บทที่ 294 โทรศัพท์ที่มาช้า

ในเวลานี้พิกก์โกรธเป็นอย่างมาก เดิมทีเขาวางแผนที่จะมายั่วโมโหหลิวอันผิง แล้วอัดเขาต่อหน้าเพื่อนนักศึกษาทุกคน ด้วยวิธีนี้ เขาจะได้ทำให้เรื่องมันบานปลายใหญ่โต ในแผนการของเขา ขอเพียงแค่ทำให้เรื่องมันบานปลาย เขาก็จะสามารถใช้สถานะของผู้เสียหาย ยกระดับเรื่องนี้ไปจนถึงระดับการทูตได้ แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่า แผนการของเขาจะไม่ได้ผลกับหลิวอันผิงเลยแม้แต่น้อย แถมยังทำให้ตัวเองต้องขายหน้าอีกครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากเรื่องจบลง จางข่ายคนที่ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือ ยังโผล่มาพูดจาถากถางอีก พิกก์โกรธจนแทบอยากจะซัดจางข่ายให้หมอบไปเลย จางข่ายเห็นท่าทางโกรธจัดของพิกก์ ก็หดคอวูบ รีบถอยหลังกลับไปทันที เพียงชั่วพริบตา ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

พิกก์ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ปากก็พึมพำกับตัวเอง "หลิวอันผิง ไอ้สารเลว แกคอยดูเถอะ แกทำให้ฉันต้องเสียหน้าถึงสองครั้ง ฉันไม่มีทางปล่อยแกไปแน่ ไม่มีทางแน่!"

และในเวลานี้ หลิวอันผิงก็เดินออกจากมหาวิทยาลัยแล้ว อู๋เสวี่ยเหมยที่ยืนรออยู่นานกว่าจะได้เห็นหลิวอันผิง รีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันที "อันผิง ทำไมคุณถึงเพิ่งออกมาล่ะคะ ฉันรอคุณอยู่ที่นี่มาเป็นชั่วโมงแล้วนะ ทำไมล่ะ เรื่องเรียนเครียดเหรอคะ?" หลิวอันผิงส่ายหน้า "เรื่องเรียนไม่เป็นความกดดันสำหรับผมหรอก" "แล้วทำไมคุณถึงออกมาสายขนาดนี้ล่ะคะ?" อู๋เสวี่ยเหมยรู้สึกแปลกใจในใจ

เมื่อก่อน ขอเพียงแค่เลิกเรียน ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญอะไร หลิวอันผิงก็มักจะออกจากมหาวิทยาลัยกลับบ้านทันที แต่วันนี้ กลับออกมาช้าไปถึงหนึ่งชั่วโมง ดังนั้น อู๋เสวี่ยเหมยถึงได้รู้สึกแปลกใจ หลิวอันผิงหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า "มีคนมาคุยด้วยนิดหน่อยน่ะ ก็เลยออกมาสาย เอาล่ะ ไปกันเถอะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวฟ้าจะมืดซะก่อน"