บทที่ 295 มูลค่าทะลุร้อยล้าน

คืนนี้ หลิวอันผิงนอนหลับไม่ค่อยสนิทนัก ไม่ใช่เพราะเรื่องของพิกก์ แต่เป็นเพราะโทรศัพท์จากหลินกุ้ยหัว ท้ายที่สุดแล้ว หลิวอันผิงกับหลินกุ้ยหัวก็ไม่ได้ติดต่อกันมาเดือนกว่าแล้ว

สายที่โทรมาอย่างกะทันหันของหลินกุ้ยหัว ทำให้หลิวอันผิงครุ่นคิดมาทั้งคืน เขาคิดว่าสินค้าล็อตที่หลินกุ้ยหัวพูดถึง ตกลงแล้วมีมูลค่าเท่าไหร่กันแน่ และยิ่งคิดถึงข้อเสนอแนะที่หลินกุ้ยหัวบอกมา

หลังจากหลิวอันผิงตื่นนอน เขาก็มานั่งอยู่ในลานบ้าน แหงนหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบน ภายในใจกำลังครุ่นคิดว่า วันนี้ควรจะจัดการธุระอย่างไรดี เรื่องเรียน คงไม่ได้ไปเรียนแน่นอน เพราะวันนี้หลิวอันผิงต้องไปรอรับแฟกซ์รายการสินค้าที่หลินกุ้ยหัวจะส่งมาให้ เพื่อดูว่าสินค้าในรายการเป็นอย่างไร แล้วค่อยมาคิดว่าก้าวต่อไปควรจะจัดการอย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น หลิวอันผิงยังต้องไปหาหวงจินหลงอีกสักรอบ ท้ายที่สุด แม้หลิวอันผิงจะมีใจอยากจะเหมาสินค้าจากหยางเฉิงไว้คนเดียวทั้งหมด แต่หลิวอันผิงในตอนนี้ ต่อให้จะเหมาสินค้าจากหยางเฉิงไว้ได้ เขาก็ไม่สามารถระบายสินค้าทั้งหมดออกไปได้ด้วยตัวคนเดียวอยู่ดี

จะว่าไปแล้ว เมื่อก่อนหลิวอันผิงก็เคยคิดอยากจะเปิดห้างสรรพสินค้า หรือไม่ก็เปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นของตัวเอง แต่หลังจากได้ฟังคำพูดของอาสือในคราวก่อน หลิวอันผิงก็พับความคิดนี้เก็บไปชั่วคราว ประกอบกับหลิวอันผิงรู้สึกว่า การร่วมมือกับหวงจินหลงต่อไปแบบนี้ ก็สามารถค่อยๆ สะสมเงินทุนไปได้เรื่อยๆ ส่วนเรื่องในอนาคตจะเป็นอย่างไรนั้น หลิวอันผิงก็ยังคงต้องคิดดูอีกที อย่างน้อย ในช่วงหนึ่งถึงสองปีนี้ หลิวอันผิงรู้สึกว่าตัวเองยังไม่มีศักยภาพพอที่จะก่อตั้งบริษัทเป็นของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น ประเทศก็ยังไม่ได้เปิดกว้างอย่างเต็มที่ และยังไม่มีเอกสารนโยบายที่รองรับในเรื่องนี้