บทที่ 78 แปรสภาวะดาบเป็นเพลิงเผาผลาญวิญญาณภูต!

“เจ้ารู้จักข้าด้วยรึ?”

จี้ชิงเอ่ยถามเรียบๆ

ที่นี่คือหุบเขาอันห่างไกลในดินแดนทางเหนือ หัวหน้าโจรป่าในป่าลึกเช่นนี้ กลับรู้จักสมญานามของเขาด้วยอย่างนั้นหรือ?

“ท่านจอมยุทธจี้ ‘ดาบพริบตา’ อันดับห้าในทำเนียบคนโฉด ใต้หล้านี้มีใครบ้างไม่รู้จัก? แม้ข้าจะเป็นหัวหน้าโจร แต่ข้าก็เคยเป็นคนในยุทธภพมาก่อน ในมือข้ายังมีใบประกาศจับของท่านจอมยุทธจี้ในตอนนั้นอยู่ใบหนึ่ง ดังนั้นย่อมต้องรู้จักท่านแน่นอน”

หัวหน้าค่ายกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ไม่มีวี่แววของความโหดเหี้ยมในฐานะเจ้าค่ายผานหลงหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

เขารู้ซึ้งดีว่า "ดาบพริบตา" นั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด วีรกรรมชั่วช้าที่เขาทำมานั้นเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่จี้ชิงเคยทำ

เขาก็แค่ข่มขู่ชาวบ้านตามหมู่บ้านเล็กๆ

แต่จี้ชิงน่ะหรือ?

ฆ่าล้างหมู่บ้านถล่มตระกูลเป็นว่าเล่น บั่นคออู้เฉิน สังหารพิษมาร ชื่อเสียงสะท้านภพ รั้งตำแหน่งอันดับห้าแห่งทำเนียบคนโฉด!

คนอย่างหัวหน้าค่ายผู้นี้ ย่อมขยาดกลัวคนที่อำมหิตยิ่งกว่าตนเอง และไม่ต้องสงสัยเลยว่า ในสายตาของเขา จี้ชิงคือบุคคลที่โหดเหี้ยมกว่าเขาเป็นสิบเท่า

เขาไม่อาจตอแยด้วยได้!

“ได้ยินว่าค่ายผานหลงบังคับให้หมู่บ้านบริเวรนี้ส่งเด็กชายหญิงเซ่นสังเวยแก่เทพเจ้าเขา เรื่องนี้เป็นความจริงหรือไม่?” จี้ชิงถาม

“เรื่องนี้... เป็นความจริง!”

“เทพเจ้าเขาอยู่ที่ไหน?”

สีหน้าของหัวหน้าค่ายเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว เมื่อพัวพันถึงเรื่องเทพเจ้าเขา สำหรับเขาแล้วมันคือทางเลือกที่ยากลำบากยิ่ง

พูด... เขาก็ต้องตาย ไม่พูด... เขาก็คงไม่รอด

“ท่านจี้ หากท่านรับปากว่าจะไว้ชีวิตข้า เรื่องของเทพเจ้าเขานี้ ข้าจะบอกรายละเอียดแก่ท่านทุกอย่าง...”

“ฟิ้ว...”

พลันมีสายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ค่ายโจรที่กว้างขวาง กลับถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบอย่างกะทันหัน

เมื่อเห็นเช่นนี้ หัวหน้าค่ายสีหน้าถอดสีทันที

“แย่แล้ว... มันมาแล้ว... ท่านจี้ ช่วยข้าด้วย...”

ใบหน้าของเขามีแต่ความหวาดกลัว ทว่าหมอกหนากลับยิ่งทวีความเข้มข้น เมื่อหมอกปกคลุมร่างของหัวหน้าค่าย ก็มีเสียงหัวเราะประหลาด “ฮิ ฮิ ฮิ” ดังขึ้นลางๆ

ทันใดนั้น หัวหน้าค่ายก็ลุกพรวดขึ้นมา เพียงแต่บนใบหน้าของเขากลับปรากฏรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและสยดสยอง

หัวหน้าค่ายดูเหมือนจะกลายเป็นคน "ใจกล้า" ขึ้นมาในพริบตา เขาไม่หวาดกลัวจี้ชิงอีกต่อไป เขากวัดแกว่งดาบพุ่งเข้าใส่จี้ชิงทันที

“เคร้ง!”

จี้ชิงชักดาบ ประกายดาบอันวิจิตรพุ่งวาบผ่านไปเพียงแวบเดียว ในระยะหนึ่งวานอกตัวจี้ชิง ประกายดาบผ่าร่างหัวหน้าค่ายออกเป็นสองซีกในพริบตา

หัวหน้าค่ายตายสนิท กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปในอากาศ

“ฮิ ฮิ ฮิ...”

เสียงหัวเราะประหลาดดังขึ้นอีกครั้ง ตามมาด้วยท่านสามที่พุ่งเข้าใส่จี้ชิงราวกับคนบ้า ผลลัพธ์ไม่ต่างกัน เขาถูกจี้ชิงฟันแยกเป็นสองส่วนเช่นเดียวกัน

ทว่า เรื่องนี้ไม่ปกติอย่างยิ่ง

“สิงสู่...”

จี้ชิงเริ่มเข้าใจลางๆ แล้ว ปีศาจตนนี้สามารถสิงร่างพวกโจรป่าและควบคุมพวกมันได้

“ฮิ ฮิ ฮิ... วรยุทธเจ้าแข็งแกร่งนัก เจ้าฆ่าได้หนึ่งคน สองคน... ฆ่าได้สิบคน ยี่สิบคน... แต่เจ้าจะฆ่าคนนับร้อยให้หมดสิ้นได้เชียวหรือ?”

เสียงประหลาดดังมาจากในม่านหมอก เห็นได้ชัดว่าเป็นเสียงของปีศาจ

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”

“เจ้าช่วยเตือนข้าพอดี... พวกโจรเหล่านี้ ล้วนมีเหตุให้ต้องตายทั้งสิ้น!”

แววตาของจี้ชิงเย็นเยียบ โจรในค่ายผานหลงทุกคนล้วนมือเปื้อนเลือด ไม่มีใครเป็นผู้บริสุทธิ์ ตราบใดที่ยังเหลือโจรแม้แต่คนเดียว ปีศาจก็สามารถสิงร่างได้

ดังนั้นจี้ชิงจึงเหลือทางเลือกเดียว... คือฆ่าให้หมด!

“วูม!”

จี้ชิงขยับความคิดเพียงนิด สภาวะดาบขั้นอักขระพลันระเบิดออก สภาวะดาบของเขาคือ "ฟ้าดิน" ดังนั้น มันจึงสามารถแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งใดก็ได้ภายใต้ฟ้าดินนี้

เช่นในยามนี้ พวกโจรทุกคนต่างเงยหน้าขึ้นมอง พวกมันเห็นอะไร?

กลางอากาศธาตุ กลับปรากฏกระบี่คมกริบจำนวนมหาศาลลอยล่องอยู่ ใช่แล้ว... มันคือกระบี่ นี่คือสภาวะดาบ และจี้ชิงก็คือมือดาบ เหตุใดในสภาวะดาบของเขาถึงมีกระบี่ลอยอยู่มากมายเช่นนี้?

ทว่า นั่นไม่ใช่กระบี่จริง แต่มันคือสภาวะดาบที่จำแลงขึ้นมา มีเพียงในระดับจิตวิญญาณเท่านั้นที่จะ "มองเห็น" คมกระบี่เหล่านั้น

“ร่วงหล่น!”

สิ้นคำสั่งเรียบๆ ของจี้ชิง กระบี่นับไม่ถ้วนที่หนาแน่นเต็มผืนฟ้าก็พุ่งพิกัดลงมาทันที นี่คือ "ห่าฝนกระบี่" ที่ตกลงมาจากฟากฟ้าอย่างแท้จริง

โจรป่านับร้อยชีวิตล้วนถูกโอบล้อมด้วยสภาวะดาบของจี้ชิง พวกมันจึงไร้ซึ่งหนทางหนี

“อ๊ากกก!” 

“นี่มันอะไรกัน?” 

“ไว้ชีวิตด้วย...”

พวกโจรต่างหวาดผวาถึงขีดสุด เพราะแม้ห่าฝนกระบี่ที่ตกลงมาจะไม่ได้สร้างบาดแผลทางกายแม้แต่น้อย ทว่าสำนึกรู้และวิญญาณของพวกมันกลับถูกคมกระบี่เหล่านั้นฉีกกระชากจนแหลกสลายไปสิ้น

เพียงชั่วครู่เดียว ทั่วทั้งค่ายผานหลงก็กลับมาเงียบสงัด โจรนับร้อยไม่มีใครรอดชีวิต ทุกร่างกลายเป็นศพที่เย็นชืด

ทว่าบนศพเหล่านั้นกลับไม่มีบาดแผลแม้แต่รอยเดียว มองจากไกลๆ ดูราวกับว่าพวกมันเพียงแค่นอนหลับไปเท่านั้น

เหล่าพรานป่าที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างพากันเหงื่อกาฬไหลพรากด้วยความกลัว นี่มันยังใช่วรยุทธอยู่อีกหรือ?

หากพูดถึงวรยุทธ พวกเขาก็ใช่ว่าจะไม่เคยเห็น ยอดฝีมือในยุทธภพพวกเขาก็พอจะเคยผ่านตามาบ้าง ยอดฝีมือเหล่านั้นไม่ว่าจะวิชาดาบ กระบี่ หรือเพลงหมัด แม้มันจะยอดเยี่ยมเพียงใด... แต่จะมีใครเป็นเช่นยามนี้?

จี้ชิงไม่ได้ขยับตัวแม้แต่นิดเดียว โจรป่าเหี้ยมเกรี้ยมนับร้อยกลับล้มตายลงพร้อมกันโดยไร้ซึ่งลมหายใจ

เหล่าพรานไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เรียกว่า "สภาวะดาบ" ของจี้ชิงได้เลย พวกเขาเพียงรู้สึกสั่นสะท้านและหวาดกลัวลึกๆ ในใจเท่านั้น

ทว่า สภาวะดาบที่จี้ชิงแสดงออกมาในตอนนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือในยุทธภพมาเห็นเข้า ก็ต้องตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อแน่นอน

“ฟิ้ว...”

สายลมพัดผ่านอีกครั้ง นำพาความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าถึงกระดูก

“พวกเจ้าถอยออกไปนอกม่านหมอกซะ”

จี้ชิงกล่าวเสียงเย็น

เหล่าพรานป่าได้สติ รีบพากันถอยกรู่ออกไปทันที ยามนี้ ในม่านหมอกเหลือเพียงจี้ชิงแค่คนเดียว

และแน่นอน... ยังมีปีศาจอยู่ด้วย หมอกที่ยังไม่สลายไป เป็นเครื่องยืนยันว่าปีศาจยังไม่ตาย

“ฮิ ฮิ ฮิ มนุษย์ผู้ฝึกยุทธ เจ้าเก่งกาจจริงๆ... แต่เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก...”

เสียงปีศาจดังขึ้นอีกครั้ง

จี้ชิงไม่ได้หยิบเลือดปราบปีศาจออกมาจากอกเสื้อ เขาพอจะเดาที่มาที่ไปของปีศาจตนนี้ได้แล้ว

ครั้งที่จี้ชิงเคยแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องปีศาจกับเฉินลั่ว เฉินลั่วเคยเอ่ยถึงปีศาจประเภทหนึ่งที่ไร้ซึ่งกายเนื้อ เรียกขานกันว่า "วิญญาณภูต" วิญญาณภูตนั้นประหลาดพิสดารยิ่งนัก แม้แต่เลือดของผู้ปราบปีศาจก็ทำได้เพียงสร้างบาดแผลเล็กน้อย แต่ไม่อาจสังหารมันได้ ต้องใช้ค่ายกลพิเศษในการแผดเผาหลอมละลายเท่านั้น หรือมิเช่นนั้น ผู้ปราบปีศาจต้องเป็นผู้ที่ฝึกฝนจนมี "สัมผัสเทพ"  จึงจะสามารถฆ่ามันได้อย่างเด็ดขาด

“ข้าไม่มีสัมผัสเทพ แต่ข้ามีสภาวะดาบ!”

จี้ชิงไม่รู้ว่าสภาวะดาบกับสัมผัสเทพนั้นต่างกันเพียงใด ทว่าเขาสัมผัสได้อย่างแม่นยำว่า ปีศาจตนนี้เอาแต่ "หลบหน้า" เขา ซึ่งนั่นแปลกมาก

ปีศาจตนนี้มีความสามารถในการสิงร่าง เหตุใดถึงเลือกสิงแต่พวกโจรป่า แต่ไม่ยอมสิงร่างเขา? หากสิงร่างจี้ชิงได้ จี้ชิงก็ย่อมไม่เป็นภัยคุกคามอีกมิใช่หรือ? เหตุใดต้องทำเรื่องยุ่งยากไปสิงร่างโจรคนนั้นคนนี้ด้วย?

เหตุผลมีเพียงข้อเดียว... “เจ้ากำลังกลัวข้า!”

จี้ชิงโพล่งขึ้นมา ม่านหมอกพลันเงียบสงัดลงทันที แม้แต่เสียงหัวเราะประหลาดนั่นก็หายวับไปในพริบตา

“เจ้ากำลังกลัวสภาวะดาบของข้า!” “สภาวะดาบของข้าทำร้ายเจ้าได้ และสามารถฆ่าเจ้าให้ตายตกไปตามกันได้จริงๆ!”

คำพูดของจี้ชิงดูเหมือนจะทำให้ปีศาจคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที

“ฮิ ฮิ ฮิ ต่อให้สภาวะดาบเจ้าจะคุกคามข้าได้บ้าง แต่มันจะเป็นไรไป? ด้วยระดับของสภาวะดาบแค่นี้ เจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก นอกจากเจ้าจะมี ‘เจตนาขุนพลดาบ’...”

ปีศาจยังพูดไม่ทันจบ ทันใดนั้น ท่ามกลางม่านหมอกรอบตัว กลับปรากฏกลุ่มเพลิงลุกโชนขึ้นมาเป็นหย่อมๆ และเปลวเพลิงเหล่านั้นก็เริ่มโหมกระหน่ำแผดเผาอย่างรุนแรง ม่านหมอกทั้งหมดดูเหมือนจะถูกวงล้อมของเปลวเพลิงบีบคั้นเอาไว้

“อ๊ากกกก!” 

“นี่มันอะไรกัน? เจ้า... เจ้ามีสภาวะดาบมิใช่หรือ? เหตุใดจึงแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงได้?”

“ไม่นะ...!”

ปีศาจแผดร้องอย่างโหยหวน ในขณะเดียวกัน เปลวเพลิงยิ่งทวีความรุนแรง หมอกหนาถูกความร้อนแผดเผาจนเริ่มบางเบาลงเรื่อยๆ

ทันใดนั้น ท่ามกลางม่านหมอกที่เจือจาง ปรากฏใบหน้าที่ดุร้ายและใหญ่โตมหึมาขึ้นมาวูบหนึ่ง

“ข้าขอสาปแช่งให้เจ้าไม่มีวันได้พบกับความเป็นนิรันดร์ ฮิ ฮิ ฮิ...”

จี้ชิงดูเหมือนจะมองเห็นแววตาอาฆาตแค้นของปีศาจตนนั้น ทว่า ยิ่งมันดิ้นรนปางตาย ยิ่งมันโกรธแค้นเขามากเท่าไหร่ นั่นก็ยิ่งพิสูจน์ว่าสภาวะดาบของเขาได้ผล

สิ้นคำสาปแช่งของปีศาจ จี้ชิงรู้สึกได้ถึงพลังงานเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา

“ชี่...”

ครู่ต่อมา เมื่อม่านหมอกสายสุดท้ายสลายไปสิ้น ร่างของปีศาจก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเปลวเพลิงที่ยังคงเผาไหม้กลางอากาศ

ปีศาจตายแล้ว!

สังหารวิญญาณภูต "พรายเขา" ได้รับแต้มต้นกำเนิด 20 แต้ม

ข้อความขนาดเล็กลอยขึ้นมาตรงหน้าจี้ชิง

“ยี่สิบแต้ม?”

จี้ชิงตกใจเล็กน้อย เขาฆ่าปีศาจมาไม่น้อย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้รับแต้มต้นกำเนิดมากมายมหาศาลขนาดนี้

แต้มยิ่งมาก ยิ่งพิสูจน์ว่าปีศาจตนนั้นแข็งแกร่งเพียงใด ทว่าในสายตาของจี้ชิง พรายเขาตนนี้มีดีแค่เล่ห์เหลี่ยมพิสดารเท่านั้น ความแข็งแกร่งดูจะไม่เท่าไหร่เลย

เมื่อหมอกสลายไป เหล่าพรานป่าก็สามารถมองเห็นจี้ชิงได้อีกครั้ง จี้ชิงหันกลับไปมองพวกเขา

“ท่านจอมยุทธ ท่าน...”

ทันใดนั้น พวกพรานป่าต่างเบิกตาโพลง ราวกับเห็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่ออย่างที่สุด แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว!