บทที่ 278 ตีจนได้รองผู้อำนวยการโรงงานมาเลยเหรอ?

ณ โรงงานสิ่งทอที่หนึ่งแห่งปักกิ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านเก่าสกุลหน่าไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร หูชุนอี้กำลังนั่งจิบชาต้าหงผาวอย่างสบายอารมณ์อยู่ในห้องทำงานของตน ซึ่งชาชั้นดีนี้ หัวหน้าแผนกจัดซื้อเพิ่งจะนำมาจากมณฑลหมิ่นเมื่อไม่นานมานี้ ปากก็พึมพำกับตัวเองไม่หยุด "ชาดี ชาดีจริงๆ คนมีระดับอย่างฉัน ก็ต้องคู่ควรกับชาชั้นดีแบบนี้แหละ คราวหน้า ถ้าเสี่ยวหวังไปที่มณฑลหมิ่นอีก ต้องฝากให้หามาให้อีกสักสองสามชั่งซะแล้ว"

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ทำเอาหูชุนอี้ที่กำลังยกถ้วยชาร้อนๆ ขึ้นจิบ แทบจะทำน้ำชาร้อนๆ ลวกใส่ตัวเอง "ไม่มีสัมมาคารวะเอาซะเลย จะเข้ามาไม่รู้จักเคาะประตูก่อนหรือไง!" เมื่อหูชุนอี้เห็นว่าคนที่พรวดพราดเข้ามาคือหูกุ้ยหลาน ลูกสาวของตน ก็ตวัดสายตาค้อนขวับ

หูกุ้ยหลานกระแทกตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามผู้เป็นพ่อด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าสวยหวานบูดบึ้งจนดูไม่จืด หูชุนอี้ปรายตามองลูกสาว "เป็นอะไรไป? ใครไปเหยียบตาปลาเข้าล่ะ? ไม่ใช่ว่าลูกไปกินข้าวที่บ้านลุงมาหรอกเหรอ? หรือว่าลูกไม่ถูกใจไอ้หนุ่มนักศึกษาคนนั้น?"

"หึ! นักศึกษาบ้าบออะไรกัน ใจแคบชะมัด ก็แค่ไอ้หนุ่มบ้านนอกคอกนาคนนึงเท่านั้นแหละ พ่อคะ วันหลังพ่อเลิกหาผู้ชายมาให้หนูสักทีเถอะค่ะ พ่อหามาแต่ละคน ไม่ได้เรื่องสักคนเลย!" หูกุ้ยหลานกระแทกเสียงอย่างหัวเสีย

เมื่อหูชุนอี้เห็นลูกสาวอารมณ์เสียกลับมา ในใจก็เกิดความสงสัยว่าลูกสาวไปโดนใครขัดใจที่บ้านพี่ชายมากันแน่ เขารู้จักนิสัยพี่ชายของตัวเองดี และยิ่งรู้ดีว่า สองสามีภรรยาพี่ชายรักและเอ็นดูลูกสาวของเขามากแค่ไหน ยัยหนูนี่เป็นคนหยิ่งยโสโอหัง สงสัยไอ้หนุ่มนักศึกษาคนนั้นคงจะเอาใจหล่อนไม่เก่ง หล่อนถึงได้โมโหฟืนไฟแบบนี้ พี่ชายก็บอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าไอ้หนุ่มนักศึกษาจากชนบทคนนั้นเป็นคนคุยง่าย ในเมื่อเป็นคนคุยง่าย แล้วทำไมถึงทำให้หลานเอ๋อร์โมโหได้ขนาดนี้ล่ะ