บทที่ 282 ความขัดแย้งทวีความรุนแรง

"สหายหลิว คุณโลภมากไปหน่อยหรือเปล่า มูลค่าของบ้านหลังนี้อย่างมากก็แค่แปดเก้าหมื่นหยวนเท่านั้น ถ้าผมไม่ได้ทำเพื่อพนักงานโรงงานสิ่งทอของผม ผมก็คงไม่ควักเงินมากมายขนาดนี้มาซื้อบ้านหลังนี้หรอกนะ เพราะฉะนั้น สหายหลิว คุณควรจะรู้จักรั้งรอเวลาที่เหมาะสมนะ อย่าทำให้ทุกคนต้องลำบากใจกันไปหมดเลย"

หูชุนอี้เห็นว่าตนเสนอราคาไปถึงหนึ่งแสนสองหมื่นหยวนแล้ว หลิวอันผิงก็ยังคงส่ายหน้า ภายในใจนอกจากความโกรธแล้ว ยังรู้สึกว่าหลิวอันผิงกำลังฉวยโอกาสโก่งราคา

หลิวอันผิงไม่ได้พูดอะไร แต่กลับจ้องมองหูชุนอี้อย่างเงียบๆ

เขากำลังสังเกตหูชุนอี้ เขาอยากรู้ว่า ทำไมหูชุนอี้ถึงต้องอยากได้บ้านเก่าสกุลหน่าหลังนี้ให้ได้ ท้ายที่สุดแล้ว บ้านหลังนี้ก็เป็นอย่างที่หูชุนอี้พูด มูลค่าของมันก็แค่แปดเก้าหมื่นหยวนเท่านั้น แต่หูชุนอี้กลับเสนอราคามาถึงหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน

หนึ่งนาทีต่อมา หลิวอันผิงยกมุมปากขึ้น "ดูท่าแล้ว ผลประกอบการของโรงงานสิ่งทอจะดีเยี่ยมจริงๆ เลยนะครับ หนึ่งแสนสองหมื่นหยวน ตัวเลขมหาศาลขนาดนี้ เป็นจำนวนเงินที่คนธรรมดาทั้งชีวิตก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง คาดไม่ถึงเลยว่าท่านรองผู้อำนวยการหูจะยอมควักออกมาโดยไม่กะพริบตา เพื่อหาที่พักให้กับพนักงานโรงงานสิ่งทอของคุณ หลิวอันผิงผู้นี้ขอคารวะเลยครับ!"