีพวกผู้หญิงกับเด็กแอบเข้าไปในนี้ ผู้หญิงในเมืองผิวพรรณผุดผ่อง ตัวก็หอมฟุ้ง รสชาติคงจะต่างออกไปแน่ๆ...”

มีกลุ่มผู้อพยพกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามาในลานบ้าน มีคนเห็นกับตาว่าพวกผู้หญิงและเด็กเข้าไปหลบในบ้านหลังนี้ พวกมันจึงบุกมาเพื่อเป้าหมายนั้นโดยเฉพาะ

เมื่อจลาจลเริ่มขึ้น พวกผู้อพยพก็ทำตัวเหนือกฎหมาย ทั้งเผา ทั้งฆ่า ทั้งปล้น ทันทีที่ก้าวเข้าลานบ้าน พวกมันก็เห็นศพไร้หัวสามศพบนพื้นจนต้องชะงักด้วยความตกใจ

พวกมันเงยหน้าขึ้นเห็นร่างหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ ขวางทางเข้าบ้านไว้

ชุดดำ งอบ ดาบยาว สภาพมอมแมมราวกับขอทาน ดูไปแล้วไม่ต่างจากพวกผู้อพยพอย่างพวกมันเลย

“เหอะ ดูจากสภาพแกก็เป็นผู้อพยพเหมือนกันนี่นา คิดจะปกป้องคนในเมืองพวกนี้งั้นเหรอ? แกมีแค่คนเดียว แต่พวกข้ามีกันเป็นสิบ แกจะขวางไหวเรอะ?”

มีผู้อพยพหลายสิบคนจริงๆ และแต่ละคนต่างก็มีอาวุธในมือ

“ใครเข้าใกล้... ตาย!”

สีหน้าของจี้ชิงราบเรียบยิ่งนัก แต่คำพูดกลับเปี่ยมไปด้วยไอสังหาร

“ข้างในมีแต่พวกผู้หญิงในเมือง ฆ่ามันซะ แล้วพวกเราจะได้สนุกกัน!”

ตอนนี้พวกผู้อพยพคลุ้มคลั่งไปหมดแล้ว ไม่มีเค้าความซื่อสัตย์อ่อนน้อมเหมือนยามปกติแม้แต่น้อย ทุกคนกลายเป็นหมาป่าหิวกระหายเลือด ทันทีที่สิ้นเสียงสั่ง พวกมันก็พุ่งเข้าใส่จี้ชิงทันที

ห้าวา... สามวา... หนึ่งวา...

เมื่อผู้อพยพพุ่งเข้ามาในระยะหนึ่งวาของจี้ชิง

“เคร้ง!”

จี้ชิงชักดาบแล้ว ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน ประกายดาบอันเจิดจ้าบาดตาบาดใจ ทุกคนต่างตกตะลึงอยู่ในประกายดาบนั้น

ความรู้สึกเย็นวาบเกิดขึ้นที่ผิวหนังบริเวณลำคอ ผู้อพยพหลายคนเบิกตาโพลงและรีบกุมคอตัวเองไว้ทันที

“ฉูดดด!”

เลือดพุ่งกระเซ็นออกมาสายแล้วสายเล่า ผู้อพยพทุกคนที่ก้าวเข้ามาในระยะหนึ่งวาของจี้ชิง ต่างล้มลงไปนอนกุมลำคออยู่บนพื้นในชั่วพริบตา พื้นดินถูกย้อมไปด้วยสีแดงฉาน

พวกผู้อพยพที่อยู่ด้านหลังต่างพากันสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บ นั่นมันสิบกว่าคนเลยนะ! กลับถูกจัดการราวกับฆ่าไก่ในชั่วพริบตาเดียว และพวกเขายังมองไม่ทันด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายชักดาบออกมาตอนไหน

“จอมยุทธ?”

ผู้อพยพบางคนพอจะรู้จักโลกของชาวยุทธ เมื่อเห็นวิชาดาบที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ย่อมรู้ดีว่าพวกเขาไปตอแยกับยอดฝีมือเข้าให้แล้ว

“เคร้ง!”

ผู้อพยพรีบทิ้งอาวุธลงพื้นและคุกเข่าลงทันที “ท่านจอมยุทธละเว้นชีวิตด้วย พวกข้าหน้ามืดตามัวไปเอง เพราะความหิวโหยจนทนไม่ไหว... ขอท่านจอมยุทธโปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถิด...”

พวกผู้อพยพก็แค่กลุ่มคนพาลที่รวมตัวกัน เมื่อเห็นความเก่งกาจระดับปีศาจของจี้ชิง ใครจะกล้าสู้ต่อ? ต่างพากันคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต

“ไสหัวไป!”

สิ้นคำของจี้ชิง พวกผู้อพยพก็ดีใจลิงโลด รีบลุกขึ้นวิ่งหนีออกจากลานบ้านไปทันที

“อ๊ากกกก!” “พวกแกเป็นใคร?” “ละเว้นชีวิตด้วย...”

ทว่า ทันทีที่พวกผู้อพยพกลุ่มนั้นวิ่งออกพ้นลานบ้าน ก็มีเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดดังตามมา ไม่นานนัก ความเคลื่อนไหวภายนอกก็เงียบหายไป

ร่างแปลกหน้าสามร่างเดินเข้ามาในลานบ้าน ทั้งสามถือดาบในมือ

“ติ๋ง... ติ๋ง...”

หยดเลือดค่อยๆ ไหลรินลงจากใบดาบ

“ขวัญหนีดีฝ่อจนกลายเป็นพวกขยะ เก็บไว้ก็เปลืองข้าวเปล่าๆ ฆ่าทิ้งให้หมดนั่นแหละดีแล้ว!”

ร่างทั้งสามถือดาบเดินเข้ามาหยุดอยู่ในระยะสามวานอกตัวจี้ชิง

“นึกไม่ถึงว่าจะมีคนในยุทธภพอยากจะทำตัวเป็นวีรบุรุษผดุงธรรม ปกป้องพวกเด็กและสตรี ในเมื่อพวกขยะนั่นจัดการเจ้าไม่ได้ งั้นพวกข้าจะเป็นคนส่งเจ้าไปลงนรกเอง!”

กลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบแผ่ออกมาจากร่างทั้งสาม

จอมยุทธ! ทั้งสามคนนี้คือคนในยุทธภพ และไม่ใช่ระดับธรรมดา แต่ละคนล้วนเป็นจอมยุทธระดับสอง

เหตุจลาจลผู้อพยพในเมืองป๋อหยางครั้งนี้ กลับมีคนในยุทธภพเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย? เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของจี้ชิงไปมาก

“ปกติคนในยุทธภพจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของทางการ พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?”

จี้ชิงเอ่ยถาม

“พวกเราคือ...”

ทั้งสามพูดยังไม่ทันจบคำ

“ฟึ่บ!”

ประกายดาบอันหนาวเหน็บพุ่งเข้าใส่ทันที ทั้งสามอาศัยจังหวะลอบโจมตีทีเผลอ ซ้ำยังลงมือพร้อมกันทั้งสามคน ประกายดาบโอบล้อมจี้ชิงไว้ในพริบตา

“อาจารย์เจ้าไม่ได้สอนหรือไงว่า เวลาจะลงมือไม่ต้องพูดมาก? ขนยังไม่ทันขึ้นก็ริจะมาเป็นวีรบุรุษผดุงธรรม ไปตายซะ!”

ใบหน้าของทั้งสามปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ด้วยวรยุทธของพวกเขาทั้งสาม หากรวมพลังกันลอบโจมตี ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร ก็มีแต่ต้องตายสถานเดียว!