บทที่ 73 ถ่ายทอดวิชา

“เคร้ง!”

ท่ามกลางประกายดาบที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง พลันมีเสียงชักดาบอันใสกระจ่างดังแทรกขึ้นมาลางๆ

ประกายดาบอันวิจิตรตระการตาสายหนึ่งวาดผ่านความว่างเปล่าอย่างฉับพลัน

ม่านดาบที่โหมกระหน่ำเข้ามาดูเหมือนจะถูกประกายดาบอันงดงามนี้ฉีกกระชากออกเป็นช่องโหว่ได้อย่างง่ายดาย

ทั้งสามคนชะงักงัน ร่างสั่นสะท้าน ใบหน้าปรากฏแววเหลือเชื่ออย่างที่สุด

“เป็นไปได้ยังไง?” 

“ดาบเร็วเหลือเกิน... เจ้าคือ ‘ดาบพริบตา’ จี้...”

คำพูดยังไม่ทันจบสิ้น ร่างของทั้งสามก็ล้มลงจมกองเลือดไปเสียแล้ว

“กึก”

จี้ชิงเก็บดาบเข้าฝัก สายตาเย็นชาจ้องมองไปที่ศพของทั้งสามคน

คนพวกนี้ไม่ใช่ผู้อพยพ และไม่ใช่โจรป่าแน่นอน พวกเขาเป็นคนในยุทธภพ และฐานะย่อมไม่ธรรมดา

คนในยุทธภพยุยงให้ผู้อพยพก่อจลาจล... เห็นได้ชัดว่าน้ำในเมืองป๋อหยางแห่งนี้ช่างลึกยิ่งนัก!

แต่นั่นมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยเล่า?

คืนนี้เขาตั้งใจทำเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น... ตอบแทนบุญคุณแผ่นแป้งหนึ่งแผ่น ด้วยการปกป้องครอบครัวเฒ่าหลิวให้ปลอดภัย!

แม้จี้ชิงจะมีชื่ออยู่ในทำเนียบคนโฉดในฐานะ "จอมมาร" แต่เขาก็เป็นคนหนักแน่นในคุณธรรมและคำสัตย์ รักษาสัญญาดั่งทองคำ!

“หืม?”

ทันใดนั้น จี้ชิงก็เงยหน้าขึ้นอย่างแรง

เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารลางๆ ที่แฝงเร้นอยู่

ยามนี้เป็นเวลากลางคืน ทั่วทั้งเมืองมีแสงเพลิงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า จี้ชิงมองเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่บนหลังคาบ้านฝั่งตรงข้ามลางๆ

อีกฝ่ายสวมชุดดำปิดบังใบหน้า มองเห็นรูปลักษณ์ไม่ชัดเจน ทว่ากลับทำให้จี้ชิงรู้สึกถึงอันตรายเล็กน้อย

“ฟึ่บ”

สายตาของอีกฝ่ายมองตรงมาที่จี้ชิงเช่นกัน

สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ จี้ชิงมีความรู้สึกที่แสนคุ้นเคยเกิดขึ้น...

สภาวะกระบี่!

ชายชุดดำคนนั้นน่าจะบรรลุสภาวะกระบี่แล้ว! ทว่าสภาวะกระบี่ของเขานั้นไม่เหมือนกับของเย่ชุนเซิง ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าเย่ชุนเซิงอยู่หลายส่วน

มิน่าเล่า ถึงทำให้จี้ชิงรู้สึกถึงอันตรายได้ลางๆ

แต่ในเมืองเล็กๆ อย่างป๋อหยาง เหตุใดถึงมียอดฝีมือระดับนี้มาปรากฏตัวได้?

คนทั้งสองจ้องมองกันข้ามพื้นที่ว่าง ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร ต่างฝ่ายต่างคุมเชิงกันอยู่อย่างเงียบงัน

“‘ดาบพริบตา’ จี้ชิง... เจ้ามาขัดขวางแผนการใหญ่ของพรรคมารดำของเรา!”

ในที่สุดชายชุดดำก็ไม่กล้าผลักดันเข้ามาใกล้ เพราะชื่อเสียงของ "ดาบพริบตา" จี้ชิงนั้นสะท้านไปทั่วยุทธภพ ชื่อเสียงของคนเปรียบดั่งเงาของต้นไม้ หากไม่ใช่ยอดฝีมือระดับหนึ่ง ใครจะกล้าเอ่ยปากว่าสามารถเอาชนะจี้ชิงได้?

แม้ชายชุดดำจะบรรลุสภาวะกระบี่ แต่เขาก็ยังไม่ใช่ยอดฝีมือระดับหนึ่ง จึงไม่มีความมั่นใจพอที่จะรับมือกับจี้ชิง

เขาตัดสินใจกระโดดลงจากหลังคาบ้าน ทะยานร่างเพียงไม่กี่ครั้งก็หายลับไปในความมืดมิด

ชายชุดดำจากไปแล้ว...

“พรรคมารดำ... ที่แท้เป็นพวกมันที่ซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มผู้อพยพ คอยสุมไฟจนเกิดจลาจลในเมืองป๋อหยาง...” จี้ชิงครุ่นคิด

ชื่อของพรรคมารดำ เขาเคยได้ยินครั้งแรกที่วัดเสวียนคง (วัดลอยฟ้า) "คงเหวิน" ที่เขาฆ่าไปก็เป็นสมาชิกของพรรคมารดำ ต่อมาเขาได้สอบถามข้อมูลจากหอสดับลม จึงทำให้พอจะรู้จักพรรคมารดำอยู่บ้าง

พรรคมารดำเป็นขุมกำลังที่ลึกลับมากในยุทธภพ และเป็นพรรคมารฝ่ายอธรรมที่แท้จริง!

นักสู้ที่ชื่อเสียงฉาวโฉ่ในยุทธภพจำนวนมากต่างพากันสวามิภักดิ์ต่อพรรคมารดำ พวกมันสมชื่อ "พรรคมาร" เพราะทำอะไรตามอำเภอใจ การฆ่าล้างหมู่บ้านหรือฆ่าล้างตระกูลถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ไม่ว่าจะเป็นทางการหรือสำนักฝ่ายธรรมะในยุทธภพ รวมถึงเหล่าจอมยุทธผู้ผดุงธรรม ต่างก็ทำอะไรพรรคมารดำไม่ได้ มีข่าวลือว่าเบื้องหลังของพรรคมารดำนั้นถึงขั้นมี ยอดปรมาจารย์ หนุนหลังอยู่!

แต่ครั้งนี้พรรคมารดำเข้ามาแทรกแซงจลาจลผู้อพยพเมืองป๋อหยาง เกรงว่าจะมีแผนการใหญ่ซ่อนอยู่

“เสี่ยวถ่า ไปค้นตัวศพพวกนี้ดูซิ” จี้ชิงหันไปมองเสี่ยวถ่าที่กำลังชะโงกหน้าออกมามอง

“จัดไปครับ!”

เสี่ยวถ่าไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับดูตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ การ "ลูบตัวศพ" (ค้นของ) เป็นเรื่องที่เขาถนัดนัก ตอนหนีภัยอดอยาก เขาเห็นคนตายมานับไม่ถ้วน เรื่องค้นของจากศพจึงเป็นงานที่เขาทำบ่อย

ไม่นานนัก เสี่ยวถ่าก็ค้นศพทั้งสามจนทั่ว เขาได้เงินตำลึง ตั๋วเงิน และขวดโหลเล็กๆ จำนวนหนึ่ง

จี้ชิงกวาดสายตามองดู พบว่าบนตัวของทั้งสามมีป้ายคำสั่งอยู่แผ่นหนึ่ง เขาหยิบขึ้นมาดู

“ป้ายมารดำ?”

จี้ชิงเข้าใจกระจ่างในทันที ดูเหมือนคนทั้งสามจะเป็นคนของพรรคมารดำจริงๆ ตอนนี้เขาฆ่าคนของพวกมันไปแล้ว มีโอกาสสูงที่จะถูกพรรคมารดำหมายหัวเอาไว้

แต่นั่นแล้วอย่างไรล่ะ? จี้ชิงไม่ใส่ใจ

ตั้งแต่เขาถูกทางการประกาศจับและมีชื่ออยู่ในอันดับต้นๆ ของทำเนียบคนโฉด เขาก็ถูกคนนับไม่ถ้วนจับตามองอยู่แล้ว เพิ่มพรรคมารดำมาอีกหนึ่งจะเป็นไรไป

เพียงแต่ตอนนี้ สภาวะดาบของเขาแตกสลายไปแล้วและยังไม่ได้รวบรวมขึ้นมาใหม่ นับว่าเป็นจุดด้อยประการหนึ่ง

ทว่าพรรคมารดำไม่รู้ว่าสภาวะดาบของเขาแตกสลายไปแล้ว ย่อมไม่กล้ามาหาเรื่องเขาได้ง่ายๆ หากคิดจะสังหารเขา ถ้าไม่ส่งยอดฝีมือระดับหนึ่งมาก็คงทำไม่ได้

แต่ในยุทธภพนี้ ยอดฝีมือระดับหนึ่งแต่ละคนล้วนเป็นผู้มีอิทธิพลที่ขยับตัวเพียงนิดก็สะเทือนไปทั้งแถบ

เวลาล่วงเลยไปจนถึงรุ่งสาง ตลอดครึ่งคืนหลังไม่มีอันตรายใดๆ บุกเข้ามาในลานบ้านอีก

เมื่อฟ้าสว่าง เหล่าทหารเริ่มเข้าเคลียร์พื้นที่ พวกผู้อพยพเหล่านั้นถูกบั่นศีรษะบ้าง ถูกจับกุมบ้าง มีเพียงส่วนน้อยที่หนีพ้นออกจากเมืองป๋อหยางไปได้

แม้จะเพียงคืนเดียว แต่สำหรับชาวเมืองป๋อหยาง คืนนี้ราวกับเป็นขุมนรกบนดิน แทบทุกบ้านต่างพากันแขวนผ้าขาว (ไว้ทุกข์) ทางการติดประกาศปลอบขวัญประชาชน แจ้งว่าจลาจลสิ้นสุดลงแล้ว

เหล่าสตรีและเด็กๆ เดินออกมาจากบ้าน พวกเขาพากันมาคุกเข่าโขกศีรษะต่อหน้าจี้ชิง

“ขอบพระคุณท่านผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต!”

พวกนางรู้ดีว่าเมื่อคืนอันตรายเพียงใด หากไม่ใช่เพราะท่านผู้นี้ ชะตากรรมของพวกนางคงเกินจะจินตนาการได้ จี้ชิงยอมรับการคำนับนั้นอย่างผ่าเผย

หลังจากพวกสตรีจากไป ในลานบ้านเหลือเพียงเสี่ยวถ่า เฒ่าหลิว และเสี่ยวหงหลานสาว

เฒ่าหลิวกล่าวด้วยความซาบซึ้งว่า “ขอบพระคุณท่านจอมยุทธที่ช่วยเหลือ มิเช่นนั้นพวกเราปู่หลานคงไม่รอดชีวิต”

“บุญคุณแผ่นแป้งหนึ่งแผ่น นับจากนี้ถือว่าเสมอกัน!”

จี้ชิงสวมงอบไม้ไผ่อีกครั้งและลุกขึ้นเตรียมจะจากไป

“ท่านผู้มีพระคุณ โปรดรอเดี๋ยวก่อนครับ” เสี่ยวถ่าวิ่งมาขวางหน้าจี้ชิง

“มีเรื่องอะไร?”

“ท่านผู้มีพระคุณ ข้าขอฝากตัวเป็นศิษย์ท่านได้ไหมครับ? ข้าอยากฝึกวรยุทธ...”

เสี่ยวถ่ามีความคิดนี้อยู่ในใจนานแล้ว ตั้งแต่ตอนที่จี้ชิงฟันผู้อพยพช่วยเขาไว้ครั้งแรก จนมาถึงตอนนี้ที่ช่วยท่านปู่หลิว เสี่ยวหง และพวกผู้หญิงอีกนับสิบ การต่อสู้เมื่อคืนทำให้เสี่ยวถ่าหลงใหลและใฝ่ฝัน หากเขามีวรยุทธเช่นนี้ ใครจะกล้ามาข่มเหงเขาอีก?

จี้ชิงมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังของเสี่ยวถ่า เขารู้ดีว่าเด็กหนุ่มคิดอะไรอยู่ แต่เมื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางวรยุทธ เข้าสู่โลกยุทธภพแล้ว จะเป็นโชคหรือเคราะห์สำหรับเสี่ยวถ่านั้นยังบอกได้ยาก

“ข้าไม่รับศิษย์” จี้ชิงกล่าว

เสี่ยวถ่าได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ปรากฏแววผิดหวังออกมาทันที

“ทว่า... ข้ามีวิชาดาบชุดหนึ่งที่สามารถถ่ายทอดให้เจ้าได้” จี้ชิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองเสี่ยวหง “เสี่ยวหง เจ้าก็มาฝึกด้วยกันสิ”

เสี่ยวหงเบิกตาโพลง หันไปมองท่านปู่ เฒ่าหลิวดีใจจนเนื้อเต้น รีบตบไหล่หลานสาวทันที เสี่ยวหงเข้าใจความหมายจึงรีบมาคุกเข่าต่อหน้าจี้ชิงอย่างนอบน้อม

“ข้าจะแสดงให้ดูเพียงสามจบ จำได้มากน้อยแค่ไหนขึ้นอยู่กับวาสนาของพวกเจ้า”

จี้ชิงเริ่มร่ายรำวิชาดาบทันที วิชาที่เขาถ่ายทอดให้คือ "เพลงดาบว่องไวสิบสามกระบวน"

วิชาดาบนี้เรียบง่าย เด็ดขาด เน้นความรวดเร็วเป็นหลัก แม้จะเป็นผู้เริ่มฝึกใหม่ก็สามารถมีพลังต่อสู้ได้ในระดับหนึ่ง เหมาะสมกับเสี่ยวถ่าและเสี่ยวหงที่สุด

จี้ชิงร่ายรำอย่างช้าๆ จนครบสามรอบ

“จำได้หรือไม่?”

เสี่ยวถ่าและเสี่ยวหงต่างพยักหน้าพร้อมกัน

“วิชานี้เรียกว่าเพลงดาบว่องไวสิบสามกระบวน กระบวนท่ามีไม่มาก หัวใจสำคัญอยู่ที่คำว่า ‘เร็ว’ ยิ่งออกดาบได้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี!” “พวกเจ้าอ่านออกเขียนได้หรือไม่?” 

“ข้าพอจะรู้หนังสือบ้างครับ” เสี่ยวถ่าตอบ

“นี่คือเคล็ดวิชาลมปราณพื้นฐาน หากฝึกควบคู่ไปกับเพลงดาบสิบสามกระบวน พลังจะยิ่งเพิ่มพูน”

จี้ชิงหยิบตำราลมปราณออกมาเล่มหนึ่งแล้วโยนให้เสี่ยวถ่า เมื่อพูดจบเขาก็ไม่รั้งอยู่อีกต่อไป ก้าวเท้าเดินออกจากลานบ้านไปทันที

“ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ”

เสี่ยวถ่าคุกเข่าลงทันที โขกศีรษะตามหลังจี้ชิงไปหลายครั้ง เสี่ยวหงก็ทำตามอย่างว่าง่าย

แม้จี้ชิงจะไม่ได้รับเขาเป็นศิษย์ แต่ในใจของเสี่ยวถ่านั้น จี้ชิงคือ "อาจารย์" ของเขาไปแล้ว!

“เสี่ยวถ่าเจ้ารู้ชื่อเสียงเรียงนามของท่านผู้มีพระคุณหรือไม่? หากวันหน้าเจ้าฝึกฝนจนสำเร็จ จะได้หาทางตอบแทนท่านได้ถูก” เฒ่าหลิวถาม

เสี่ยวถ่านิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบเบาๆ ว่า “เมื่อคืนข้าได้ยินคนเรียกท่านอาจารย์ว่า ‘ดาบพริบตา’ จี้ชิง ข้าคิดว่านั่นน่าจะเป็นชื่อของท่านอาจารย์ครับ”

“ข้าจะตั้งใจฝึกวิชาดาบและลมปราณให้หนัก สักวันหนึ่งข้าต้องตอบแทนพระคุณอันยิ่งใหญ่ของอาจารย์ให้ได้!”

แววตาของเสี่ยวถ่าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขารู้สึกมุ่งมั่นและเฝ้ารอคอยเส้นทางในยุทธภพที่กำลังจะมาถึงด้วยความหวังอย่างเต็มเปี่ยม