บทที่ 277 ฉันยอมแพ้แล้ว พอใจหรือยัง

แม้พวกของเหยียนเปียวจะเป็นพวกนักเลงหัวไม้ แต่ก็มีเวลาที่รู้สึกหวาดกลัวเหมือนกัน อย่างเช่นตอนนี้ แต่ทว่า เมื่อเหยียนเปียวคิดทบทวนถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ จู่ๆ เขาก็หายกลัวเป็นปลิดทิ้ง กลับกัน เขากลับอยากเห็นภาพเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกครั้งเสียด้วยซ้ำ

"พี่เปียว พวกมันมีตั้งเยอะแยะ พวกเราต้องรีบเข้าไปช่วยลูกพี่นะ ไม่อย่างนั้น ถ้าลูกพี่ได้รับบาดเจ็บขึ้นมา พวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในฐานะลูกน้องล่ะ" เหยียนเปียวแม้จะยังไม่ลงมือ แต่ลูกน้องข้างกายเขาก็เอ่ยเตือนขึ้นมา ลูกน้องคนอื่นๆ ก็มีความคิดเช่นเดียวกัน ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อก่อนตอนที่ตามเหยียนเปียว ก็ต้องอดมื้อกินมื้อ แต่ตั้งแต่มาติดตามหลิวอันผิง เงินทองก็ไหลมาเทมาราวกับสายน้ำ ให้ทีละหลายร้อยหยวน ในช่วงหลายวันมานี้ พวกเขาได้กินหรูอยู่สบาย จนลืมสภาพความเป็นอยู่แบบเดิมไปจนหมดสิ้น ดังนั้น ลูกน้องของเหยียนเปียวจึงไม่อยากสูญเสียชีวิตที่สุขสบายแบบนี้ไป

ในขณะที่เหยียนเปียวกำลังชั่งใจว่าจะเข้าไปช่วยหลิวอันผิงดีหรือไม่ คนพวกนั้นก็แกว่งอาวุธในมือ พุ่งเข้าใส่หลิวอันผิงแล้ว แต่ทว่า ทันทีที่คนพวกนั้นฟาดอาวุธลงมา หลิวอันผิงกลับเพียงแค่แค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา จากนั้น เขาก็ขยับตัว ทันทีที่หลิวอันผิงขยับ อาวุธของคนพวกนั้นก็ฟาดโดนแต่ความว่างเปล่า พอหันกลับไปมอง ก็พบว่าหลิวอันผิงได้ไปยืนอยู่นอกวงล้อมของคนกลุ่มนี้แล้ว เขากำลังจ้องมองกลุ่มคนที่กำลังแกว่งอาวุธและส่งเสียงเอะอะโวยวายด้วยสายตาเย็นชา

เมื่อชายร่างกำยำเห็นว่าหลิวอันผิงหลุดออกจากวงล้อมของพวกเขาไปได้ในชั่วพริบตา ใบหน้าที่ดุร้ายอยู่แล้วก็ยิ่งดูเหี้ยมเกรียมขึ้นไปอีก "ตีมัน ตีจนกว่ามันจะไม่กล้าเหยียบเข้ามาที่นี่อีก ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันรับผิดชอบเอง!" ชายร่างกำยำไม่สนใจเลยสักนิดว่าหลิวอันผิงจะเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้หรือไม่ และไม่กังวลด้วยว่าหลังจากทำร้ายหลิวอันผิงแล้ว ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร

ในเวลานี้ จิตใจของหลิวอันผิงเย็นเยียบถึงขีดสุด "เบิกตาดูให้ดี ว่านี่คืออะไร! พวกแกกล้าทำร้ายเจ้าหน้าที่รัฐอย่างเปิดเผย ไม่กลัวตายกันหรือไง!" ทันใดนั้น หลิวอันผิงก็หยิบบัตรประจำตัวออกมา แล้วชูให้กลุ่มคนที่กำลังพุ่งเข้ามาดู ทันใดนั้น คนกลุ่มนั้นก็ชะงักฝีเท้า ยืนอึ้ง จ้องมองบัตรประจำตัวในมือของหลิวอันผิง คำว่าตำรวจบนบัตรประจำตัว ทำเอาคนกลุ่มนี้ถึงกับหวาดผวา