บทที่ 291 การแข่งขันกระชับมิตรหนึ่งนาที

เมื่อได้รับการอนุมัติจากเลขาธิการหวัง คนที่ควรลงสนามก็ลงสนาม คนที่ควรเชียร์ก็ส่งเสียงเชียร์ เพียงไม่นาน อัฒจันทร์ในโรงยิมก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนจนแทบไม่มีที่ว่างให้แทรกตัว นักศึกษาที่เพิ่งทราบข่าวและตามมาทีหลัง เมื่อมาถึงโรงยิมก็ไม่มีที่นั่งแล้ว แม้แต่ที่ยืนก็ยังแทบจะหาไม่ได้ ส่วนเลขาธิการหวังและบรรดาผู้บริหารของมหาวิทยาลัย กำลังนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งประธาน จ้องมองหลิวอันผิงและพิกก์ที่อยู่บนเวทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"นักศึกษาทั้งสอง ทางผู้บริหารมหาวิทยาลัยได้เสนอให้การท้าดวลครั้งนี้ เป็นเพียงการแข่งขันกระชับมิตรของทางมหาวิทยาลัยเท่านั้น โดยยึดหลักความสมัครใจของพวกเธอทั้งสองคน การแข่งขันกระชับมิตรครั้งนี้ไม่มีกฎกติกาใดๆ ขอเพียงอีกฝ่ายเอ่ยปากยอมแพ้ ก็ถือว่าการแข่งขันสิ้นสุดลง พวกเธอเข้าใจตรงกันนะ!" อาจารย์ฉินในฐานะกรรมการ ยืนอยู่ตรงกลางเวที คอยอธิบายกฎกติกาบางอย่างให้หลิวอันผิงและพิกก์ฟัง

พิกก์ที่มีเพียงผ้าพันมือพันรอบมือไว้เพียงรอบเดียว หัวเราะเบาๆ "รีบๆ เริ่มเถอะครับ ผมแทบจะทนรอให้เขาคุกเข่าอ้อนวอนผมไม่ไหวแล้ว อ้อ แน่นอนว่า ยังมีเงินอีกหนึ่งแสนปอนด์นั่นด้วย ฮ่าฮ่า" "อาจารย์ฉินครับ อาจารย์ก็ได้ยินแล้วนี่ครับ ว่ามีคนคันไม้คันมืออยากจะโดนอัดเต็มแก่แล้ว" หลิวอันผิงหัวเราะ

อาจารย์ฉินมองพิกก์ด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง แต่ก็อดเป็นห่วงหลิวอันผิงไม่ได้ เขากัดฟันกรอด "ตกลง งั้นเริ่มได้เลย" เมื่ออาจารย์ฉินให้สัญญาณมือและถอยฉากออกไป พิกก์ก็ไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขาปล่อยหมัดตรง พุ่งเข้าใส่หน้าหลิวอันผิงทันที หลิวอันผิงกระโดดหลบเบาๆ พลิ้วตัวหลบหมัดตรงของพิกก์ได้อย่างง่ายดาย

พิกก์ชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนจะรัวหมัดเข้าใส่หลิวอันผิงอย่างต่อเนื่อง บนอัฒจันทร์ฝั่งประธาน เลขาธิการหวังและบรรดาผู้บริหารมหาวิทยาลัย ต่างก็จับจ้องไปที่คนทั้งสองบนเวทีตาไม่กะพริบ เมื่อพวกเขาเห็นพิกก์ปล่อยหมัดเข้าใส่หลิวอันผิงครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะที่หลิวอันผิงเอาแต่หลบหลีกโดยไม่ตอบโต้เลยสักหมัด ในใจก็เริ่มรู้สึกเสียใจที่อนุมัติให้มีการแข่งขันกระชับมิตรบ้าๆ นี้ขึ้นมาเสียแล้ว