บทที่ 292 เจตนาฆ่าของจางข่าย

คนส่วนใหญ่ในสนาม แทบไม่มีใครเชื่อเลยว่าหลิวอันผิงจะสามารถเอาชนะได้ แม้แต่อู๋เสวี่ยเหมยที่เชื่อมั่นในตัวหลิวอันผิงมากที่สุด ก็ยังคิดว่าเขาไม่มีทางชนะ ท้ายที่สุดแล้ว รูปร่างของพิกก์ก็เห็นๆ กันอยู่ ยิ่งไปกว่านั้น พิกก์ยังเคยเป็นถึงแชมป์มวยสากลมาก่อนด้วย แต่ทว่า ความเป็นจริงที่ปรากฏตรงหน้าก็คือ พิกก์ถูกหลิวอันผิงเตะกระเด็นออกไป แถมยังเป็นการเตะเพียงครั้งเดียว ที่ส่งร่างอันกำยำของพิกก์ให้ลอยละลิ่วไปไกลหลายเมตร ก่อนจะร่วงลงมากระแทกพื้นเวทีอย่างแรง

บนอัฒจันทร์ฝั่งประธาน บรรดาผู้บริหารของมหาวิทยาลัยต่างก็นั่งอึ้งมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้า โดยไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาเป็นเวลานาน แต่ทว่า หลังจากที่บรรดานักศึกษาตกตะลึงกันไปชั่วขณะ เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกระหึ่มขึ้นมาทันที

"ชนะแล้ว ชนะแล้ว!" "นักศึกษาหลิวอันผิงชนะแล้ว นักศึกษาหลิวอันผิงชนะแล้ว!" "ฮ่าฮ่า ชนะแล้ว ชนะแล้ว นักศึกษาหลิวอันผิงคือฮีโร่ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งของเรา!" "ฮีโร่! ฮีโร่!"

ภายในโรงยิม บรรดานักศึกษาทุกคนต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องยินดี เสียงโห่ร้องของพวกเขาราวกับจะพังหลังคาโรงยิมให้ถล่มลงมา อู๋เสวี่ยเหมยที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งผู้ชม นั่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำตาแห่งความดีใจจะเอ่อล้นออกมา เธอเก็บความตื่นเต้นดีใจไว้ไม่อยู่ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้า แล้วร่วมส่งเสียงโห่ร้องไปพร้อมกับคนอื่นๆ

แต่ทว่า ในมุมหนึ่งของโรงยิมเวลานี้ มีนักศึกษาคนหนึ่งที่แต่งตัวปกปิดมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า กลับไม่ได้ร่วมส่งเสียงโห่ร้องยินดีไปกับคนอื่นๆ ดวงตาเพียงคู่เดียวที่โผล่พ้นออกมา กลับฉายแววอำมหิตและเคียดแค้นอย่างสุดซึ้ง ในขณะที่นักศึกษาคนอื่นๆ กำลังส่งเสียงโห่ร้องยินดี ชายคนนี้ก็ลุกขึ้นยืนเงียบๆ แหวกฝูงชนที่กำลังมุงดู แล้วเดินออกจากโรงยิมไป