บทที่ 296 เย่หลิงถึงกับอึ้ง

ราคาที่ระบุไว้บนรายการสินค้า คือมูลค่าที่แท้จริงของตัวสินค้าเอง มูลค่ารวมของสินค้าทั้งหมดในรายการนั้น ทะลุหลักร้อยล้านไปแล้ว หลิวอันผิงถือรายการสินค้าไว้ในมือ ยืนอึ้งไปถึงหนึ่งนาทีเต็มๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

หลินกุ้ยหัวหนอหลินกุ้ยหัว นายช่างเป็นผู้อุปถัมภ์ค้ำชูของหลิวอันผิงอย่างฉันจริงๆ ถ้าครั้งก่อนที่ไปหยางเฉิงไม่ได้เจอนาย ฉันจะหาเงินได้มากมายขนาดนี้ได้ยังไง และในครั้งนี้ นายยิ่งจะนำพารายได้หลายสิบล้านมาให้ฉันอีก รอให้ถึงช่วงปิดเทอมฤดูหนาวก่อนเถอะ ฉันจะต้องลงไปที่หยางเฉิงอีกสักรอบ เพื่อขอบคุณนายให้ดีๆ ซะแล้ว

แม้ว่าการร่วมมือในครั้งนี้จะยังไม่ได้เริ่มต้นขึ้น แต่หลิวอันผิงก็ได้ตัดสินใจแล้วว่า ช่วงปิดเทอมฤดูหนาว เขาจะเดินทางไปหยางเฉิงอีกสักครั้ง หนึ่งคือเพื่อไปขอบคุณหลินกุ้ยหัวและลูกพี่ลูกน้องของเขา สอง แน่นอนว่าเพื่อไปพบปะทำความรู้จักกับนายด่านคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามารับตำแหน่ง สินค้าที่มีมูลค่ามหาศาลขนาดนี้ สามารถตกมาอยู่ในมือของเขาได้ หลิวอันผิงเชื่อว่า ถ้าไม่ได้รับการพยักหน้าเห็นชอบจากนายด่านคนใหม่ที่เพิ่งมารับตำแหน่งล่ะก็... หลิวอันผิงอย่างเขาเกรงว่าแม้แต่เส้นขนสักเส้นก็คงไม่ได้แตะต้อง

เย่หลิงที่หายจากอาการตื่นตะลึงแล้ว ยืนอยู่ข้างกายหลิวอันผิง มองดูรายการสินค้าหลายแผ่นในมือของเขา แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พี่เขย พี่กำลังจะทำธุรกิจเหรอ? ของที่อยู่บนกระดาษพวกนี้ คือของที่พี่จะเอาไปขายใช่ไหม?"

หลิวอันผิงได้สติกลับมา เขาหันไปมองเย่หลิง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยตอบอะไร แต่กลับเดินตรงไปที่ริมถนน แล้วโบกเรียกรถสามล้อถีบคันหนึ่ง เย่หลิงเห็นดังนั้น ก็รีบกระโดดขึ้นรถตามไปทันที