บทที่ 77 ตกตะลึง

ไล่โถวปาเบิกตาค้าง มองดูประกายแสงสีเงินที่พุ่งเข้ามา ขวัญหนีดีฝ่อแทบสิ้นสติ

เร็ว! มันเร็วเกินไป! เร็วเสียจนไล่โถวปาไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง เงินแท่งหนักห้าสิบตำลึงกระแทกเข้ากลางแสกหน้าของเขาอย่างจัง

“ปัง!”

เสียงกระแทกดังสนั่น ไล่โถวปายังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนแม้แต่คำเดียว ร่างก็ร่วงผล็อยลงจากหลังม้าลงไปกองกับพื้น

ตายสนิท ดั้งจมูกและใบหน้าของไล่โถวปาแหลกเละไม่มีชิ้นดี สิ้นลมหายใจทันทีที่ร่างถึงพื้น

ด้วยพลังลมปราณอันลึกล้ำของจี้ชิงในยามนี้ ลำพังแค่ไล่โถวปาที่เป็นเพียงคนพาลไร้วรยุทธ มีหรือจะต้านทานแรงเหวี่ยงเงินแท่งของเขาได้?

“ดูเหมือนเขาจะรับเงินไว้ไม่ได้นะ”

จี้ชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับว่านี่เป็นเพียงเรื่องขี้ปะติ๋วเรื่องหนึ่ง

“อา...” 

“เจ้า... เจ้ากล้าฆ่าไล่โถวปาเชียวหรือ?” 

“หมู่บ้านล่าเสือคิดจะก่อกบฏรึไง? ถ้าท่านหัวหน้าค่ายรู้เข้า พวกแกต้องถูกฆ่าล้างหมู่บ้านแน่...”

โจรป่าอีกสองคนที่ตามมาต่างก็ขวัญเสียไม่แพ้กัน เดิมทีการลงเขามาครั้งนี้ควรจะเป็นงานสบายแท้ๆ เหตุใดพวกมันถึงได้ซวยมาเจอเรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้?

“ไสหัวลงมา!”

จี้ชิงตวาดกร้าวเพียงคำเดียว เสียงที่แฝงไปด้วยพลังวัตรอันแกร่งกล้ากระแทกเข้าใส่โจรทั้งสองจนเลือดออกทวารทั้งเจ็ด ร่วงตกจากหลังม้าลงไปกองกับพื้นทั้งคู่

“ท่านจอมยุทธโปรดไว้ชีวิตด้วย...” โจรทั้งสองตระหนักถึงความจริงได้ในที่สุด พวกมันรีบคุกเข่าโขกศีรษะขอชีวิตปะหลกๆ เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้พวกมันได้เจอเข้ากับยอดฝีมือในยุทธภพเข้าให้แล้ว

อย่างไรก็ตาม คำขู่ของโจรทั้งสองยังคงทำให้คนในหมู่บ้านล่าเสือเกิดความโกลาหล ความหวาดกลัวเริ่มแพร่กระจายไปทั่ว โดยเฉพาะเมื่อไล่โถวปาตายไปแล้ว ค่ายผานหลงย่อมต้องส่งคนมาแก้แค้นอย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อถึงตอนนั้น หมู่บ้านล่าเสือทั้งหมู่บ้านคงต้องเผชิญกับภัยพิบัติครั้งใหญ่

“ท่าน... ท่านจอมยุทธ ท่านฆ่าไล่โถวปาไปแล้ว หมู่บ้านล่าเสือของเราจะทำอย่างไรดี?”

 “ไล่โถวปามันก็แค่คนสอพลอคนหนึ่ง แต่โทสะของค่ายผานหลง หมู่บ้านเราแบกรับไม่ไหวหรอกนะ”

 “จะทำยังไงดีล่ะทีนี้?”

ในหมู่บ้านมีคนรวมกันร้อยสองร้อยชีวิต บัดนี้ทุกคนล้วนตกอยู่ในอันตรายถึงขั้นสิ้นเนื้อประดาตัว

“ไม่ต้องตื่นตระหนกไป”

จี้ชิงกวาดสายตามองทุกคนก่อนจะกล่าวช้าๆ ว่า “ข้าจะไปที่ค่ายผานหลงสักรอบ เพื่อถอนรากถอนโคนพวกมันเสีย! ส่วนสิ่งที่เรียกว่า ‘เทพเจ้าเขา’ ที่มาเรียกร้องขอเด็กชายหญิงเซ่นสังเวยนั่น ส่วนใหญ่คงเป็นปีศาจ และประจวบเหมาะที่ข้าพอจะมีวิชาปราบปีศาจอยู่บ้าง ข้าจะจัดการพวกมันไปพร้อมกันเสียเลย นับจากนี้พวกเจ้าจะได้ไม่ต้องทนทุกข์จากพวกโจรและปีศาจอีก!”

สิ้นคำพูดของจี้ชิง ทั่วทั้งหมู่บ้านล่าเสือพลันเงียบสงัดลง

“ผู้ใหญ่บ้าน เงินแท่งที่อยู่ในหัวของไล่โถวปานั่นข้าขอยกให้หมู่บ้าน ถือเสียว่าเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยชีวิตข้าไว้”

จี้ชิงเคยคิดจะมอบตั๋วเงินให้หมู่บ้านล่าเสือเช่นกัน แต่ตั๋วเงินนั้นมีมูลค่าหลายร้อยตำลึง สำหรับหมู่บ้านที่ยากจนเช่นนี้ การได้เงินก้อนโตเกินไปอย่างกะทันหันอาจกลายเป็นภัยมากกว่าเป็นโชค เงินห้าสิบตำลึงจึงถือว่ากำลังพอดิบพอดี

ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ท่านจอมยุทธ ท่านไปเพียงตัวคนเดียว แต่ค่ายผานหลงนั่นมีโจรเหี้ยมเกรียมตั้งร้อยกว่าคน โบราณว่าสองหมัดยากต้านทานสี่มือ ท่านไปเช่นนี้มันอันตรายเกินไป”

“เฒ่าหยาง เจ้าจงนำพวกพรานในหมู่บ้านติดตามท่านจอมยุทธเข้าป่าไปเสีย ท่านจอมยุทธลงมือเพื่อกำจัดโจรป่าขจัดภัยให้ราษฎร พวกเราจะนิ่งดูดายให้ท่านไปเสี่ยงอันตรายเพียงลำพังไม่ได้!”

ผู้ใหญ่บ้านกระทุ้งไม้เท้าลงกับพื้น แม้เขาจะอายุมากแล้ว แต่ในเรื่องสำคัญเช่นนี้เขากลับไม่เลอะเลือนเลยแม้แต่น้อย

เฒ่าหยางได้ยินดังนั้นก็ก้าวออกมาทันที

“ตกลง! ข้าเองก็ทนไอ้ค่ายผานหลงนี่มานานพอแล้ว ในเมื่อท่านจอมยุทธยอมลงมือ หมู่บ้านล่าเสือของเราก็ไม่ใช่พวกขี้ขลาด!”

เฒ่าหยางระดมพรานป่าแทบทั้งหมดในหมู่บ้านออกมา รวมแล้วเกือบสี่สิบคน! นี่คือขุมกำลังรบทั้งหมดที่มีของหมู่บ้านล่าเสือในยามนี้

จี้ชิงไม่ได้ห้ามปราม กลับรู้สึกชื่นชมในความกล้าหาญของคนในหมู่บ้านเสียด้วยซ้ำ แม้ตัวเขาเพียงคนเดียวจะไม่เกรงกลัวค่ายผานหลง แต่ก็อาจจะมีช่องโหว่ทำให้โจรบางส่วนหนีรอดไปได้ หากมีกลุ่มพรานป่าเหล่านี้คอยสนับสนุนย่อมส่งผลดีกว่า และการให้พรานเหล่านี้ตามไปด้วยก็มีข้อดีอีกอย่าง คือเมื่อถล่มค่ายผานหลงได้แล้ว ข้าวของในค่ายย่อมตกเป็นของหมู่บ้านล่าเสือ ช่วยให้หมู่บ้านตั้งตัวได้เลยทีเดียว

“ออกเดินทาง”

จี้ชิงเหวี่ยงตัวขึ้นม้า ส่วนคนในหมู่บ้านล่าเสือช่วยกันคุมตัวโจรป่าทั้งสองนำทางมุ่งหน้าสู่ค่ายผานหลง

เส้นทางในป่าลึกนั้นเดินทางลำบากยิ่งนัก คณะเดินทางใช้เวลาเกือบสองชั่วยาม ในที่สุดก็มองเห็นค่ายผานหลงอยู่เบื้องหน้า จี้ชิงมองจากระยะไกล เห็นค่ายสร้างอยู่บนกึ่งกลางเขา ชัยภูมิไม่ได้ดูอันตรายนัก แต่เพราะมี "เทพเจ้าเขา" หนุนหลัง จึงไม่มีใครกล้าบุกขึ้นมาที่นี่

“ท่านจอมยุทธ ค่ายผานหลงอยู่ข้างหน้านี้เอง พวกมันมีหอสังเกตการณ์ หากพวกเราเข้าใกล้พร้อมกันขนาดนี้ต้องถูกพบแน่” เฒ่าหยางกระซิบ

“ไม่เป็นไร ให้โจรสองคนนี้นำข้าเข้าไปก็พอ” 

“ข้าจะจัดการโจรบนหอสังเกตการณ์เอง เมื่อถึงตอนนั้นพวกเจ้าค่อยตามเข้าไป”

 “ตกลง พวกเราจะฟังคำสั่งท่านจอมยุทธ” เฒ่าหยางพยักหน้าเห็นพ้อง

เขารู้ดีว่ายอดฝีมือในยุทธภพสามารถไปมาไร้ร่องรอย ในเมื่อจี้ชิงกล้าบุกเดี่ยวเข้าค่ายผานหลง ย่อมต้องมีฝีมือไม่ธรรมดา

จี้ชิงจึงคุมตัวโจรทั้งสองค่อยๆ เดินเข้าหาค่ายผานหลง โจรทั้งสองตัวสั่นงันงก ทันทีที่มาถึงหน้าประตูค่าย โจรบนหอสังเกตการณ์ก็ตะโกนลงมาว่า “หยุดก่อน! แล้วไล่โถวปาล่ะไปไหนเสีย?”

จี้ชิงคร้านจะเล่นเล่ห์เหลี่ยมอะไรอีก ในเมื่อมาถึงหน้าประตูค่ายแล้วย่อมไม่ต้องทำอะไรให้ซับซ้อน เขาคว้าเศษหินขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วสะบัดออกไปทางหอสังเกตการณ์

“ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!”

เศษหินพุ่งเข้าใส่ร่างโจรบนหอนั้นอย่างแม่นยำและรุนแรง

“อ๊ากกก!” เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น โจรสองคนที่นำทางมาคิดจะฉวยโอกาสหนี จี้ชิงจึงซัดฝ่ามือออกไปเพียงเบาๆ ปลิดชีพพวกมันทั้งคู่ในทันที

“เฟี้ยว!”

จี้ชิงทะยานร่างด้วยวิชาตัวเบา พริบตาเดียวก็พุ่งเข้าไปภายในค่ายได้สำเร็จ

ขณะนี้ ภายในค่ายเริ่มเกิดความวุ่นวาย มีโจรจำนวนมากที่มีสีหน้าดุดันจ้องมองมาที่จี้ชิง คนที่เป็นหัวหน้าคือชายฉกรรจ์ร่างกำยำสวมหนังเสือคลุมไหล่และมีตาเดียว

“เจ้าเป็นใคร ถึงกล้าบุกรุกค่ายผานหลง?” 

“ไอ้หนูนี่มาจากไหนกัน ช่างรนหาที่ตายนัก!” “ไม่ได้เจอแขกไม่ได้รับเชิญมานานแล้ว เดี๋ยวต้องจับเป็นมันไว้ให้ได้ ข้าจะขอชำแหละมันด้วยมือตัวเองสักหน่อย...”

 “ดูจากการแต่งตัว น่าจะเป็นคนในยุทธภพล่ะสิ ทำไม? อยากจะสวมรอยเป็นวีรบุรุษผดุงธรรมรึไง? ดูสภาพซอมซ่อแบบนี้ หรือจะเป็นคนของพรรคกระยาจกกันล่ะ? ฮ่าๆๆ...”

เหล่าโจรต่างพากันหัวเราะร่วน ไม่มีใครเห็นจี้ชิงอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย พวกมันมีกันเป็นร้อย จะต้องกลัวคนเพียงคนเดียวไปทำไม? อีกอย่างพวกมันรู้ดีว่าเบื้องหลังยังมี "เทพเจ้าเขา" คอยคุ้มครองอยู่ ต่อให้มาเป็นสิบเป็นร้อยก็มีแต่ตายกับตาย!

“เพียะ!”

ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้ากลับเหวี่ยงฝ่ามือตบหน้าโจรที่เรียกตัวเองว่า "ท่านสาม" อย่างแรง

“ท่านหัวหน้า ท่านทำอะไร...” เจ้า "ท่านสาม" มึนงงไปหมด โจรคนอื่นๆ ก็เบิกตาโพลงด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ท่านหัวหน้าถึงได้ลงมือกับท่านสาม?

แต่ท่านหัวหน้าไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เมื่อเขามองเห็นชายที่อยู่เบื้องหน้าชัดๆ ดวงตาเขาก็แทบจะถลนออกมา

ชุดดำ งอบ ดาบยาว... มันช่างคุ้นตาเหลือเกิน! แม้ชุดดำและงอบจะดูขาดรุ่งริ่งไปบ้าง แต่เขาไม่มีทางจำผิดแน่ และเมื่อมองเห็นรูปลักษณ์ใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน เขาก็ยิ่งมั่นใจ

“ตุ้บ!”

หัวหน้าค่ายผานหลงผู้มีชื่อเสียงเรื่องความโหดเหี้ยมและสามารถทำให้เด็กในรัศมีหลายสิบหมู่บ้านร้องไห้จ้าได้เพียงแค่ได้ยินชื่อ กลับคุกเข่าลงกับพื้นอย่างหมดรูปในทันที

ท่านสาม... งงเป็นไก่ตาแตก เหล่าโจรทั้งหลาย... อึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน แม้แต่กลุ่มพรานป่าที่รีบวิ่งตามเข้ามาในค่าย เมื่อเห็นภาพตรงหน้า... ก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออกเช่นกัน!