บทที่ 75 ศพในกองหิมะ!

“ฮ่าๆๆ...”

จี้ชิงส่งเสียงหัวเราะยาวกังวานด้วยความฮึกเหิม เสียงนั้นสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขา สภาวะดาบบรรลุขั้นอักขระ เรื่องนี้น่ายินดีเสียยิ่งกว่าการทะลวงเข้าสู่ระดับหนึ่งเสียอีก ยอดฝีมือระดับหนึ่งจำนวนมากยังไม่อาจหลอมรวม "สภาวะ" ของตนเองขึ้นมาได้เลย นับประสาอะไรกับการบรรลุถึงขั้นอักขระ

จี้ชิงเดินทางหมื่นลี้ ใช้เวลาเกือบหนึ่งปี ในที่สุดบนยอดเขาหิมะแห่งนี้ สภาวะดาบของเขาก็บรรลุผลสำเร็จ! ท่ามกลางทัศนียภาพเช่นนี้ ในใจของจี้ชิงย่อมเปี่ยมไปด้วยความปรีดา

เมื่อสภาวะดาบบรรลุผล และลมปราณก็ถึงจุดสูงสุดของระดับสองแล้ว เขาจึงไม่คิดจะรั้งอยู่บนยอดเขาหิมะอีกต่อไป เขาทะยานร่างลงจากยอดเขาราวกับปักษายักษ์ โคจรวิชาตัวเบาร่อนถลาลงสู่เบื้องล่าง

ทว่า ในขณะที่ร่อนลงมาได้เพียงครึ่งทาง จี้ชิงก็สัมผัสได้ถึงเสียง "ครืนๆ" ที่ดังสนั่นหวั่นไหว เขากวาดสายตากลับไปมอง... หิมะที่ทับถมหนาเตอะบนยอดเขาพลันพังทลายลงมาเป็นสาย คลื่นหิมะลูกยักษ์ม้วนตัวบดขยันลงมาอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งฟ้าดินดูเหมือนจะเหลือเพียงเสียงคำรามอันกึกก้องนี้เท่านั้น

“หิมะถล่ม!”

จี้ชิงเข้าใจสถานการณ์ในทันที นี่คือภัยพิบัติทางธรรมชาติที่คร่าชีวิตทุกสรรพสิ่งในขุนเขา เมื่อหิมะถล่มลงมา แม้แต่สัตว์ป่าก็ยากจะรอดพ้น

จี้ชิงไม่คาดคิดเลยว่าอยู่ๆ จะเกิดหิมะถล่มขึ้นมาได้ อาจเป็นเพราะแสงอาทิตย์รุ่งอรุณที่ทำให้อุณหภูมิเปลี่ยนจนหิมะละลาย? หรือเพราะหิมะทับถมกันหนาเกินไปจนพังทลายลงมาเองตามธรรมชาติ? คงไม่ใช่เพราะเสียงหัวเราะยาวเมื่อครู่ของเขาไปสั่นสะเทือนกองหิมะหรอกนะ?

แต่ไม่ว่าอย่างไร เมื่อภัยมาถึงตัว สิ่งเดียวที่ทำได้คือ... หนี!

จี้ชิงเร่งเร้าวิชาตัวเบา ยืมแรงกลางอากาศเป็นครั้งที่สองเพื่อทะยานร่างออกไปให้ไกลที่สุด ทว่าวิชาตัวเบาของเขาจะเร็วแค่ไหนก็ไม่อาจสู้ความเร็วของหิมะถล่มได้ เมื่อคลื่นหิมะมหาศาลซัดสาดเข้าใส่ร่าง แรงกดอันมหาศาลก็ฟาดจี้ชิงร่วงหล่นจากกลางอากาศลงสู่พื้นดินทันที

นี่คือพลังแห่งมหาโยธา (พลังธรรมชาติ) ต่อหน้าพลังเช่นนี้ อย่าว่าแต่จี้ชิงที่เป็นเพียงจอมยุทธระดับสองเลย แม้จะเป็นระดับหนึ่งหรือยอดปรมาจารย์ก็ยากจะหนีพ้น

“ตึง!”

ร่างของจี้ชิงกระแทกพื้นจนกลายเป็นหลุมลึก ในขณะเดียวกัน กองหิมะมหึมาก็ถมทับลงมาบดบังร่างของเขาไว้จนมิดในพริบตา จี้ชิงไม่มีโอกาสแม้แต่จะพุ่งตัวออกจากกองหิมะ เพราะมันหนาแน่นและถาโถมลงมาราวกับภูเขาเลากา

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นตาย จี้ชิงรู้ดีว่าลำพังพละกำลังของเขาไม่อาจฝ่าหิมะถล่มออกไปได้แน่ เช่นนั้นสิ่งที่ทำได้คือ... รอ!

การถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะหนาทึบต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลและขาดอากาศหายใจ ต่อให้มีลมปราณสูงส่งเพียงใดก็ไม่อาจทนได้นานนัก แต่จี้ชิงจำวิชาพิเศษอย่างหนึ่งได้ นั่นคือ "วิชาเต่าจำศีล" 

เขาเคยเห็นวิชานี้ผ่านตาในสำนักร้อยรบในยุทธภพวิชานี้ถือเป็นวิชาพื้นฐานที่ใครๆ ก็รู้จักและมักถูกมองว่าไร้ประโยชน์ เพราะทำได้เพียงกลั้นหายใจและโคจรลมปราณไปทั่วร่างเพื่อรักษาการทำงานของร่างกายให้อยู่ในระดับต่ำที่สุด เหมือนกับสัตว์ที่จำศีลในฤดูหนาวเท่านั้น จะมีผลก็ต่อเมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่พิเศษสุดๆ เช่นนี้เอง

แม้จี้ชิงจะไม่เคยฝึก แต่มันสมองอันเลิศเลอก็ทำให้เขาจำทุกตัวอักษรของเคล็ดวิชานี้ได้แม่นยำ เขาจึงเริ่มฝึกฝนท่ามกลางกองหิมะที่ถมทับลงมา ด้วยพื้นฐานลมปราณอันลึกล้ำ การฝึกวิชาเต่าจำศีลจึงไม่ใช่เรื่องยาก เพียงไม่กี่ลมหายใจ ร่างกายของเขาก็เริ่มเย็นลง ลมหายใจค่อยๆ ขาดห้วงไป... จนกระทั่งผ่านไปหลายชั่วยาม ร่างของจี้ชิงก็ถูกความเย็นเกาะกุมจนแข็งนิ่ง ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีก

...

หมู่บ้านล่าเสือ กลุ่มพรานป่ากำลังช่วยกันค้นหาผู้รอดชีวิตท่ามกลางหุบเขา บรรพบุรุษของพวกเขาอาศัยอยู่แถบภูเขาหิมะนี้มาหลายชั่วอายุคน เลี้ยงชีพด้วยการล่าสัตว์ ว่ากันว่าบรรพบุรุษเคยล่าเสือโคร่งได้ตัวหนึ่งจึงตั้งชื่อหมู่บ้านเช่นนี้ แน่นอนว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องขี้จุ๊พรานรุ่นหลังก็ไม่แน่ใจนัก เพราะตามประสบการณ์ของพวกเขา การจะล่าเสือโคร่งในป่าหิมะคือการไปรนหาที่ตายชัดๆ

เฒ่าหยาง คือหัวหน้ากลุ่มพรานในหมู่บ้าน เมื่อสองวันก่อนมีกลุ่มพรานออกป่าไปล่าสัตว์ แม้จะเป็นฤดูหนาวจัดแต่ในป่าก็ยังมีสัตว์ป่าอยู่บ้าง เพียงแต่สัตว์ที่ออกมาหากินในฤดูหนาวมักจะเป็นสัตว์ดุร้ายที่อันตรายยิ่ง ทว่าเมื่อชีวิตความเป็นอยู่ในหมู่บ้านยากลำบาก พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องออกล่า แต่คิดไม่ถึงว่าจะมาประสบเหตุหิมะถล่ม

จนกระทั่งผ่านไปสองวัน เมื่อสภาพอากาศเริ่มดีขึ้น หมู่บ้านล่าเสือจึงรวมกำลังคนมาค้นหา โดยหวังว่าจะมีผู้รอดชีวิต แม้จะรู้ดีว่าโอกาสนั้นริบหรี่เหลือเกิน เมื่อเจอหิมะถล่ม โอกาสรอดแทบจะเป็นศูนย์

“เฒ่าหยาง เจอธนูของหยางสิบแปดแล้ว...” พรานคนหนึ่งตะโกนเรียก เฒ่าหยางรีบเดินเข้าไปดู พบธนูคันหนึ่งฝังอยู่ในหิมะ

“ขุด! หยางสิบแปดกับคนอื่นๆ ต้องอยู่แถวนี้แน่ โดยเฉพาะใต้กองหิมะ ขุดให้ลึกหน่อย...” ทุกคนจึงเริ่มขุดลงไป เพราะหากเจอหิมะถล่ม ร่างย่อมถูกฝังอยู่ด้านล่างเสมอ

“เจอแล้ว! ตรงนี้มีคนถูกฝังอยู่คนหนึ่ง...” พรานคนหนึ่งร้องตะโกนขึ้นมา เฒ่าหยางเดินเข้าไปดู พบว่าเป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่ง

ร่างนั้นนอนขดตัว ใบหน้าดูสงบนิ่งเป็นอย่างยิ่ง ทว่าคนทั้งร่างถูกแช่แข็งจนแข็งทื่อราวกับก้อนหิน เฒ่าหยางยื่นมือไปอังจมูกดู... ไม่มีลมหายใจแล้ว พอคลำที่หัวใจก็ไม่พบจังหวะการเต้นใดๆ

เฒ่าหยางส่ายหน้า “ตายแล้ว ดูจากเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งแบบนี้ ไม่ต่างจากขอทานเลย สงสัยคงจะเป็นพวกคนจรจัดที่ไม่มีอะไรกิน เลยแอบเข้าป่ามาหาของป่ากินแล้วหนาวตาย” เฒ่าหยางวิเคราะห์ตามประสบการณ์

“เอ๊ะ? ทำไมคนผู้นี้ถึงมีดาบเหน็บอยู่ล่ะ? ดาบเล่มนี้ดูดีทีเดียว...” พรานคนหนึ่งพยายามจะดึงดาบออกมา แต่พบว่าดาบถูกแช่แข็งติดอยู่กับศพจนดึงไม่ออก

“ช่างเถิด เป็นคนน่าสงสารเหมือนกัน ขนเขากลับไปด้วย แล้วหาที่ฝังให้เป็นเรื่องเป็นราวเถอะ” เฒ่าหยางเห็นคนจรจัดมาเยอะ บางคนเข้าป่ามาหาของกิน สุดท้ายไม่ถูกสัตว์ป่าคาบไปก็หนาวตายกลายเป็นศพกลางป่า

“หาพวกหยางสิบแปดต่อไป” เฒ่าหยางสั่งการค้นหาต่อ ทว่าการหาคนในพื้นที่หิมะถล่มก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทร แม้จะรู้พิกัดคร่าวๆ แต่ถ้าถูกฝังลึกเกินไปก็ยากจะพบ อย่างไรก็ตาม โชคยังเข้าข้างพวกเขาอยู่บ้าง ในที่สุดพวกเขาก็พบศพของหยางสิบแปดและคนอื่นๆ

พรานที่เข้าป่าไป 8 คน พบเพียง 5 ศพ อีก 3 คนที่เหลือยังหาไม่เจอ “พอเถอะ ฟ้าจะมืดแล้ว ลงเขากันเถอะ” เฒ่าหยางและพวกจึงช่วยกันแบกศพทั้ง 6 กลับไปยังหมู่บ้านล่าเสือ

เมื่อเห็นศพของพวกพรานในหมู่บ้าน เสียงร้องไห้คร่ำครวญก็ดังระงมไปทั่วหมู่บ้านล่าเสือ การสูญเสียพรานฝีมือดีไปถึง 8 คนในครั้งเดียวถือเป็นความสูญเสียที่ใหญ่หลวงนัก ฤดูหนาวปีนี้หมู่บ้านคงต้องลำบากหนักขึ้นแน่นอน

“แล้วศพคนต่างถิ่นคนนี้จะทำยังไงดี?” ชาวบ้านคนหนึ่งถาม “ฝังไปพร้อมกันนั่นแหละ” เฒ่าหยางคิดครู่หนึ่ง

ทว่าชาวบ้านหลายคนกลับจ้องมองไปที่ดาบของชายคนต่างถิ่น ดาบดีๆ สักเล่มสำหรับพรานป่าถือเป็นของล้ำค่าอย่างยิ่ง “เฒ่าหยาง ดาบเล่มนี้ให้ข้าได้ไหม? คราวหน้าถ้าออกป่า ข้าจะไม่ขอแบ่งส่วนแบ่งเนื้อเลย...” พรานรูปร่างกำยำคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เขาเป็นมือล่าอันดับต้นๆ ของหมู่บ้าน ขาดเพียงดาบดีๆ ไว้คู่กาย

“ตกลง เอาตามนั้น ดาบให้เจ้า” เฒ่าหยางพยักหน้าตกลง พรานกำยำดีใจเป็นล้นพ้น เขารีบใช้น้ำอุ่นค่อยๆ ราดเพื่อละลายน้ำแข็งบนตัวศพ ก่อนจะดึงดาบออกมา

“ขอทานคนหนึ่ง ทำไมถึงมีดาบดีขนาดนี้ได้?” พรานคนนั้นครุ่นคิดพลางลูบคลำไปตามตัวศพเพื่อค้นของต่อ “เอ๊ะ? นี่มัน... เงินนี่นา!” พรานกำยำเบิกตากว้าง เงินแท่งขนาดใหญ่ หนักไม่ต่ำกว่าห้าสิบตำลึง! นอกจากนี้ยังมีเงินย่อยอีกเป็นกอง

ขอทานเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งคนหนึ่ง ทำไมถึงมีเงินมากมายขนาดนี้? ชาวบ้านคนอื่นๆ เริ่มแตกตื่นและขยับเข้ามามุงดู เฒ่าหยางเห็นท่าไม่ดีจึงตวาดขึ้นว่า “แบกศพไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน! ให้พรานทุกคนในหมู่บ้านไปรวมตัวกันที่นั่น ของทุกชิ้นบนตัวชายคนนี้ห้ามใครแตะต้องเด็ดขาด!”

ศพถูกแบกไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้านทันที ผู้ใหญ่บ้านรับทราบเรื่องราวแล้วจึงสั่งให้ค้นของบนตัวศพออกมาทั้งหมด มีเงินแท่ง ป้ายคำสั่งสีดำขลับ 3 อัน และขวดโหลเล็กๆ อีกจำนวนหนึ่ง

สุดท้าย พวกเขาค้นพบกระดาษสองสามแผ่น ผู้ใหญ่บ้านพอจะรู้หนังสือ เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องเบิกตาโพลง ร่างกายสั่นเทาด้วยความตระหนก

“ผู้ใหญ่บ้าน นี่มันอะไรน่ะ?” เฒ่าหยางถาม ในหมู่บ้านนี้มีเพียงไม่กี่วันที่อ่านออกเขียนได้ และผู้ใหญ่บ้านคือหนึ่งในนั้น

“นี่มัน... ตั๋วเงิน!”

“ตั๋วเงินใบละหนึ่งร้อยตำลึง... รวมๆ กันแล้ว มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหลายร้อยตำลึง...” 

“อะไรนะ! หลายร้อยตำลึงเชียวหรือ?”

เหล่าพรานป่าแตกตื่นจนกลายเป็นความโกลาหล พวกเขามักจะนำของป่าไปขายในเมืองย่อมรู้จักตั๋วเงินดี เงินหลายร้อยตำลึงมันคือขุมทรัพย์มหาศาลขนาดไหน? มันมากพอจะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านให้อยู่อย่างสบายไปได้หลายปีเลยทีเดียว!

“คนผู้นี้แต่งตัวซอมซ่อ แต่กลับมีเงินมากมายขนาดนี้ เขาไม่ใช่ขอทานแน่ๆ แล้วเขาเป็นใครกันแน่?”

 “ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ตอนนี้เขาก็ตายไปแล้ว เงินนี่เป็นของหมู่บ้านเรา!” 

“มีเงินพวกนี้ หมู่บ้านเราก็ไม่ต้องลำบากไปอีกหลายปี...”

ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงเรื่องเงิน มีเพียงพรานกำยำคนเดิมที่ยังคงจ้องเขม็งไปที่ดาบเล่มข้างกายศพ “เมื่อกี้ตกลงกันแล้ว ดาบเล่มนี้ต้องเป็นของข้า!” พรานกำยำก้าวเข้าไปหมายจะคว้าดาบ

“หมับ!”

ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งพุ่งเข้ามาปัดแขนของพรานกำยำออกไปราวกับสายฟ้าแลบ ก่อนจะกดลงบนมือของพรานคนนั้นอย่างรุนแรง พรานกำยำพยายามดิ้นรนอย่างไร มือข้างนั้นก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

“เงินเอาไปได้... แต่ดาบห้ามแตะ!”

เสียงแปลกหน้าดังขึ้นอย่างราบเรียบ ศพที่ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น พลันลืมตาโพลงขึ้นมาในทันที!