บทที่ 82 เกิดในวสันต์อันอบอุ่น ฝังในเหมันต์อันหนาวเหน็บ! (ตอนที่สี่)

สุสานของมารดาเย่ชุนเซิงได้รับการบูรณะใหม่แล้ว

คงจะเป็นฝีมือของเย่ชุนเซิงเอง

จี้ชิงถือพลั่วเหล็กอยู่ในมือ เขาขุดดินลงไปทีละพลั่วๆ ติดต่อกันนานหลายชั่วโมง

จนกระทั่งท้องฟ้าจวนเจียนจะโพล้เพล้ จี้ชิงถึงขุดหลุมขนาดใหญ่เสร็จสิ้น

จากนั้นจี้ชิงจึงใช้สองแขนโอบกอดโลงศพเอาไว้

“ตึง!”

โลงศพถูกจี้ชิงยกขึ้นด้วยพละกำลังมหาศาล ก่อนจะวางลงไปในหลุมลึกนั้น

จี้ชิงค่อยๆ ตักดินกลบลงไปทีละพลั่วๆ

เขาไปหาแผ่นหินมาแผ่นหนึ่ง แล้วใช้มีดสลักตัวอักษรลงไปว่า “สุสานเย่ชุนเซิง”

สุสานอันเรียบง่ายจึงก่อตัวขึ้น

ไม่มีกระดาษเงินกระดาษทอง มีเพียงสุราเท่านั้น

จี้ชิงกระดกสุราเข้าปากอึกหนึ่ง

รสชาติของมันเผ็ดร้อนบาดคอ

ความจริงแล้วเขาไม่ใช่คนชอบดื่มสุรา และไม่รู้ว่าสุรามันเลิศรสตรงไหน

ทว่าในวินาทีนี้ เมื่อสุราอันเผ็ดร้อนไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง ไอสุราพุ่งพล่านขึ้นสู่สมอง จี้ชิงกลับรู้สึกสบายตัวอย่างประหลาด

เขาดูเหมือนจะเริ่มมัวเมาไปกับรสชาติของสุราเลิศรสนี้

จี้ชิงไม่ลืมเย่ชุนเซิง

เขารินสุราลงที่หน้าหลุมศพของเพื่อนรัก

“ซู่...”

เพียงครู่เดียว ลมหนาวก็พัดกรรโชก และหิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง

เกล็ดหิมะเย็นเยียบหนาวสั่นไปถึงกระดูก แต่ทว่าหัวใจของจี้ชิงนั้นกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่า!

เขายังจำได้ว่าเย่ชุนเซิงเคยบอกว่า ตนเองเกิดในฤดูใบไม้ผลิ จึงได้ชื่อว่า “ชุนเซิง” (เกิดในวสันต์)

แล้วตอนนี้เล่า?

จี้ชิงเงยหน้าขึ้นมองเกล็ดหิมะที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ

เกิดในวสันต์อันอบอุ่น ฝังในเหมันต์อันหนาวเหน็บ

นี่คือบทสรุปสุดท้ายของเย่ชุนเซิง!

นับจากนี้ไป โลกใบนี้จะไม่มีเย่ชุนเซิงอีกต่อไป ไม่มีนักดาบหนุ่มผู้มีจิตใจซื่อตรงบริสุทธิ์ผู้นั้นอีกแล้ว

และไม่มีสหายเพียงคนเดียวที่จี้ชิงยอมเปิดใจให้ด้วยเช่นกัน!

“ชุนเซิง เจ้าจากไปเสียก็ดีเหมือนกัน ยุทธภพนี้ไม่เหมาะกับเจ้าเลย...”

“จ้าวชิงชิง สุยู่เซียว ทั้งคู่ต่างเป็นคนในยุทธภพ และข้าเองก็เป็นคนในยุทธภพเช่นกัน!”

“เรื่องของยุทธภพ ก็ต้องจบด้วยวิถีของยุทธภพ ข้าจะใช้พิธีการแบบชาวยุทธจัดการหนี้แค้นครั้งนี้ให้สิ้นซาก...”

จี้ชิงเทสุราที่เหลือทั้งหมดในน้ำเต้าลงหน้าหลุมศพ

“เพล้ง!”

เขาสะบัดมือขว้างน้ำเต้าสุราลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี

จี้ชิงกระโดดขึ้นหลังม้า มุ่งหน้าฝ่าลมหนาวหายลับไปในม่านพายุหิมะ

...

“แก๊ง... แก๊ง... แก๊ง...”

เสียงระฆังของวัดเสวียนคงดังขึ้นสามครั้ง

สื่อถึงการมาเยือนของแขกผู้มีเกียรติ

“อมิตตพุทธ ประสกจี้เดินทางมาไกล เชิญเข้ามาสนทนาในวัดเถิด!”

เจ้าอาวาสวัดเสวียนคง หลวงจีนคงจื้อ นำเหล่าหลวงจีนผู้ทรงศีลออกมาต้อนรับจี้ชิงด้วยตนเอง

จี้ชิงยังคงอยู่ในชุดดำ สวมงอบ พกดาบยาวเหมือนเดิม เพียงแต่มีผมขาวเพิ่มขึ้นมาหนึ่งกระจุก

เมื่อเทียบกับครั้งก่อนก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก

ทว่าครั้งนี้ หลวงจีนคงจื้อและเหล่าหลวงจีนดูจะให้การต้อนรับที่กระตือรือร้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

จี้ชิงเดินเข้ามาในวิหารใหญ่นั่งลงเผชิญหน้ากับหลวงจีนคงจื้อ

“ใต้เท้าคงจื้อ ครั้งนี้ที่จี้มู่มาเยือน เพราะมีเรื่องอยากจะขอร้องทางวัดสักเรื่องหนึ่ง”

“ประสกจี้มีเรื่องอันใด โปรดกล่าวมาตามตรงเถิด”

“ข้าต้องการ 'วิชาลับสืบทอด' ของวัดท่าน!”

“โครม!”

สิ้นคำกล่าวนี้ หลวงจีนคงจื้อและเหล่าหลวงจีนระดับสูงต่างพากันสีหน้าถอดสีทันที

วิชาลับสืบทอดนั้นต่างกับ 'คัมภีร์เกอร์หยาง' (สุดยอดหยาง) อย่างสิ้นเชิง

คัมภีร์เกอร์หยางต่อให้ล้ำค่าเพียงใด แต่มันก็เป็นเพียงวิชายุทธชั้นสอง

แต่วิชาลับสืบทอดล่ะ?

นั่นคือรากฐานในการก้าวขึ้นมาเป็นมหาอำนาจของสำนัก!

แม้ว่าวัดเสวียนคงจะไม่ได้ให้กำเนิดยอดฝีมือชั้นหนึ่งมาหลายปีแล้ว

แต่ตราบใดที่มีวิชาลับนี้อยู่ วัดเสวียนคงก็ยังมีความหวัง

หากวิชาลับรั่วไหลออกไป ย่อมส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อวัดเสวียนคงอย่างเลี่ยงไม่ได้

“อมิตตพุทธ ประสกจี้ ท่านช่างทำให้เจ้าอาวาสผู้นี้ลำบากใจยิ่งนัก ความสำคัญของวิชาลับ ประสกจี้คงจะทราบดีอยู่แล้วใช่หรือไม่? ต้องขออภัยที่อาตมาไม่อาจยินยอมได้”

หลวงจีนคงจื้อไม่ลังเล ปฏิเสธออกมาในทันทีด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

จี้ชิงไม่ได้อธิบายอะไร แต่กลับยกคำสอนทางธรรมมากล่าวแทน: “ใต้เท้าคงจื้อ ทางพุทธกล่าวไว้ว่า ‘หากข้าไม่ลงนรก แล้วใครจะลงนรก’ หากปราศจากวิชาลับ จี้มู่ผู้นี้เกรงว่าคงจะต้องตกสู่หนทางแห่งมารเสียแล้ว”

“ตกสู่หนทางแห่งมาร...”

หลวงจีนคงจื้อจ้องมองจี้ชิงแวบหนึ่ง

เขารู้ดีว่าจี้ชิงหมายความว่าอย่างไร

หากตกสู่หนทางแห่งมาร ย่อมกระทำการอย่างไร้ขอบเขตและไม่ไว้หน้าใคร

ด้วยฝีมือของจี้ชิงในตอนนี้ ใครในวัดเสวียนคงจะต้านทานเขาได้?

นี่แหละคือยุทธภพ!

หลวงจีนคงจื้อและเหล่าหลวงจีนต่างรู้สึกโกรธแค้นในใจ

แต่จะทำอย่างไรได้?

เสี่ยงชีวิตสู้จนตัวตายงั้นหรือ?

สุดท้ายก็คงมีแต่ความตายรออยู่ดี!

“เอาเถิด ประสกจี้มีวาสนากับพุทธองค์ วิชาลับนี้อาตมามอบให้ท่านได้ แต่ให้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น! และประสกจี้ห้ามแพร่งพรายวิชาลับนี้ให้แก่ผู้ใด ท่านทำได้เพียงฝึกฝนด้วยตนเองเท่านั้น และนับจากนี้ห้ามมาใช้วิธีการบีบบังคับเช่นนี้กับวัดเสวียนคงอีก ท่านจะตกลงหรือไม่?”

“ใต้เท้าคงจื้อช่างมีเมตตาธรรมสูงส่งจริงๆ ท่านอาจารย์โปรดวางใจ วิชาลับนี้จะมีเพียงข้าคนเดียวที่รู้ จะไม่แพร่งพรายให้ใครเด็ดขาด อีกอย่าง ข้ายังมีบันทึกความเข้าใจเกี่ยวกับ ‘เจตจำนงแห่งดาบ’ (Blade Intent) อยู่ชุดหนึ่ง สามารถนำมาแลกเปลี่ยนกับทางวัดได้”

จี้ชิงหยิบบันทึกความเข้าใจเจตจำนงแห่งดาบออกมา

สิ่งนี้มีแรงดึงดูดมหาศาล

เพราะมันเกี่ยวข้องกับ ‘เจตจำนงแห่งดาบ’ ซึ่งวัดเสวียนคงเองก็ยังไม่มี

“อมิตตพุทธ บันทึกเจตจำนงแห่งดาบนี้ อาตมาจะรับไว้ ประสกจี้โปรดตามอาตมามาที่หอไตรเถิด”

หลวงจีนคงจื้อลุกขึ้นเดินนำ จี้ชิงเดินตามไปติดๆ

ในไม่ช้า จี้ชิงก็ได้เข้าไปในหอไตรและได้รับคัมภีร์วิชาลับมาเล่มหนึ่ง

“วิชาลับนี้มีนามว่า ‘วิชาลับพระอรหันต์’ สามารถฝึกฝนเปิดจุดชีพจรได้สามจุด ทว่าวิชาลับนี้จำเป็นต้องศึกษาพระคัมภีร์อย่างลึกซึ้ง และเข้าถึงหลักธรรม ถึงจะสามารถเริ่มต้นฝึกฝนและค้นหาจุดชีพจรเจอ...”

“ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ชี้แนะ”

จี้ชิงรับคัมภีร์วิชาลับพระอรหันต์มา

ส่วนเรื่องการอ่านพระคัมภีร์หรือเข้าใจหลักธรรมอะไรนั่น จี้ชิงไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

เขาขอแค่ให้มันขึ้นว่า “เริ่มฝึก” (Entry level) เท่านั้น ที่เหลือเขาก็แค่ใช้แต้มแหล่งกำเนิด (Source Points) อัปเกรดเอา

“ประสกจี้ เช่นนั้นท่านก็จงฝึกฝนอย่างตั้งใจอยู่ในหอไตรเถิด”

หลวงจีนคงจื้อเดินออกจากหอไตรไป

จี้ชิงเปิดคัมภีร์ออกดู

ภายในเต็มไปด้วยตัวอักษรที่เข้าใจยากและซับซ้อน

ส่วนใหญ่เป็นคำอุปมาอุปไมยทางพุทธศาสนา ซึ่งยากจะตีความได้จริงๆ

อย่างไรก็ตาม จี้ชิงเองก็เคยเป็นถึงระดับ “ซิ่วไฉ” (บัณฑิต)

เขาเคยศึกษาตำราทั้งสายขงจื๊อ เต๋า และพุทธมาบ้าง

แม้ว่าตัวอักษรในวิชาลับพระอรหันต์จะยากเพียงใด แต่เขาก็ยังพออ่านออก

ที่เหลือคือการพิจารณาตีความ

สิ่งที่สำคัญที่สุดของวิชาลับคือการ “ค้นหา” จุดชีพจรในร่างกาย

วิชาลับพระอรหันต์นี้เป็นการฝึกฝนจุดชีพจรสามจุด ได้แก่ เทียนคุน, ลู่หาน และ ฉือเซิง

ตำแหน่งจุดชีพจรในร่างกายของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกัน

หรือจะพูดให้ถูกคือ จุดชีพจรไม่มีตำแหน่งที่ตายตัว

นั่นทำให้มันค้นหายากยิ่งนัก และนี่คือสาเหตุที่ทำไมวิชาลับถึงได้ล้ำค่าขนาดนี้

จี้ชิงเก็บตัวฝึกอยู่ในหอไตรสามวัน และพิจารณาตีความอยู่สามวัน

ในวันนี้ จี้ชิงทำตามเคล็ดวิชาของพระอรหันต์ ในที่สุดเขาก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่ข้างสะดือด้านซ้าย

“ตรงนี้คือ... จุดชีพจรหานลู่!”

จี้ชิงสัมผัสได้ในที่สุด

เขารีบตรวจสอบข้อมูลตัวเองใน “บันทึกอสูร” ทันที

และเป็นไปตามคาด วิชาลับพระอรหันต์ขึ้นสถานะว่า “เริ่มต้น” แล้ว

ในเมื่อเริ่มต้นแล้ว ก็สามารถยกระดับได้โดยตรง

“ยกระดับวิชาลับพระอรหันต์!”

[ใช้แต้มแหล่งกำเนิด 3 แต้ม วิชาลับพระอรหันต์ยกระดับสู่ระดับ ‘สำเร็จขั้นต้น’ !]

เนื่องจากวิชาลับพระอรหันต์เป็นวิชาระดับชั้นหนึ่ง ดังนั้นมันจึงต้องใช้แต้มแหล่งกำเนิดมากขึ้นตามไปด้วย

เพียงแค่ยกระดับไปถึงขั้นเล็ก ก็ใช้ไปถึง 3 แต้มแล้ว

ทันทีที่แต้มถูกใช้ไป พลังภายในของจี้ชิงก็พุ่งตรงไปยังจุดชีพจรทั้งสามจุดโดยอัตโนมัติ

จุดชีพจรทั้งสามปรากฏขึ้นวูบวาบในร่างกาย

หากจี้ชิงไม่ได้ฝึกวิชาลับพระอรหันต์ เขาคงไม่มีทางสัมผัสถึงจุดชีพจรทั้งสามนี้ได้เลย

แต่ตอนนี้จุดชีพจรทั้งสามถูกพลังภายในพุ่งเข้าใส่อย่างรุนแรง

“กริ๊ก...”

จี้ชิงได้ยินเสียงที่คมชัดดังขึ้น

ดูเหมือนจะมีบางอย่างแตกสลายไป

วินาทีต่อมา จี้ชิงก็เข้าถึงสภาวะตื่นรู้

เขารู้ดีว่า นี่คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการทะลวงเข้าสู่ระดับชั้นหนึ่ง!

“ตูม!”

จี้ชิงรีดเค้นพลังภายในอันมหาศาล พุ่งทะยานเข้าหาจุดชีพจรทั้งสามอย่างบ้าคลั่ง

ไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ

จุดชีพจรทั้งสามถูกเปิดออกในพริบตา

ภายในนั้นเปรียบเสมือนหลุมไร้ก้น พลังภายในมากมายมหาศาลเพียงใดก็ถูกสูบหายไปจนสิ้น

ในขณะนี้ จี้ชิงเข้าใจแล้วว่า เขาได้ข้ามผ่านคอขวดและทำลายขีดจำกัดเดิมลงได้แล้ว

ในที่สุด เขาก็เลื่อนระดับขึ้นสู่ ยอดฝีมือชั้นหนึ่งอย่างสมบูรณ์!