บทที่ 283 แกยังมีลูกไม้อะไรอีกล่ะ

คนของอาสือมาได้ทันเวลาพอดี เดิมที หลิวอันผิงที่ถูกล้อมกรอบไว้ ก็เตรียมตัวจะลงไม้ลงมือกับคนพวกนั้นอยู่แล้ว แต่เพียงชั่วพริบตา อาสือก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลิวอันผิง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก "คุณหลิวครับ ผมล่ะอยากจะเห็นฝีมือของคุณหลิวมาตั้งนานแล้ว ดูท่า ผมจะมาเร็วไปหน่อยสินะครับเนี่ย"

หลิวอันผิงหัวเราะแก้เก้อ "อาสือ นายก็อย่าล้อฉันเล่นเลย ถ้านายมาบ้ากว่านี้อีกนิดนึง ฉันคงโดนคนพวกนี้รุมซ้อมไปแล้วล่ะ โชคดีนะเนี่ยนายมาทันเวลาพอดี ฉันถึงรอดจากการโดนซ้อมมาได้ ว่างๆ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวเอง" อาสือยิ้มอย่างอารมณ์ดี เขารู้ดีว่า การที่หลิวอันผิงบอกว่าจะเลี้ยงข้าว ความหมายที่แท้จริงก็คือ หลิวอันผิงติดหนี้บุญคุณเขาครั้งหนึ่งนั่นเอง

กลุ่มคนที่เมื่อกี้ยังเตรียมจะรุมทำร้ายหลิวอันผิงอยู่เลย มาตอนนี้ กลับหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่หูชุนอี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกล หูชุนอี้ในเวลานี้ ในใจมีคำด่าทอหยาบคายเป็นหมื่นๆ คำวิ่งวนอยู่เต็มไปหมด เขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหลิวอันผิงจะสามารถเรียกคนมาได้มากมายขนาดนี้ ภายในเวลาแค่สิบกว่านาทีเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็มองออกว่า คนที่หลิวอันผิงเรียกมาพวกนี้ ไม่ใช่พวกที่จะไปตอแยด้วยได้ง่ายๆ แน่ ก็แค่ไอ้หนุ่มนักศึกษาจนๆ จากบ้านนอก ทำไมถึงไปรู้จักคนพวกนี้ได้? ตกลงมันเป็นใครกันแน่? พี่ใหญ่บอกว่ามันเป็นแค่เด็กหนุ่มบ้านนอกที่มาจากหมู่บ้านทุรกันดารไม่ใช่หรือไง? หรือว่าพี่ใหญ่จะมองคนผิดไป! หูชุนอี้เริ่มเกิดความสงสัยในตัวเองขึ้นมาแล้ว ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าไอ้หนุ่มนักศึกษาจากชนบทคนนึง จะไปรู้จักคนกว้างขวางอย่างอาสือได้อย่างไร

ในขณะที่หูชุนอี้กำลังครุ่นคิดหาวิธีรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าอยู่นั้น หลิวอันผิงที่เพิ่งพูดคุยกับอาสือเสร็จ ก็เดินตรงเข้ามาหาเขา หูชุนอี้มองหลิวอันผิงที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า สลับกับมองประเมินอาสือไปด้วย จากนั้นก็ได้ยินหลิวอันผิงเอ่ยขึ้น

"ท่านรองผู้อำนวยการหู ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ฝั่งผมคนเยอะกว่านะครับ ไม่รู้ว่าคุณอยากจะแจ้งให้ทางโรงงานของคุณ ส่งคนมาสมทบเพิ่มอีกไหมล่ะครับ?" ในเวลานี้ หลิวอันผิงได้ขึ้นบัญชีดำหูชุนอี้ เอาไว้ในรายชื่อคนที่ต้องสั่งสอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อครู่นี้ เขารู้ตัวดีว่า การที่คนพวกนั้นล้อมกรอบเขาไว้ แถมยังตั้งใจจะรุมทำร้ายเขาด้วยนั้น ต้องเป็นแผนการของหูชุนอี้อย่างแน่นอน แม้หลิวอันผิงจะไม่มีหลักฐาน แต่เขาก็ดูออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เขาอยากจะอัดหูชุนอี้สักตั้งให้รู้แล้วรู้รอดไปตรงนั้นเลย แต่ทว่า หลิวอันผิงไม่มีหลักฐานอะไรเลย ท้ายที่สุดแล้ว หูชุนอี้ก็ไม่ได้เอ่ยปากสั่งการอะไรออกมาสักคำ และไม่ได้เป็นคนลงมือทำร้ายเขาด้วยตัวเอง คนที่ลงมือ ก็มีแค่พวกที่อาศัยอยู่ในบ้านของเขาเท่านั้น แม้ว่าหลิวอันผิงจะอัดหูชุนอี้สักตั้ง แล้วจะไม่เกิดเรื่องอะไรตามมาก็เถอะ แต่หลิวอันผิงรู้สึกว่า การซ้อมหูชุนอี้ในตอนนี้ มันจะดูปรานีหูชุนอี้เกินไปหน่อย