บทที่ 80 พบหน้าครั้งสุดท้าย!

ยามนี้ในหมู่บ้านกระบี่ เหล่าข้าคนรับใช้ต่างพากันเดินลงเท้าอย่างแผ่วเบา ไม่กล้าส่งเสียงดังแม้เพียงนิด เพราะเกรงว่าจะทำให้เจ้าบ้านบันดาลโทสะ

ในปัจจุบัน หมู่บ้านกระบี่แทบจะกลายเป็นตัวตลกของชาวยุทธภพไปเสียแล้ว เหตุผลมีเพียงประการเดียว นั่นคือ "เจ้าจิงจิง" คุณหนูตระกูลเจ้า บุตรสาวของเจ้าบ้านนั่นเอง!

และในตอนนี้ ภายในหมู่บ้านกระบี่ยังมี "ท่านเขย" เย่ชุนเซิง นอนทอดร่างอยู่บนเตียง ยอดฝีมือ "กระบี่ดาวตก" ผู้โด่งดัง บัดนี้กลับทำได้เพียงนอนพยุงลมหายใจเฮือกสุดท้ายไว้ ไม่ยอมสิ้นใจไปง่ายๆ

เหล่าคนรับใช้กลุ่มหนึ่งแอบมารวมตัวกัน ต่างพากันรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมแทนเย่ชุนเซิง “เฮ้อ ท่านเขยอายุยังน้อยแต่กลับสร้างชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วยุทธภพ แม้แต่ท่านเจ้าบ้านยังรักใคร่เอ็นดูเหมือนลูกในไส้ เหตุใดถึงต้องมากลายเป็นแบบนี้?” 

“คุณหนูช่าง... เลอะเลือนแท้ๆ” 

“วันนั้นข้าเห็นกับตานะ คุณหนูไม่ได้ถูกลักพาตัวไปหรอก แต่ว่า...” 

“ชู่ว์! เงียบปากซะ! คราวก่อนท่านเจ้าบ้านได้ยินคนรับใช้ปากสว่างพูดจาไร้สาระ ก็ถูกสั่งโบยจนตายมาแล้ว” 

“พวกเราก็แค่รู้สึกว่าท่านเขยไม่ควรมีจุดจบเช่นนี้ ท่านเป็นคนสุภาพอ่อนโยน เมตตาต่อข้าคนเสมอ แต่กลับต้องมาลงเอยแบบนี้...”

เหล่าคนรับใช้ไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์ต่อ เรื่องนี้ได้กลายเป็นคลื่นยักษ์ที่ซัดสาดไปทั่วยุทธภพ แม้หมู่บ้านกระบี่จะประกาศต่อภายนอกว่าเจ้าจิงจิงถูก "คุณชายขลุ่ยหยก" ลักพาตัวไป แต่ความลับไม่มีในโลก ยามนี้ในยุทธภพเต็มไปด้วยข่าวลือที่เสื่อมเสีย

คนทั้งหมู่บ้านกระบี่ต่างพากันชื่นชมและนับถือในตัวเย่ชุนเซิง แต่เขากลับต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ “จะว่าไป ท่านหมอบอกว่าท่านเขยไม่ควรจะทนได้นานขนาดนี้ แต่เขากลับไม่ยอมสิ้นลมเสียที เขากำลังรอใครอยู่กันแน่?”

 “ไม่รู้สิ ท่านเขยเป็นกำพร้า ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนแล้ว เขาจะรอใครได้อีก?” 

“ตอนนี้ท่านเขยเหลือเพียงลมหายใจรวยรินแต่กลับไม่ยอมหลับตาลงเสียที เฮ้อ ไม่รู้ว่าความทรมานนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่...”

ขณะที่เหล่าคนรับใช้กำลังกระซิบกระซาบด้วยความสงสาร ทันใดนั้น ที่หน้าประตูหมู่บ้านกระบี่ก็ปรากฏแขกไม่ได้รับเชิญผู้หนึ่ง ชุดดำ งอบ ดาบยาว และที่สะดุดตาที่สุดคือเส้นผมที่ขาวโพลนไปทั้งศีรษะ! อีกทั้งกลิ่นอายรอบกายยังเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง

“ท่านมาหาใคร?” คนของหมู่บ้านกระบี่เข้ามาขวางไว้

“พาข้าไปหาเย่ชุนเซิง” จี้ชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยไอเย็น

“จะพบท่านเขยรึ? ข้าต้องไปเรียนท่านเจ้าบ้านก่อน...” พูดยังไม่ทันจบ ร่างของจี้ชิงก็ไหววูบ “ฟึ่บ!” จี้ชิงพุ่งผ่านศิษย์หมู่บ้านกระบี่ที่เฝ้าประตูไปในพริบตา พร้อมกับคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ แล้วทะยานร่างผ่านอาคารต่างๆ ในหมู่บ้านราวกับแมลงปอเหนือน้ำ

“ตุ้บ!” จี้ชิงเหวี่ยงศิษย์คนนั้นลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี บัดนี้เขามาถึงหน้าห้องของเย่ชุนเซิงแล้ว

“หยุดนะ!” ในตอนนั้น ศิษย์หมู่บ้านกระบี่จำนวนมากต่างถือกระบี่พุ่งเข้าล้อมเขาไว้ จี้ชิงปรายตามองคนเหล่านั้นครู่หนึ่งแต่เท้าไม่ได้หยุดเดิน เขายังคงมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวห้อง

“วูม!” ในขณะเดียวกัน จี้ชิงปลดปล่อยอานุภาพของสภาวะดาบออกมาเพียงเสี้ยวเดียว เพียงแค่เสี้ยวเดียวนั้น กลับหนักอึ้งราวกับถูกขุนเขาไท่ซานกดทับ ทำให้ศิษย์หมู่บ้านกระบี่นับสิบคนแข็งทื่อขยับตัวไม่ได้ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง ได้แต่ยืนมองจี้ชิงเดินก้าวเข้าไปถึงหน้าห้องด้วยตาค้าง

“ปัง!” จี้ชิงเตะประตูห้องให้เปิดออกอย่างแรง กลิ่นสมุนไพรอันเข้มข้นพุ่งเข้าปะทะจมูกทันที จี้ชิงขมวดคิ้ว สายตาของเขามองตรงไปยังร่างหนึ่งที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง แม้ข้างนอกจะเกิดความวุ่นวายปานใด ร่างบนเตียงนั้นกลับไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เลย

จี้ชิงก้าวเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว เขาเห็นแล้ว... ร่างที่นอนอยู่บนเตียงคือเย่ชุนเซิงจริงๆ! ทว่า เย่ชุนเซิงในตอนนี้ต่างจากคนที่เขาเคยพบเมื่อปีก่อนอย่างสิ้นเชิง ในตอนนั้น เย่ชุนเซิงช่างฮึกเหิมเปี่ยมพลัง ประดุจกระบี่ล้ำค่าที่แผ่ประกายคมปราบ ใครๆ ต่างก็รู้ว่าอีกไม่นานเขาจะทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดสะท้านยุทธภพ

แต่ตอนนี้เล่า? เย่ชุนเซิงนอนทอดร่างอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ลมหายใจรวยรินแผ่วเบาดั่งเส้นด้าย บนเสื้อผ้ายังมีคราบเลือดแห้งกรัง รอบกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย เหลือเพียงพลังชีวิตเพียงริบหรี่เท่านั้น

คนสภาพเช่นนี้ ตามหลักแล้วควรจะสิ้นใจไปนานแล้ว แต่เย่ชุนเซิงกลับยังคงมีชีวิตอยู่ ดูเหมือนว่าเขามีบางอย่างที่ติดค้างจนไม่อาจหลับตาลงได้

ในที่สุด เย่ชุนเซิงก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ เขาได้เห็นร่างที่แสนคุ้นตาข้างเตียงนั้น ชุดดำ งอบ ดาบยาว และผมสีขาวโพลนที่ดูแปลกตา! “ดาบพริบตา” จี้ชิง ในที่สุดเขาก็มาถึงแล้ว!

“ท่าน... ท่านจี้ ในที่สุดท่านก็มา...” เย่ชุนเซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“เหตุใดเจ้าถึงยังไม่ยอมสิ้นใจ?” 

“สภาพเช่นนี้ เจ้าควรจะตายไปตั้งนานแล้ว” สีหน้าของจี้ชิงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แม้แต่คำพูดที่เอ่ยออกมายังเย็นชาอย่างที่สุด

ทว่าเย่ชุนเซิงกลับไม่โกรธเคืองแม้แต่น้อย เขากลับเผยยิ้มออกมาบางๆ “ท่านจี้... ข้าเฝ้ารอท่านอยู่ ท่านยังไม่มา ข้าจะข่มตาลงได้อย่างไร?”

จี้ชิงนิ่งเงียบไป เขาเพียงจ้องมองเย่ชุนเซิงนิ่งๆ เขาไม่ได้เอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องนั้นไม่สำคัญ เพราะหอสดับลมย่อมรู้ความจริงทั้งหมดอยู่แล้ว จี้ชิงมาที่นี่เพียงเพื่อพบหน้าเย่ชุนเซิงเป็นครั้งสุดท้าย

หากจะกล่าวว่าในยุทธภพนี้จี้ชิงพอจะมี "มิตรแท้" อยู่บ้าง คนผู้นั้นย่อมเป็นเย่ชุนเซิงอย่างไม่ต้องสงสัย แม้พวกเขาจะได้พบกันเพียงไม่กี่ครั้ง แต่มิตรภาพที่แท้จริงอยู่ที่การรู้ใจกัน เย่ชุนเซิงคิดอะไร จี้ชิงย่อมมองออกในปราดเดียว เช่นเดียวกัน จี้ชิงคิดอะไร เย่ชุนเซิงก็รับรู้ได้ทันที

นี่แหละคือคำว่ามิตร!

“พูดมาเถอะ คำสั่งเสียของเจ้า” น้ำเสียงของจี้ชิงยังคงเย็นเยียบ

ทว่าเย่ชุนเซิงไม่ได้ถือสา เขาจ้องมองจี้ชิงเขม็ง เอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่นว่า “ท่านจี้... รับปากข้าอย่างหนึ่ง อย่าฆ่านาง!”

จี้ชิงย่อมรู้ดีว่า "นาง" ที่เขาพูดถึงคือใคร “มันคุ้มค่าแล้วรึ?” จี้ชิงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเย่ชุนเซิง

“ย่อมคุ้มค่าสิ! ท่านแม่ให้กำเนิดข้า ท่านจี้สอนให้ข้ารู้ซึ้งถึงความโหดร้ายของยุทธภพ หมู่บ้านกระบี่ทำให้ข้ามีชื่อเสียงเงินทอง และนาง... ทำให้นางรู้สึกถึงความงดงาม... ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็เคารพในการตัดสินใจของนาง”

สีหน้าของเย่ชุนเซิงจริงจังยิ่งนัก น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ โดยเฉพาะจี้ชิงที่สัมผัสได้ชัดเจนว่า ในหัวใจของเย่ชุนเซิงนั้น... ไม่มีแรงอาฆาตแค้นอยู่เลยจริงๆ! จอมยุทธหนุ่มผู้มีใจบริสุทธิ์และสัตย์ซื่อคนนี้ แม้จะต้องเผชิญกับ "ความอัปยศอดสูครั้งใหญ่" จนถึงแก่ชีวิต แต่ในใจเขากลับยังไร้ซึ่งความโกรธแค้น

จี้ชิงไม่รู้ว่าเย่ชุนเซิงนั้นโง่เขลาหรือไม่... ไม่สิ เย่ชุนเซิงไม่ได้โง่ เขารู้ทุกอย่าง เขารู้แจ้งในทุกเรื่องราว ทว่าเขาก็ยังเลือกที่จะไม่แค้น ต่อยุทธภพที่เต็มไปด้วยความมืดมนนี้ จิตใจอันบริสุทธิ์ของเย่ชุนเซิงไม่เคยสั่นคลอน เขายังคงมีเมตตาต่อทุกคน และเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความรักในวิถีแห่งชาวยุทธ เย่ชุนเซิงได้รักษาสัญญาที่เคยให้ไว้ได้จริง

เมื่อได้พบกับจี้ชิงอีกครั้ง จิตใจอันสัตย์ซื่อของเขายังคงเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

“ตอนอยู่ที่วัดเสวียนคง ข้าเคยเตือนเจ้าแล้วว่า เจ้าไม่เหมาะกับยุทธภพแห่งนี้” จี้ชิงรู้สึกว่า หากเย่ชุนเซิงเพียงแค่ฝึกกระบี่อยู่ที่บ้านนอกไปชั่วชีวิต โดยไม่เคยก้าวเท้าเข้าสู่ยุทธภพเลย นั่นอาจเป็นจุดจบที่ดีที่สุดสำหรับเขา

“ท่านจี้ ข้าพอใจแล้ว ยุทธภพให้ทุกอย่างแก่ข้า ข้าจะมีเหตุผลอะไรไปโกรธแค้นยุทธภพแห่งนี้กันล่ะ? รับปากข้าเถอะ อย่าฆ่านาง...”

ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดจี้ชิงก็พยักหน้า “ตกลง ข้าจะไม่ฆ่านาง!”

เย่ชุนเซิงยิ้มออกมา มือของเขาค่อยๆ ตกลงข้างกายช้าๆ “หลังจากข้าตาย ข้าอยากกลับไปอยู่ข้างๆ ท่านแม่... ที่นั่นมีดอกไม้บานเต็มภูเขา เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง มันต้องงดงามมากแน่ๆ...”

เสียงของเย่ชุนเซิงแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งสิ้นเสียงสุดท้าย ลมหายใจของเขาก็ดับสูญไปโดยสิ้นเชิง