บทที่ 293 คิดจะมาหาเรื่องอีกแล้ว

เลขาธิการหวังคงไม่ได้รู้เรื่องแล้วหรอกนะ เฮ้อ! ฉันนี่มันโง่จริงๆ ไปรับคำท้าของพิกก์ได้ยังไงกันเนี่ย ตอนนี้เป็นไงล่ะ ความแตกจนได้ หลิวอันผิงรู้สึกเสียใจภายหลัง เสียใจที่ไปรับคำท้าของพิกก์

"เลขาธิการหวังล้อเล่นแล้วครับ" หลิวอันผิงยิ้มเจื่อนๆ

เลขาธิการหวังมองหลิวอันผิง หัวเราะหึๆ "วันหลังก็ทำเรื่องพวกนี้น้อยๆ หน่อยเถอะ ทำบ่อยไป ฉันก็ช่วยปิดบังไว้ไม่ไหวหรอกนะ" หลิวอันผิงได้ยินดังนั้น ความกังวลในใจก็มลายหายไปทันที เลขาธิการหวังพูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว ต่อให้หลิวอันผิงโง่แค่ไหนก็เข้าใจได้ เลขาธิการหวังไม่ได้คิดจะเอาผิดเขา ยิ่งไปกว่านั้น หลิวอันผิงยังเข้าใจด้วยว่า สำหรับเรื่องคราวก่อน เลขาธิการหวังก็จะไม่เอาเรื่องเขาเช่นกัน

"ครับๆๆ เลขาธิการหวังสั่งสอนได้ถูกต้องแล้วครับ วันหลังผมจะไม่รับคำท้าของใครอีกแล้วครับ" แม้เลขาธิการหวังจะพูดชัดเจนมาก แต่หลิวอันผิงก็ไม่กล้ายอมรับเรื่องของเซี่ยจินในคราวก่อนอยู่ดี ถึงแม้ว่าเรื่องนั้นจะผ่านไปสักพักใหญ่แล้ว แต่หลิวอันผิงก็ยังยอมรับไม่ได้อยู่ดี อีกอย่าง เลขาธิการหวังก็ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ

เลขาธิการหวังหัวเราะเบาๆ อีกครั้งแล้วพูดว่า "เอาล่ะ เธอออกไปเถอะ อีกเดี๋ยวก็ถึงเวลาเรียนแล้ว อย่าไปเข้าเรียนสายล่ะ" "ได้ครับ เลขาธิการหวัง งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" หลิวอันผิงรีบขอตัวลา แล้ววิ่งออกจากตึกสำนักงานไปอย่างรวดเร็วราวกับบิน