บทที่ 79 ผมขาวในชั่วข้ามคืน คำสาปวิญญาณภูต!

“เกิดอะไรขึ้น?”

จี้ชิงยื่นมือออกมาสำรวจดูรอบกาย

มีเปลวไฟอยู่รอบตัวเขาหรือ? เปล่าเลย... ในมือเขานั้นว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของเพลิงใดๆ เปลวเพลิงที่แผดเผาจนวิญญาณภูตตายตกไปนั้น ความจริงคือสิ่งที่จำแลงมาจากสภาวะดาบ มันคือเพลิงลวงตาในระดับจิตวิญญาณ

นี่คือลักษณะเด่นของสภาวะดาบของจี้ชิงในยามนี้ สภาวะดาบของเขาคือ "ฟ้าดิน" ที่โอบอุ้มหมื่นสรรพสิ่ง จึงไม่จำกัดอยู่เพียงแค่รูปแบบของดาบอีกต่อไป เขาจึงสามารถบันดาลให้สภาวะดาบกลายเป็นเปลวเพลิงเพื่อเผาผลาญวิญญาณภูตจนมรณัง

“ท่านจอมยุทธ ผมของท่าน...”

“ผม?”

จี้ชิงก้มลงมอง เส้นผมที่เคยดำขลับประดุจน้ำหมึก บัดนี้กลับกลายเป็นสีขาวโพลนไปทั้งศีรษะ และมันเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

ผมขาวในชั่วข้ามคืน!

จี้ชิงรีบเลิกแขนเสื้อขึ้นมองทันที บนท่อนแขนของเขา ปรากฏตราประทับสีดำสนิทที่ดูดุร้ายและน่าเกลียดน่ากลัว

“คำสาปของวิญญาณภูต...” จี้ชิงพึมพำเสียงเบา

ตราประทับนี้คือรอยประทับแห่งคำสาปของวิญญาณภูต เดิมทีเขาคิดว่าเป็นเพียงเสียงด่าทอสาปส่งทั่วไป คิดไม่ถึงว่ามันจะเป็นคำสาปจริงๆ เขายังจำได้ว่าวิญญาณภูตตนนั้นสาปแช่งให้เขา “ไม่มีวันได้พบกับความเป็นนิรันดร์ (อายุยืนยาว)”

จี้ชิงจะบรรลุถึงความเป็นนิรันดร์ได้หรือไม่นั้น ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจ ทว่ายามนี้เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่า พลังชีวิต ในกายเขากำลังค่อยๆ ไหลซึมออกจากร่างผ่านตราประทับคำสาปนี้ไปทีละน้อย แม้จะรั่วไหลออกไปอย่างเชื่องช้า แต่มันก็ไหลออกไปจริงๆ และนี่เองคือตัวการที่ทำให้ผมของเขากลายเป็นสีขาวโพลนในชั่วข้ามคืน!

เรื่องผมขาว จี้ชิงไม่ได้ใส่ใจนัก ทว่าการที่พลังชีวิตรั่วไหลต่อเนื่องนี่สิที่เป็นปัญหา

จี้ชิงเปิดบันทึกปีศาจออกดู และพบว่ามีหน้าใหม่เพิ่มขึ้นมาจริงๆ

"วิญญาณภูตพรายเขา : กำเนิดจากไอเย็นและแรงพยาบาทของวิญญาณหยิน ถนัดการสิงร่าง คำสาป และการล่อลวง หากมิใช้กระบวนท่าทางจิตวิญญาณย่อมมิอาจทำลายได้"

จี้ชิงครุ่นคิดในใจ... ที่แท้ปีศาจตนนี้คือ "พรายเขา" ที่เชี่ยวชาญด้านคำสาปและการสิงสู่ บัดนี้เขาติดคำสาปของมันเข้าให้แล้ว

เขาพยายามโคจรพลังสภาวะดาบเพื่อขับไล่คำสาป แต่กลับไม่ได้ผล เขาลองใช้เลือดของผู้ปราบปีศาจดู ผลลัพธ์ก็ยังคงว่างเปล่า

หลังจากลองมาสารพัดวิธี จี้ชิงก็นึกออกเพียงสองหนทางเท่านั้น หนึ่งคือการบรรลุสู่ระดับ "เซียนเทียน" (ขั้นฟ้าประทาน) เพื่อผลัดเปลี่ยนกระดูกไขสันหลังและสร้างปราณเซียนเทียนขึ้นมา ซึ่งย่อมขับไล่คำสาปได้แน่นอน สองคือการเข้าถึง "เจตนาดาบ" ด้วยความอัศจรรย์ของเจตนาดาบย่อมขจัดคำสาปได้อย่างง่ายดาย

ทว่าไม่ว่าจะเป็นระดับเซียนเทียนหรือเจตนาดาบ ต่างก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ในวันสองวัน คงต้องใช้เวลานานโข และผมขาวโพลนนี้ก็คงจะอยู่คู่กับจี้ชิงไปอีกนานทีเดียว

นี่คือราคาที่เขาต้องจ่ายจากการสังหารปีศาจ แต่กระนั้น ผลตอบแทนก็นับว่ามหาศาล... ครั้งนี้เขาได้รับแต้มต้นกำเนิดมาถึง 20 แต้ม!

นี่เป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ หากเขาได้ "เคล็ดลับลับเฉพาะ" มาครอง ด้วยแต้มมหาศาลขนาดนี้ เขาจะสามารถทะลวงจุดทวารต่อเนื่องได้มากมายแน่นอน

จี้ชิงเงยหน้ามองเหล่าพรานป่า “ข้าไม่เป็นไร เป็นเพียงเล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อยของปีศาจเท่านั้น” “ตอนนี้ปีศาจตายแล้ว ค่ายผานหลงก็ไม่มีโจรเหลืออยู่ ข้าวของในค่ายพวกเจ้าจงขนกลับไปยังหมู่บ้านล่าเสือเถอะ”

“ได้ครับ! พวกเราไปรีบขนของกันเถอะ!”

จากนั้นเหล่าพรานป่าจึงเริ่มลำเลียงข้าวของในค่ายผานหลงกลับไป จี้ชิงจุดไฟเผาค่ายจนวอดวาย นับจากนี้ไปหลายสิบหมู่บ้านในรัศมีรอบด้านจะไม่ต้องถูกค่ายผานหลงกดขี่ข่มเหงอีก ชีวิตความเป็นอยู่คงจะดีขึ้นไม่มากก็น้อย

เมื่อกลับถึงหมู่บ้านล่าเสือ ชาวบ้านที่เหลือต่างพากันโห่ร้องยินดีเมื่อเห็นข้าวของที่ขนกลับมา มีเสบียงและสิ่งของมากมายเพียงพอจะทำให้ผ่านพ้นฤดูหนาวปีนี้ไปได้อย่างสบาย

“เร็วเข้า ไปขอบคุณท่านจอมยุทธ!” ผู้ใหญ่บ้านกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ

“เอ๊ะ? ท่านจอมยุทธล่ะ?” 

“ไม่เห็นเลยครับ” 

“ตอนลงเขามายังเห็นท่านอยู่กับเราเลยนี่นา?”

ชาวบ้านหมู่บ้านล่าเสือพากันตามหา "ท่านจอมยุทธ" ไปทั่ว แต่กลับไม่พบร่องรอยของจี้ชิงเลย

“ท่านจอมยุทธจี้คงจากไปแล้ว...” เฒ่าหยางคาดเดา

ทุกคนทำได้เพียงหันหน้าไปทางปากทางเข้าหมู่บ้านแล้วก้มลงคำนับขอบคุณ ครั้งนี้จี้ชิงได้ช่วยเหลือหมู่บ้านล่าเสือรวมถึงหมู่บ้านโดยรอบไว้อย่างใหญ่หลวงนัก

ในยามนี้ จี้ชิงได้จากมาไกลแล้ว แม้หิมะจะปิดกั้นขุนเขา แต่สำหรับยอดฝีมือที่มีวิชาตัวเบาเช่นเขานั้น การข้ามภูเขาหิมะไม่ใช่เรื่องยากเย็น ครั้งนี้เขาเดินทางอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ คอยสังเกตความเสี่ยงของหิมะถล่มตลอดเวลา โชคยังดีที่ครั้งนี้ไม่มีอุบัติเหตุใดๆ เขาข้ามเขาหิมะมาได้สำเร็จและเข้าสู่เมืองใหญ่อีกครั้ง

เมืองใหญ่แห่งนี้ชื่อว่า "เมืองเยือกแข็ง" เป็นเมืองอันดับหนึ่งในแดนเหนือ ภายในเมืองมีผู้คนขวักไขว่ แสงสีและเสียงครึกโครมทำให้จี้ชิงรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง หลังจากที่ต้องรอนแรมอยู่กลางทุ่งหิมะอันอ้างว้างเพียงลำพังมาหลายวัน

จี้ชิงเข้าพักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองเยือกแข็งเพื่อพักผ่อน เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ทั้งหมด แต่ผมขาวโพลนของเขานั้นดูสะดุดตาเกินไป ทว่าเขาก็ไม่มีวิธีจัดการกับมันได้ดีกว่านี้

จี้ชิงเปิดบันทึกปีศาจขึ้นตรวจสอบสถานะ:

จี้ชิง: จอมยุทธระดับสอง (ทะลวงชีพจรวิเศษทั้งแปดแล้ว) คัมภีร์สุริยันเอกอุ : ขั้นบรรลุ (ความบริสุทธิ์ 180%, ปริมาณลมปราณ 250%) เพลงดาบพริบตา : ขั้นบรรลุ (เพิ่มความเร็วของดาบ 170%, เพิ่มพลังโจมตี 50%) วิชาหญ้าลอยลม : ขั้นบรรลุ (ท่าไม้ตาย: ยืมแรงกลางอากาศ) สภาวะดาบ: ขั้นอักขระ (1%) แต้มต้นกำเนิด: 23 แต้ม

ยามนี้วรยุทธของเขาถึงขั้นสูงสุดของระดับสองแล้ว ไม่อาจก้าวหน้าไปได้มากกว่านี้หากไม่เลื่อนขั้นสู่ระดับหนึ่ง แต่การจะไปถึงระดับหนึ่งต้องใช้เคล็ดลับลับเฉพาะเพื่อทะลวงจุดทวาร แล้วเขาจะไปหาเคล็ดลับนั้นได้จากที่ไหน?

“วัดเสวียนคงเป็นวัดโบราณพันปี ย่อมต้องมีเคล็ดลับลับเฉพาะแน่ หรือว่าข้าควรจะกลับไปที่นั่นอีกรอบ?” จี้ชิงนึกถึงวัดเสวียนคงขึ้นมา

ครั้งก่อนเขากับเหล่าหลวงจีนที่นั่นสนทนากันได้ด้วยดี เขาไม่เกี่ยงที่จะไปเยือนอีกสักครา แน่นอนว่าเคล็ดลับลับเฉพาะไม่ใช่ของที่จะได้มาง่ายๆ หากเขาจะใช้กำลังแย่งชิง หลวงจีนเหล่านั้นอาจจะยอมสู้ตายถวายหัว อีกทั้งจี้ชิงเองก็ไม่ใช่คนไร้ยางอายจนเกินไป หากชิงไม่ได้... ก็ต้อง "แลกเปลี่ยน" เขามีสิ่งของในมือ เชื่อว่าหลวงจีนวัดเสวียนคงต้องสนใจแน่นอน

ขณะที่จี้ชิงกำลังพิจารณาเรื่องการเดินทางไปวัดเสวียนคง พลันมีร่างหนึ่งลอบเข้ามาในห้องของเขา

“ท่านจี้... ข้าคือ ‘ปิงเหริน’ (คนน้ำแข็ง) จากหอสดับลมแห่งเมืองเยือกแข็งครับ” ร่างนั้นรีบรายงานตัวทันที เพราะเกรงว่าหากพูดช้าไปแม้แต่นิดเดียว อาจจะถูก "ดาบพริบตา" ปลิดชีพไปเสียก่อน

“หอสดับลม? มีธุระอะไรกับข้า?” จี้ชิงถาม

เขาพักอยู่ที่นี่หลายวันแล้ว การที่หอสดับลมจะตามหาเขาเจอนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะลักษณะเด่นของเขานั้นชัดเจนเกินไป

“ท่านจี้... ผมของท่าน...”

“ฝึกวิชาผิดพลาดเล็กน้อย เรื่องขี้ผงน่ะ” จี้ชิงหาข้ออ้างส่งเดช

ปิงเหรินสูดลมหายใจลึก ก่อนกล่าวด้วยเสียงหนักแน่นว่า “ท่านจอมยุทธเย่ ‘กระบี่ดาวตก’ ส่งสารผ่านหอสดับลม แจ้งว่าอยากจะพบหน้าท่านจี้เป็นครั้งสุดท้ายครับ”

“เคร้ง!”

จี้ชิงเงยหน้าขึ้นทันที สายตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดจนปิงเหรินรู้สึกสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ชื่อเสียงของ "ดาบพริบตา" ช่างน่าเกรงขามนัก เพียงแค่สายตาก็ทำให้ผู้คนหวาดผวาได้ถึงเพียงนี้

“ชุนเซิงอยากพบข้าเป็นครั้งสุดท้าย? เกิดอะไรขึ้น!”

จี้ชิงกดดันปิงเหรินด้วยสายตาจนอีกฝ่ายแทบหายใจไม่ออก เขารีบอธิบายอย่างรวดเร็วว่า “หลังจากท่านจอมยุทธเย่หมั้นหมายกับคุณหนูเจ้าจิงจิงแห่งหมู่บ้านกระบี่ได้เพียงไม่กี่เดือน จู่ๆ คุณหนูเจ้าก็ถูก ‘คุณชายขลุ่ยหยก’ ซูอวี้เซียว ลักพาตัวไปครับ”

“ท่านจอมยุทธเย่จึงออกติดตามล่าตัวซูอวี้เซียว แต่กลับพลาดท่าถูกซูอวี้เซียวทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ว่ากันว่าอาการหนักหนาสาหัสยิ่งนัก... เวลานี้เหลือลมหายใจเพียงเฮือกสุดท้าย ท่านจอมยุทธเย่จึงส่งสารให้หอสดับลมเพื่อขอพบหน้าท่านจี้สักครั้งก่อนสิ้นใจครับ”

จี้ชิงนิ่งเงียบไปทันทีที่ได้ฟัง เจ้าจิงจิงถูกลักพาตัว? เรื่องราวทำนองนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่งตอนงานหมั้น เกรงว่ามันคงไม่ได้ง่ายแค่การลักพาตัวธรรมดาๆ

“ชุนเซิงส่งสารให้หอสดับลมตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ประมาณสิบกว่าวันก่อนครับ...”

“ฟึ่บ!”

จี้ชิงลุกขึ้นยืนทันที

“เตรียมม้า!”

“ครับ ท่านจี้!”

ปิงเหรินรีบจัดเตรียมม้าฝีเท้าจัดให้จี้ชิงทันที จี้ชิงควบม้าพุ่งทะยานออกไปมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านกระบี่โดยไม่คิดจะหันหลังกลับ...