บทที่ 74 ทะลวงชีพจรวิเศษทั้งแปด สภาวะดาบขั้นอักขระ!

จี้ชิงเดินทางออกจากเมืองป๋อหยางแล้ว

เขามุ่งหน้าขึ้นสู่ทิศเหนือ ยิ่งเดินทางขึ้นเหนือไปมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งพบเห็นกลุ่มผู้อพยพและซ่องโจรมากขึ้นเท่านั้น

ราชสำนักสั่นคลอน ภัยพิบัติทางธรรมชาติ ผู้อพยพหนีตาย ปีศาจอาละวาด... ใต้หล้าหยั่งเข้าสู่ความกลียุคเสียแล้ว!

แล้วยุทธภพจะรักษาความสงบสุขไว้ได้นานเพียงใด?

ตลอดเส้นทาง จี้ชิงเฝ้าค้นหาการตระหนักรู้ในมรคาแห่งดาบ และเขาก็ได้รับแรงกระทบใจบางอย่างจริงๆ โดยเฉพาะเหตุการณ์ในเมืองป๋อหยางที่เขาได้ประจักษ์ถึง "ภาพสะท้อนแห่งสรรพชีวิต"  ซึ่งส่งผลต่อจิตใจของเขาอย่างมาก

ทว่า จี้ชิงกลับรู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอ

สภาวะดาบที่เขาต้องการ ไม่ใช่เพียงแค่ภาพสะท้อนของชีวิตผู้คน

ดังนั้นเขาจึงต้องออกเดินทางต่อ มุ่งมั่นเดินหน้าต่อไปอีกนับหมื่นลี้

จี้ชิงยังคงไม่ใช้ท่าร่างวิชาตัวเบา และไม่ขี่ม้า เขาใช้เพียงสองเท้า ก้าวเดินไปทีละก้าว มุ่งสู่ดินแดนทางเหนือ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานกี่เดือน เขาเริ่มสัมผัสได้ว่าอากาศหนาวเย็นลงเรื่อยๆ ผู้คนตามท้องถนนก็เริ่มเบาบางลง จนกระทั่งจี้ชิงเดินเข้าสู่เขตป่าเขาอันกว้างใหญ่โดยไม่รู้ตัว

“วูบ...”

ลมหนาวพัดกรรโชก เกล็ดหิมะขนาดเท่าขนห่านร่วงหล่นจากฟากฟ้าลงบนศีรษะของจี้ชิง

จี้ชิงยื่นมือออกไปกลางอากาศ เกล็ดหิมะปลิวมาตกบนฝ่ามือ

หิมะตกแล้ว!

จี้ชิงเดินจากใต้จดเหนือ เสื้อผ้าบนร่างขาดวิ่นรุ่งริ่งมานานแล้ว อีกทั้งเขาไม่เคยเปลี่ยนชุดใหม่ จึงดูบางเบาเหลือเกิน หากเป็นคนธรรมดาคงหนาวตายไปนานแล้ว แต่จี้ชิงมีลมปราณอันลึกล้ำ แม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจโคจรพลัง แต่มันก็ปกป้องร่างกายเขาโดยอัตโนมัติ ความหนาวเหน็บเพียงเท่านี้จึงไม่นับเป็นกระไรได้

เวลาผ่านไปทีละนิด จี้ชิงเดินอยู่ในป่าเขาได้หลายวันแล้ว หิมะยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก ป่าไม้ที่เคยเขียวขจีบัดนี้กลายเป็นทุ่งหิมะอันกว้างไกล

จี้ชิงเงยหน้ามองไป รอบกายล้วนถูกห่มคลุมด้วยสีเงินยวง ขาวโพลนไปสุดลูกหูลูกตา มีเพียงภูเขาหิมะลูกหนึ่งเบื้องหน้าที่ยอดของมันสูงเสียดฟ้า

ทันใดนั้น จี้ชิงก็รู้สึกสะท้านขึ้นในใจ เขาอยากจะปีนขึ้นไปบนยอดเขาหิมะ เพื่อชมทัศนียภาพบนจุดสูงสุดนั้น!

จี้ชิงตัดสินใจทำตามเสียงเรียกของหัวใจ เขาเดินตรงไปยังภูเขาหิมะทันที

ไม่นานนักเขาก็มาถึงเชิงเขา จี้ชิงยังคงไม่คิดจะใช้เกรงวิชาตัวเบา ตลอดเส้นทางที่ผ่านมาเขาเกือบจะลืมเลือนไปแล้วว่าตนเองมีวรยุทธ เขาเริ่มปีนเขาเหมือนดั่งปุถุชนทั่วไป

แม้จะไม่ใช้ตัวเบา แต่ถึงอย่างไรจี้ชิงก็เป็นยอดฝีมือระดับสองขั้นสูงสุด สมรรถภาพร่างกายย่อมเหนือกว่าคนทั่วไปมาก เขาใช้เวลาหลายชั่วยาม ปีนตั้งแต่เช้าจดค่ำ ในที่สุดก็มาถึงยอดเขาจนได้

“เฮ้อ...”

จี้ชิงถอนหายใจยาว เมื่อมาถึงยอดเขาก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว รอบข้างมืดสนิทมองไม่เห็นสิ่งใด เขาจึงเอนหลังพิงกับหินยักษ์ก้อนหนึ่งบนยอดเขาแล้วนั่งขัดสมาธิลง ตั้งใจจะนั่งสมาธิรอจนถึงรุ่งเช้า

ทว่า ทันทีที่จี้ชิงเริ่มโคจรพลัง เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันที

“ลมปราณของข้า... หยุดการเติบโตแล้ว?”

จี้ชิงรู้ดีว่าหลายเดือนมานี้เขาอาจจะลืมเลือนเรื่องกระบวนท่าการต่อสู้ไปบ้าง แต่เคล็ดลมปราณนั้นไม่เคยหยุดนิ่ง มันโคจรอยู่ตลอดเวลา ลมปราณเพิ่มพูนขึ้นทุกขณะจิต ทว่าในวินาทีนี้ ลมปราณของเขากลับหยุดนิ่งสนิท ไม่ว่าจะโคจรอย่างไรก็ไม่อาจเพิ่มพูนขึ้นได้อีกแม้เพียงกระผีกริ้น

จี้ชิงพลันเข้าใจแจ้ง ลมปราณของเขามาถึง "คอขวด" (จุดตีบตัน) แล้วนั่นเอง

“ในเมื่อถึงทางตัน เช่นนั้นก็จงทะลวงชีพจรเส้นที่แปดเสียเถิด...”

จี้ชิงขยับความคิดเพียงนิดเดียวโดยไม่ลังเล เขารวบรวมลมปราณทั้งหมดพุ่งเข้าใส่เส้นชีพจรวิเศษเส้นที่แปดทันที

“ตึง!”

ชีพจรวิเศษเส้นที่แปดถูกทะลวงเปิดออกอย่างง่ายดายราวกับไม่มีสิ่งใดขวางกั้น

เมื่อชีพจรเส้นที่แปดถูกเปิดออก เส้นชีพจรวิเศษทั้งแปด ในร่างกายของจี้ชิงก็เชื่อมต่อกันโดยสมบูรณ์ ลมปราณภายในร่างสามารถหมุนเวียนเป็น "รอบวงจรใหญ่" ไหลเวียนไปมาไม่สิ้นสุด

นี่คือสภาวะของ ยอดฝีมือระดับสองขั้นสูงสุด!

จี้ชิงเปิดบันทึกปีศาจ  เพื่อตรวจสอบสถานะของตนเองทันที:

จี้ชิง: จอมยุทธระดับสอง (ทะลวงชีพจรวิเศษทั้งแปดแล้ว) คัมภีร์สุริยันเอกอุ : ขั้นบรรลุ (ความบริสุทธิ์ 180%, ปริมาณลมปราณ 250%) เพลงดาบพริบตา : ขั้นบรรลุ (เพิ่มความเร็วของดาบ 170%, เพิ่มพลังโจมตี 50%) วิชาหญ้าลอยลม: ขั้นบรรลุ (ท่าไม้ตาย: ยืมแรงกลางอากาศ) สภาวะดาบ: แตกสลาย (กำลังรอการฟื้นฟู) แต้มต้นกำเนิด : 3 แต้ม

หลังจากทะลวงชีพจรเส้นที่แปด ปริมาณลมปราณของจี้ชิงพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล แต่นี่จะเป็นการพุ่งขึ้นครั้งสุดท้ายแล้ว หากเขาไม่เลื่อนขั้นสู่ระดับหนึ่ง นับจากนี้ไปลมปราณของเขาก็จะไม่เพิ่มขึ้นอีกแม้แต่น้อย

และระดับหนึ่งนั้น... คือเส้นแบ่งเขตแดนที่สำคัญยิ่งในยุทธภพ!

จี้ชิงท่องยุทธภพมานานขนาดนี้ เขายังไม่เคยพบเจอยอดฝีมือระดับหนึ่งเลยแม้แต่คนเดียว ไม่ใช่เพราะเขาโชคดี แต่เพราะยอดฝีมือระดับหนึ่งคือขุมพลังสูงสุดรองจากยอดปรมาจารย์ เท่านั้น

มักจะเป็นถึงเจ้าสำนัก หรือผู้อาวุโสหลักประจำพรรค คนเหล่านี้จะไม่ค่อยออกมาเดินเล่นในยุทธภพซุ่มซ่าม หากอยู่ในราชสำนัก ยอดฝีมือระดับหนึ่งมักจะเป็นแม่ทัพผู้คุมกองพลใหญ่ หรือหากเป็นจอมยุทธพเนจรที่บรรลุระดับหนึ่งได้ ก็เพียงพอที่จะเปิดสำนักเป็นปฐมาจารย์ได้แล้ว

จะเห็นได้ว่าฐานะของยอดฝีมือระดับหนึ่งนั้น สูงส่งกว่าระดับสองอย่างไม่อาจเทียบได้

แล้วจะกลายเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งได้อย่างไร? จี้ชิงศึกษาเรื่องนี้มานานแล้ว การจะเป็นระดับหนึ่งได้ต้องเปิด "จุดทวาร" ภายในร่างกาย

ในร่างกายมนุษย์มีจุดทวารลับอยู่ 36 จุดใหญ่ แต่ละจุดล้วนมีพลังอัศจรรย์เหนือความคาดหมาย เมื่อใดที่ทะลวงจุดทวารและส่งลมปราณเข้าไปหล่อเลี้ยง ลมปราณจะแปรเปลี่ยนเป็นพลังเหนือธรรมชาติทันที

ทว่า จุดทวารทั้ง 36 จุดนั้นถูกซ่อนเร้นไว้ ตำแหน่งที่ตั้งของมันไม่มีใครล่วงรู้แน่ชัด ซ้ำร้ายยังแตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล ตำแหน่งจุดทวารในร่างแต่ละคนไม่เหมือนกันเลย

ดังนั้น จึงไม่มีใครสามารถทะลวงจุดทวารได้โดยอาศัยเพียงประสบการณ์เดิม มีเพียง "เคล็ดลับลับเฉพาะ" ของแต่ละสำนักเท่านั้นที่จะช่วยค้นหาตำแหน่งจุดทวารของตนเองและทะลวงเปิดออกได้

แต่เคล็ดลับเหล่านี้ล้วนเป็นความลับสุดยอดของแต่ละพรรคใหญ่หรือตระกูลดัง จะถ่ายทอดให้คนนอกได้อย่างไร? นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมยอดฝีมือระดับสองถึงมีอยู่ดาษดื่น แต่ระดับหนึ่งกลับมีน้อยจนน่าใจหาย เพราะการผูกขาด "เคล็ดลับลับเฉพาะ" นั่นเอง

จี้ชิงไม่มีเคล็ดลับเหล่านี้ ดังนั้นแม้เขาจะทะลวงชีพจรได้ครบแปดเส้น แต่เขาก็ยังไม่สามารถก้าวเข้าสู่ระดับหนึ่งได้ในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม จี้ชิงไม่รีบร้อน เคล็ดลับลับเฉพาะนั้นค่อยๆ ตามหาเอาภายหลังได้ แต่จุดประสงค์หลักในครั้งนี้คือการสร้าง "สภาวะดาบ" ขึ้นมาใหม่ นี่ต่างหากคือเรื่องเร่งด่วน!

เขาเดินเท้ามาไกลแสนไกล จากใต้จดเหนือ ประจักษ์แจ้งถึงภาพสะท้อนแห่งสรรพชีวิต ในใจมีความกระทบใจเกิดขึ้นมากมาย ทว่าสภาวะดาบที่เขาต้องการจริงๆ นั้นคืออะไร เขายังไม่มีคำตอบที่ชัดเจนในใจ

แต่นั่นไม่ใช่การเสียเวลาเปล่า แต่มันคือการสะสม... เขารู้สึกได้ลางๆ ว่าการสะสมของเขาใกล้จะเพียงพอแล้ว และ "โอกาส" ที่เขารอคอยน่าจะปรากฏขึ้นในไม่ช้า

จี้ชิงสงบจิตใจลงและนั่งสมาธิอยู่ใต้หินยักษ์ต่อไป

หนึ่งคืนผ่านพ้นไป...

วันต่อมา เมื่อจี้ชิงลืมตาขึ้น ไม่รู้ว่าหิมะหยุดตกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ดวงอาทิตย์สีแดงฉานกำลังค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้า

จี้ชิงมองไปยังแสงอรุณเบื้องหน้า ภายใต้แสงตะวัน ทัศนียภาพของทุ่งหิมะช่างดูยิ่งใหญ่อลังการนัก จี้ชิงยืนอยู่บนยอดเขาหิมะ รู้สึกราวกับตนเองเป็นเพียงแมลงเล็กๆ ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ เป็นเพียงเศษเสี้ยวของธุลีในมหาสมุทรอันไพศาล

วินาทีนั้นเอง ภาพเหตุการณ์มากมายก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวของจี้ชิง... แสงอรุณ, ทุ่งหิมะ, ขุนเขา, สายน้ำอันยิ่งใหญ่ รวมถึงภาพสะท้อนชีวิตผู้คน!

เขาเดินทางมานานแสนนาน ตระหนักรู้มาเนิ่นนาน... ภาพชีวิตผู้คน? ก็แค่ความวุ่นวายแก่งแย่งของมนุษย์ตัวเล็กๆ ไม่ใช่สิ่งที่เขาแสวงหา ขุนเขาและสายน้ำผู้ยิ่งใหญ่? ก็เป็นเพียงมุมหนึ่งของโลกใบนี้ ยังไม่ใช่ทั้งหมดที่เขาต้องการ

สิ่งที่เขาแสวงหา คือ "ทั้งฟ้าดิน"!

ดวงตะวัน ดวงจันทร์ ขุนเขา สายน้ำ และสรรพชีวิต... ทุกสิ่งรวมกันคือ "ฟ้าดิน"! สภาวะดาบของเขา ควรจะเป็นดั่งฟ้าดินที่โอบอุ้มและครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง!

“ตึง!”

เพียงจี้ชิงคิดขึ้น สภาวะดาบที่เคยแตกสลายไปก็เริ่มหลอมรวมตัวกันใหม่ และมันค่อยๆ พุ่งทะยานขึ้นมาราวกับดวงตะวันที่ฉายแสงรุ่งโรจน์

จากนั้น สภาวะดาบก็แปรเปลี่ยนไปไม่หยุดหย่อน จากแสงตะวัน สู่ภูเขาหิมะ แม่น้ำสายใหญ่ หรือแม้กระทั่งเมืองแต่ละเมือง และมนุษย์แต่ละคน... ไม่มีสิ่งใดไม่ถูกโอบอุ้ม ไม่มีสิ่งใดไม่ถูกครอบคลุม!

“สยบ!” 

จี้ชิงเอ่ยปากเพียงคำเดียวสั้นๆ

สภาวะดาบแผ่ขยายครอบคลุมรัศมีนับสิบวา ภายในขอบเขตนั้น จี้ชิงสัมผัสได้ถึงสุนัขจิ้งจอกหิมะตัวหนึ่งที่ร่างกายแข็งทื่อในพริบตา มันไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย

นี่คือการถูกสยบทางจิตวิญญาณด้วยสภาวะดาบ!

ใบหน้าของจี้ชิงปรากฏรอยยิ้มออกมา... นี่คือสภาวะดาบที่เขาสร้างขึ้นใหม่จากการเดินทางหมื่นลี้!

ในวินาทีนี้... สภาวะดาบของจี้ชิงบรรลุถึง "ขั้นอักขระ"แล้ว!