บทที่ 81 การตายของเย่ชุนเซิง! (ตอนที่สาม)

เย่ชุนเซิงตายแล้ว

จี้ชิงรู้จักกับเย่ชุนเซิงมาเพียงปีกว่าๆ เท่านั้น

นักดาบผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศผู้นี้ เดิมทีควรจะมีอนาคตที่รุ่งโรจน์อย่างไร้ขีดจำกัด แต่สุดท้ายกลับต้องมาจบชีวิตลงเช่นนี้

ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังแว่วมา

“ชุนเซิง...”

จ้าวอู๋หยา เจ้าบ้านหมู่บ้านหล่อกระบี่ ถลาเข้าไปที่ข้างเตียงของเย่ชุนเซิง

ดวงตาของเขาแดงก่ำ ถึงขั้นหลั่งน้ำตาออกมา

เสียงร้องไห้นั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้าอย่างยิ่ง

เพียงแต่ว่า ในน้ำเสียงของจ้าวอู๋หยานั้น ไม่ได้มีเพียงความโศกเศร้าเสียใจ แต่ยังแฝงไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกอื่นๆ ที่ซับซ้อนยิ่งกว่า

จี้ชิงไม่ได้เอ่ยปาก เขาเพียงแต่มองดูจ้าวอู๋หยาเงียบๆ อย่างนั้น

จนกระทั่งจ้าวอู๋หยาร้องไห้จนสะอึกสะอื้น น้ำเสียงแหบพร่า

“ข้าจะพาชุนเซิงไป”

จี้ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

นี่ไม่ใช่การปรึกษาหารือ แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ

จ้าวอู๋หยาเช็ดน้ำตา ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขาก้มลงมองจี้ชิงแวบหนึ่ง ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งไว้

สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างยาวนาน

“ตกลง... ชุนเซิงประคองลมหายใจเฮือกสุดท้ายไว้เนิ่นนานขนาดนี้ ก็เพื่อรอพบท่านจี้เป็นครั้งสุดท้าย เห็นได้ชัดว่าเขาเห็นท่านเป็นเหมือนญาติพี่น้อง ให้ท่านจี้เป็นผู้จัดการเรื่องงานศพของชุนเซิง ข้าเองก็เบาใจ”

“คน! ยกโลงเข้ามา!”

ไม่นานนัก ลูกศิษย์ของหมู่บ้านหล่อกระบี่ก็ยกโลงศพชั้นเลิศเข้ามา

หมู่บ้านหล่อกระบี่คาดการณ์ไว้แล้วว่าต้องมีวันนี้ จึงได้เตรียมโลงศพเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

จี้ชิงบรรจุร่างของเย่ชุนเซิงลงในโลง จากนั้นคนของหมู่บ้านหล่อกระบี่ก็ยกโลงขึ้นบนรถม้า

จี้ชิงจูงรถม้า ค่อยๆ เดินออกจากหมู่บ้านหล่อกระบี่ไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้เอ่ยปากถามจ้าวอู๋หยาเกี่ยวกับเรื่องของเย่ชุนเซิงและจ้าวชิงชิงเลยแม้แต่คำเดียว

กลับเป็นจ้าวอู๋หยาที่อดใจไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเองว่า “ท่านจี้... ชุนเซิงเป็นเด็กดี! ข้าเองก็ตั้งใจจริงที่จะส่งเสริมเขากับชิงชิง”

“ข้ารู้”

“แล้ว... ก่อนตายชุนเซิงได้สั่งเสียอะไรไว้บ้างหรือไม่?”

“ชุนเซิงบอกว่าในใจเขาไม่มีความแค้น ขอให้ข้าอย่าฆ่าจ้าวชิงชิง”

“ท่านรับปากหรือ?”

“รับปากแล้ว!”

จ้าวอู๋หยาดูเหมือนจะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ทว่า ในฐานะสหายรักของชุนเซิง ข้ายังคงอยากจะส่งจ้าวชิงชิงลงไปพบหน้ากับชุนเซิงที่ปรโลก เจ้าบ้านจ้าวมีความเห็นว่าอย่างไร?”

“ข้า...”

จ้าวอู๋หยาเบิกตากว้าง

คนที่อยู่เบื้องหน้าคือ “ดาบประกายหงส์” จี้ชิง

ผู้ที่รั้งอันดับห้าในทำเนียบคนชั่ว!

เขาสามารถใช้เหตุผลกับเย่ชุนเซิงได้ แต่จะใช้เหตุผลกับจี้ชิงน่ะหรือ?

ไม่มีทางเป็นไปได้!

แม้ว่าบนตัวของจี้ชิงจะดูเหมือนไม่มีไอสังหาร แต่ในใจของจ้าวอู๋หยากลับรู้ซึ้งดี

หากเขาตอบผิดไปแม้แต่คำเดียว เกรงว่าวันนี้หมู่บ้านหล่อกระบี่ทั้งหมู่บ้านคงได้นองเลือดกลายเป็นทะเลเพลิง!

ยอดฝีมือชั้นสองนั้นไม่น่ากลัว

คนที่น่ากลัวจริงๆ คือจี้ชิง!

“ข้าได้ขับจ้าวชิงชิงออกจากหมู่บ้านหล่อกระบี่แล้ว นับแต่นี้ไป จ้าวชิงชิงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับหมู่บ้านหล่อกระบี่อีก!”

จ้าวอู๋หยากัดฟัน กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เจ้าบ้าน...”

ผู้อาวุโสบางคนในหมู่บ้านหล่อกระบี่ได้ยินดังนั้นก็สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก

ขับออกจากหมู่บ้านงั้นหรือ?

เช่นนั้นในยุทธภพจะยังมีที่ให้จ้าวชิงชิงยืนอยู่อีกหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงของจ้าวชิงชิงคงพังพินาศย่อยยับ

จี้ชิงได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร เขาจูงรถม้าเดินจากไปทีละก้าวๆ ออกจากหมู่บ้านหล่อกระบี่ จนกระทั่งร่างเลือนหายไปในที่สุด

“เจ้าบ้าน ท่านทำถึงเพียงนี้ทำไม? สิ่งที่แม่นางจ้าวชิงชิงทำนั้นผิดจริง แต่คนที่น่าแค้นยิ่งกว่าคือ ‘คุณชายขลุ่ยหยก’ ผู้นั้น อีกอย่าง นางคือลูกสาวในไส้ของท่านนะ...”

ผู้อาวุโสของหมู่บ้านหล่อกระบี่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น

“ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าจ้าวชิงชิงคือลูกสาวของข้า? แต่จ้าวชิงชิงเห็นข้าเป็นพ่อบ้างไหม? เห็นหมู่บ้านหล่อกระบี่อยู่ในสายตาบ้างไหม? ตั้งแต่นางตามสุยู่เซียวไป นั่นก็เท่ากับตัดขาดเยื่อใยกับหมู่บ้านหล่อกระบี่ของเราแล้ว”

“อีกอย่าง พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเย่ชุนเซิงตายแล้ว ทุกอย่างจะสงบสุขและไม่มีอะไรเกิดขึ้น?”

“ ‘ดาบประกายหงส์’ จี้ชิงผู้นี้ เขาคืออันดับห้าของทำเนียบคนชั่ว! ในใจของเขา... กำลังอัดอั้นไปด้วยไฟโทสะ! หากข้าตอบผิดไปเพียงคำเดียว คนทั้งหมู่บ้านหล่อกระบี่คงต้อง...”

ทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบ

“ดาบประกายหงส์” จี้ชิง ในเวลานี้ชื่อเสียงของเขาในยุทธภพดูเหมือนจะเริ่มไปในทางที่ดีขึ้น

หลายคนเริ่มรู้ระแคะระคายว่า เรื่องที่เขาสังหารบิดามารดานั้นน่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลัง

แต่จี้ชิงก็ยังคงรั้งอันดับห้าในทำเนียบคนชั่วไม่เปลี่ยนแปลง

สังหารตู้เฉิน ปลิดชีพมารพิษ

นั่นทำได้โดยไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย

ต่อให้จี้ชิงไม่ใช่จอมมารผู้ยิ่งใหญ่ แต่เขาก็ไม่ใช่พวกที่มีเมตตาจนใจอ่อนอย่างแน่นอน

จี้ชิงไม่ใช่เย่ชุนเซิง

เย่ชุนเซิงต่อให้วรยุทธสูงส่งเพียงใด หรือแม้กระทั่งได้เป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งหรือระดับปรมาจารย์ ก็นับว่าไม่น่ากลัวเลยสักนิด

เพราะเย่ชุนเซิงมีจุดอ่อนที่ร้ายแรงถึงชีวิต!

แต่จี้ชิงนั้นต่างออกไป

จี้ชิงคือคนของยุทธภพโดยกำเนิด

แถมยังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของยุทธภพอีกด้วย

แม้แต่หมู่บ้านหล่อกระบี่ที่ยิ่งใหญ่ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับจี้ชิง ก็ยังอดที่จะหวาดกลัวไม่ได้

“เฮ้อ... หวังว่าสุยู่เซียวจะปกป้องชิงชิงได้จริงๆ นะ...”

สีหน้าของจ้าวอู๋หยานั้นซับซ้อนยิ่งนัก

เขาดูเหมือนจะแก่ชราลงไปในทันทีถึงสิบปี

จิตวิญญาณและความฮึกเหิมมลายหายไปสิ้น

ปลูกเหตุเช่นไร ย่อมได้ผลเช่นนั้น

ทุกอย่างถูกลิขิตไว้หมดแล้ว!

...

ปีหย่งชางที่สิบสาม วันที่หกเดือนสิบสอง “กระบี่ดาวตก” เย่ชุนเซิง ถึงแก่กรรม ณ หมู่บ้านหล่อกระบี่!

เมื่อข่าวแพร่ออกไป ทั่วยุทธภพต่างสั่นสะเทือน!

ใครๆ ต่างก็รู้ว่า เย่ชุนเซิงตายได้อย่างไร

ตามมาติดๆ คือประกาศจากหมู่บ้านหล่อกระบี่

หมู่บ้านหล่อกระบี่ขับจ้าวชิงชิงออกจากสำนักตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

นับแต่นี้ เรื่องราวใดๆ ของจ้าวชิงชิงไม่เกี่ยวข้องกับหมู่บ้านหล่อกระบี่อีก

ข่าวนี้เมื่อแพร่ออกมาพร้อมกับข่าวการตายของเย่ชุนเซิง ก็ยิ่งสร้างความฮือฮาไปทั่วยุทธภพราวกับระเบิด

ข่าวลือที่เคยหลบๆ ซ่อนๆ ก่อนหน้านี้ ในเวลานี้กลับถูกพูดถึงกันอย่างแพร่หลายไปทั่วยุทธภพ

“ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่า จ้าวชิงชิงไม่ได้ถูก ‘คุณชายขลุ่ยหยก’ ลักพาตัวไป แต่หนีตามกันไปเอง ตอนนี้ดูท่าจะเป็นความจริงเสียแล้ว”

“จะแค่หนีตามกันไปได้อย่างไร? การตายของจอมยุทธเย่เกรงว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับจ้าวชิงชิงด้วย สตรีผู้นี้ช่างใจคออำมหิตราวกับงูพิษ จอมยุทธเย่เป็นคนเถรตรงเปิดเผยถึงเพียงนั้น กลับสู้คุณชายขลุ่ยหยกจอมปลอมนั่นไม่ได้หรือ?”

“คุณชายขลุ่ยหยกสุนัขรับใช้อะไรนั่น ก็แค่พึ่งบารมีพ่อที่เป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งช่วยสร้างชื่อให้ในยุทธภพ ถึงได้มีสมญาว่า ‘คุณชายขลุ่ยหยก’ เทียบกับจอมยุทธเย่แล้วห่างชั้นกันลิบลับ”

“ไม่รู้ว่าสุยู่เซียวเอายาเสน่ห์อะไรให้จ้าวชิงชิงกิน...”

“ตอนนี้แม้แต่หมู่บ้านหล่อกระบี่ยังขับจ้าวชิงชิงออกมา จ้าวชิงชิงเป็นถึงลูกสาวแท้ๆ ของจ้าวอู๋หยา จ้าวอู๋หยาจะใจดำทำลงได้เชียวหรือ?”

“ไม่ใจดำไม่ได้หรอก แม้จอมยุทธเย่จะเป็นเด็กกำพร้า แต่ได้ยินมาว่าเขาสนิทสนมกับ ‘ดาบประกายหงส์’ จี้ชิงมาก และจี้ชิงก็ได้ไปดูใจเย่ชุนเซิงเป็นครั้งสุดท้ายที่หมู่บ้านหล่อกระบี่ หากจ้าวอู๋หยาไม่ขับจ้าวชิงชิงออก เกรงว่าในเวลานี้หมู่บ้านหล่อกระบี่คงนองเลือดและถูกลบชื่อออกจากยุทธภพไปแล้ว...”

“อะไรนะ? จอมยุทธเย่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ ‘ดาบประกายหงส์’ ด้วยหรือ? คราวนี้คงได้สนุกกันล่ะ จ้าวชิงชิงกับสุยู่เซียว คงนอนหลับไม่สนิทกันแล้ว...”

“ก็ไม่แน่เสมอไป บิดาของสุยู่เซียวนั้นชื่อเสียงเกรียงไกรไปทั่วยุทธภพ เป็นถึงเจ้าสำนักเทียนซาน ยอดฝีมือชั้นหนึ่ง เจ้าของสมญา ‘กระบี่เทพลมเหนือ’ สุเป่ยเฟิง! จี้ชิงต่อให้เก่งกาจเพียงใด เขาก็ยังเป็นแค่ยอดฝีมือชั้นสอง เมื่อเทียบกับสุเป่ยเฟิงแล้ว ยังห่างชั้นกันอยู่ไม่น้อย...”

“ไม่ว่าอย่างไร ตราบใดที่มีจี้ชิงอยู่ จ้าวชิงชิงกับสุยู่เซียวก็คงต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในสำนักเทียนซาน ไม่กล้าก้าวเท้าออกมาแม้แต่ก้าวเดียวแล้ว...”

ยุทธภพวุ่นวายคึกคะนองถึงขีดสุด

ทว่าจี้ชิงกลับทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งใดเลย

เขาค่อยๆ จูงรถม้าที่บรรทุกโลงศพ มาถึงยังสุสานของมารดาเย่ชุนเซิง...