บทที่ 76 ศพคืนชีพ

น่าสยดสยองยิ่งนัก!

ศพที่ตายไปแล้วกลับลืมตาขึ้น ซ้ำยังเอ่ยปากพูดได้? นี่มันเรื่องศพคืนชีพ (ศพหลอก) หรืออย่างไร? เหล่าพรานป่าในบ้านต่างพากันจ้องมอง "ร่างที่ฟื้นคืน" ด้วยความประหม่าและหวาดระแวงถึงขีดสุด

สุดท้ายเป็นเฒ่าหยางที่เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือว่า "เจ้า... เป็นคนหรือเป็นผี?"

จี้ชิงกวาดสายตามองเหล่าพรานป่ารอบๆ เขาพอจะเดาเหตุการณ์ได้ลางๆ ว่าคนกลุ่มนี้คงเป็นผู้ที่ช่วยเขาไว้ เมื่อตอนที่หิมะถล่ม เขาถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะจนต้องใช้วิชา "เต่าจำศีล" เพื่อรักษาชีวิต จึงไม่รับรู้เรื่องราวภายนอกใดๆ เลย

"ใครเป็นคนช่วยข้าไว้?" จี้ชิงเอ่ยถาม

เหล่าพรานต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เฒ่าหยางก้มลงมองที่พื้นเห็นจี้ชิงมีเงา จึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก "ไม่ต้องกลัวแล้ว เขาเป็นคน... สงสัยคงจะถูกหิมะทับจนสลบเหมือดไปเหมือนตาย แล้วตอนนี้เพิ่งจะฟื้นคืนสติขึ้นมา"

คำอธิบายนี้ดูสมเหตุสมผลที่สุดในสายตาชาวบ้าน

แต่ตอนที่ขุดร่างเขาขึ้นมา ร่างกายแข็งทื่อจนแทบเป็นหินขนาดนั้น... มันคือการสลบเหมือดจริงๆ หรือ?

"ในเมื่อแขกผู้มีเกียรติยังไม่ตาย เช่นนั้นพวกเราก็ล่วงเกินไปแล้ว ไม่ควรไปรื้อค้นข้าวของของท่าน ต้องขออภัยด้วยจริงๆ" ผู้ใหญ่บ้านซึ่งพอจะมีความรู้และอ่านออกเขียนได้ รีบกล่าวขอโทษจี้ชิงอย่างเป็นทางการ

จี้ชิงสำรวจดูข้าวของบนตัว แม้จะถูกรื้อออกมาแต่ก็ยังอยู่ครบถ้วนไม่มีสิ่งใดหายไป

"ไม่รู้ย่อมไม่ผิด" จี้ชิงส่ายหน้า

คนเหล่านี้เข้าใจว่าเขาตายแล้วจึงได้ "ค้นศพ" ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่เข้าใจได้ ทว่าเมื่อพรานคนอื่นๆ เห็นว่าจี้ชิงยังมีชีวิตอยู่ ใบหน้าของแต่ละคนกลับฉายแววผิดหวังออกมาอย่างปิดไม่มิด

เงินตั้งหลายร้อยตำลึง... นั่นมันมากพอจะทำให้หมู่บ้านอยู่อย่างสบายไปได้หลายปีเลยนะ สุดท้ายกลับต้องชวดไปเสียอย่างนั้นหรือ?

"เฒ่าหยาง เขามาคนเดียว... หรือว่าเราจะ..." พรานหนุ่มคนหนึ่งกระซิบถามเบาๆ

โบราณว่าไว้ "ขุนเขาที่แร้นแค้นมักให้กำเนิดคนพาล" หมู่บ้านล่าเสือแห่งนี้อยู่ลึกเข้าไปในหุบเขาจนทางการแทบจะเอื้อมไม่ถึง เลี้ยงชีพด้วยการล่าสัตว์ ทุกบ้านล้วนมีอาวุธและพละกำลัง หากจะเกิดจิตอกุศลคิดร้ายเพื่อชิงทรัพย์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

"หุบปาก!" เฒ่าหยางตวาดกร้าว

"หมู่บ้านล่าเสือของเราแม้จะยากจน แต่บรรพบุรุษเราล้วนเป็นคนดีมีคุณธรรม เจ้าคิดจะเนรคุณผิดคำสอนบรรพชนอย่างนั้นหรือ?" เฒ่าหยางตำหนิพรานหนุ่มคนนั้นทันที จนอีกฝ่ายหน้าแดงก่ำรีบถอยไปก้มหน้าเงียบอยู่ด้านหลัง

แม้พวกเขาจะกระซิบกันเสียงเบา แต่จี้ชิงที่มีวิชา "สดับลมรู้ตำแหน่ง" ย่อมได้ยินชัดเจนทุกคำ เขาเบนสายตาไปมองที่เฒ่าหยาง

เฒ่าหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า "พ่อหนุ่ม วางใจพักอยู่ที่หมู่บ้านล่าเสือเถอะ ข้าวของพวกนี้เป็นของเจ้า ใครก็เอาไปไม่ได้! หมู่บ้านเราเป็นคนดีสืบต่อกันมาหลายรุ่น ย่อมไม่ทำเรื่องชั่วช้าเลวทรามต่ำช้าเช่นนั้นแน่"

จี้ชิงมองสบตาเฒ่าหยางลึกเข้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บเงินและตั๋วเงินทั้งหมดเข้าที่

เฒ่าหยางเป็นผู้ที่มีบารมีสูงยิ่ง คำพูดของเขาไม่มีพรานคนใดกล้าขัด ดังนั้นแม้ชาวบ้านจะมองตาเป็นมันด้วยความเสียดาย แต่ก็ไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อนทำอะไร

"เรื่องที่พักช่างมันเถอะ... มีอะไรให้กินบ้างไหม?"

"มีๆ รีบไปเอาเนื้อแห้งมาให้แขกผู้มีเกียรติเร็ว!"

ไม่นานนัก หญิงชราคนหนึ่งก็นำเนื้อแห้งมาส่งให้ เนื้อนั้นแข็งมากแต่จี้ชิงที่อดอยากมาหลายวันก็ทานมันอย่างเอร็ดอร่อย ในตอนนั้นเอง พรานวัยกลางคนคนหนึ่งในกลุ่มคนดูเหมือนจะทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขาเดินก้าวออกมาข้างหน้าจี้ชิง แล้ว "ตุ้บ!" คุกเข่าลงทันที

"หยางสือโถว เจ้าจะทำอะไร?" เฒ่าหยางสีหน้าเปลี่ยนไป

หยางสือโถวกัดฟันแน่น "ปัง! ปัง! ปัง!" เขาโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรงสามครั้ง "ท่านโปรดทิ้งเงินไว้สักห้าสิบตำลึงเพื่อซื้อชีวิต 'นิว นิว' ลูกสาวข้าได้ไหม? ข้าหยางสือโถวจะยอมเป็นวัวเป็นม้าตอบแทนพระคุณท่านไปชั่วชีวิต!"

พูดจบเขาก็โขกศีรษะต่อไม่หยุด จนหน้าผากแตกเลือดไหลนองเต็มหน้า แต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

จี้ชิงขมวดคิ้ว "พอได้แล้ว!"

"พูดมาให้ชัดเจน 'ซื้อชีวิต' หมายความว่าอย่างไร? ทำไมลูกสาวเจ้าต้องใช้เงินห้าสิบตำลึงเพื่อซื้อชีวิต?"

หยางสือโถวเงยหน้าขึ้นที่อาบไปด้วยเลือด เขาอธิบายด้วยความโกรธแค้นว่า "ในป่าลึกมีกลุ่มโจรกลุ่มหนึ่งตั้งค่ายขึ้นมา รวบรวมพวกคนโฉดกว่าร้อยคน ขนานนามว่า 'ค่ายผานหลง' (ค่ายมังกรขด)"

"ค่ายผานหลงนั้นไม่ได้ปล้นสะดมมั่วซั่ว แต่สั่งให้หมู่บ้านหลายสิบแห่งในรัศมีร้อยลี้ส่งเสบียงและเงินทองให้ทุกเดือน แต่มีข้อกำหนดประการหนึ่ง คือทุกหมู่บ้านต้องส่งเด็กชายหรือเด็กหญิงมาให้หนึ่งคนต่อปี บอกว่าเพื่อเป็นการเซ่นสังเวยแด่ 'ท่านจ้าวแห่งขุนเขา'"

"ปีนี้หมู่บ้านเราจับสลาก แล้วมาตกที่บ้านข้าพอดี ข้ามีลูกสาวคนเดียวคือนิว นิว นางพึ่งจะอายุหกขวบเอง..."

จี้ชิงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที เซ่นสังเวยเด็กให้เทพเจ้าเขาอย่างนั้นหรือ? เป็นความงมงายไร้สติ หรือว่า... มีสิ่งที่เรียกว่าเทพเจ้าเขาอยู่จริงๆ?

"ถ้าให้เงินแล้ว ไม่ต้องเซ่นสังเวยเด็กงั้นหรือ?" จี้ชิงถาม

"ไม่ใช่แบบนั้นครับ ทุกปีหมู่บ้านต้องส่งคนไปให้หนึ่งคนตามเดิม แต่ถ้ามีเงินห้าสิบตำลึงเพื่อซื้อชีวิต ค่ายผานหลงจะไปกว้านซื้อเด็กจากหมู่บ้านอื่นมาแทนเพื่อให้ครบจำนวน..."

สายตาของจี้ชิงหรี่เล็กลง การที่ต้องซื้อเด็กคนอื่นมาแทนแม้จะให้เงินไปแล้ว แสดงว่าเป้าหมายของค่ายผานหลงไม่ใช่เงินทองเป็นหลัก

"พวกเจ้าไม่เคยคิดจะขัดขืนค่ายผานหลงเลยหรือ? หมู่บ้านแถบนี้ล้วนเป็นพรานป่า ร่างกายกำยำแข็งแรง ค่ายผานหลงมีคนแค่ร้อยกว่าคน พวกเจ้าตั้งหลายสิบหมู่บ้านรวมพลังกันจัดการไม่ได้เชียวหรือ?" จี้ชิงถามต่อ

"เคยขัดขืนมาหลายครั้งแล้วครับ พวกโจรในค่ายนั่นพอจะมีวิชาฝีมืออยู่บ้าง ครั้งที่ประสบความสำเร็จที่สุดคือบุกขึ้นไปถึงค่ายได้แล้ว แต่จู่ๆ ในค่ายก็เกิดหมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่ว พอหมอกจางหายไป ยอดฝีมือของทุกหมู่บ้านต่างก็กลายเป็นศพหมด... ว่ากันว่า นั่นคือพลังของท่านจ้าวแห่งขุนเขาที่ทางค่ายบูชาอยู่ ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีหมู่บ้านไหนกล้าขัดขืนค่ายผานหลงอีกเลย..."

จี้ชิงฟังแล้วก็นิ่งคิดอย่างมีนัยสำคัญ เทพเจ้าเขา... หมอกหนา...

หากมีสิ่งที่เรียกว่าเทพเจ้าเขาที่ต้องการเซ่นสังเวยด้วยเด็กจริงๆ เกรงว่านั่นคงไม่ใช่เทพเจ้าที่ไหน แต่เป็น "ปีศาจ"  เสียมากกว่า! จี้ชิงไม่คาดคิดเลยว่าในหมู่บ้านห่างไกลเช่นนี้ เขาจะพบร่องรอยของปีศาจเข้าให้แล้ว นี่คือโชคลาภที่หล่นทับชัดๆ!

“ปัง!”

ในตอนนั้นเอง ประตูรั้วถูกผลักออกอย่างแรง เด็กหนุ่มคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาหอบหายใจถี่ "ผู้ใหญ่บ้านครับ... คนจากค่ายผานหลงมาถึงแล้ว คนที่นำมาคือ 'ไล่โถวปา' (เจ้าหัวฝีแปด)"

หยางสือโถวสีหน้าหมองคล้ำลงทันที คนจากค่ายมาถึงแล้ว หากไม่มีเงิน นิว นิวของเขาคงต้องถูกพาเข้าป่าไป...

"ไปเถอะ ข้าจะไปพบคนจากค่ายผานหลงสักหน่อย" จี้ชิงเอ่ยขึ้น

"แล้วเรื่องเงิน..." หยางสือโถวมองจี้ชิงด้วยความหวัง

"ข้ามีเงินห้าสิบตำลึงอยู่ตรงนี้ หากคนจากค่ายผานหลงรับมันไว้ได้ จะให้พวกมันไปก็ไม่เสียหาย"

หยางสือโถวดีใจจนแทบบ้า ลูกสาวเขารอดแล้ว! มีเพียงเฒ่าหยางที่รู้สึกว่าคำพูดของจี้ชิงดูมีนัยแปลกๆ

อะไรคือคำว่า "รับไว้ได้"? เงินห้าสิบตำลึงแม้จะหนักแต่เด็กตัวเล็กๆ ยังรับไหว แล้วคนของค่ายผานหลงจะรับไม่ได้เชียวหรือ? อย่างไรก็ตาม ทุกคนต่างพากันเดินออกไป เฒ่าหยางจึงไม่คิดอะไรมากและรีบตามไปทันที

ไม่นานนัก จี้ชิงก็เห็นชายสามคนจากค่ายผานหลงอยู่ที่หน้าหมู่บ้าน คนที่เป็นหัวหน้าคือ 'ไล่โถวปา'

ว่ากันว่าเจ้าไล่โถวปานี้เป็นคนพาลจากหมู่บ้านใกล้เคียง นิสัยสันดานเสียมาแต่เด็กจนทุกหมู่บ้านรังเกียจ ต่อมาหนีไปเข้าค่ายผานหลงกลายเป็นโจรป่า ซ้ำยังได้เป็นหัวหน้าหน่วยเล็กๆ คอยมาข่มเหงชาวบ้านตามหมู่บ้านต่างๆ

"รีบไปเรียกหยางสือโถวออกมา ปีนี้เป็นตาบ้านมันจับสลากได้ไม่ใช่รึ?" ไล่โถวปานั่งอยู่บนหลังม้า ตะโกนถามอย่างลำพองใจ เขาดูจะรู้เรื่องราวภายในของแต่ละหมู่บ้านเป็นอย่างดี และนั่นคงเป็นเหตุผลที่ค่ายผานหลงใช้งานเขา

"ปีนี้นิว นิวลูกสาวข้าจะไม่ไปรับใช้ท่านจ้าวแห่งขุนเขา ข้าจะจ่ายเงินซื้อชีวิต!" หยางสือโถวตะโกนบอก

"เงินซื้อชีวิต? ฮ่าๆๆ เงินตั้งห้าสิบตำลึง ลำพังหมู่บ้านพวกแกขูดเลือดขูดเนื้อรวมกันยังหาไม่ได้เลย แกจะเอาเงินมาจากไหน!" ไล่โถวปาหัวเราะร่วน

"ห้าสิบตำลึง... ข้ามี!" เสียงแปลกหน้าดังแทรกขึ้น

ไล่โถวปามองตามเสียง เห็นชายในชุดดำขาดรุ่งริ่ง เหน็บดาบยาวไว้ที่เอว สวมงอบปิดบังใบหน้า ในมือถือแท่งเงินขนาดใหญ่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเงินแท่งหนักห้าสิบตำลึง

"คนต่างถิ่น?" ไล่โถวปาเริ่มระแวดระวังตัวทันที

ทว่านั่นมันเงินตั้งห้าสิบตำลึงเชียวนะ หากจ่ายเงินซื้อชีวิตจริง เขาก็จะได้ส่วนแบ่งมหาศาล นี่แหละคือเหตุผลว่าทำไมการลงเขามาคุมหมู่บ้านถึงเป็นงานที่หอมหวานนัก

"เอาเงินนั่นมาให้ข้า!" ไล่โถวปาฉายแววโลภออกมาทางสายตา

"งั้นก็รับให้ดีล่ะ! ถ้ารับไว้ได้ เงินห้าสิบตำลึงนี่ถึงจะเป็นของเจ้า..."

จี้ชิงพูดจบก็โคจรลมปราณ สะบัดมือขว้างเงินออกไปเบาๆ

"ฟึ่บ!"

เงินแท่งห้าสิบตำลึงพุ่งวาบออกไปราวกับประกายแสงสีเงิน พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของไล่โถวปาอย่างรุนแรง!