บทที่ 301 หาเรื่อง!

เย่หลิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ นิ่งอึ้งไปเป็นเวลานาน หลิวอันผิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารู้ดีว่า คำพูดที่เขาเพิ่งบอกไป เย่หลิงจะต้องมีความคิดเห็นและมุมมองเป็นของตัวเองอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น หลิวอันผิงยังเดาได้อีกว่า สาเหตุที่เย่หลิงนิ่งอึ้งไปนานขนาดนี้ คงเป็นเพราะเธอกำลังนึกทบทวนถึงเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านมาตอนคบหากับมั่วเฟยอยู่เป็นแน่

หลิวอันผิงมองดูเย่หลิงที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา เขาลุกขึ้นเดินออกจากห้องนั่งเล่น ไปหยิบก้อนถ่านหินสองสามก้อนแล้วโยนเข้าไปในเตา บางที เสียงเติมถ่านหินอาจจะทำให้เย่หลิงที่นิ่งอึ้งไปนานได้สติกลับมา

"พี่เขย ข้อสันนิษฐานของพี่แม่นยำแค่ไหน?" จู่ๆ เย่หลิงก็หันไปมองหลิวอันผิงแล้วเอ่ยถาม

หลิวอันผิงเห็นเย่หลิงได้สติกลับมาแล้ว ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "จะแม่นหรือไม่แม่น ความจริงแล้วในใจเธอก็น่าจะมีคำตอบอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ" เย่หลิงไม่ได้ตอบอะไร แต่ทว่า หลิวอันผิงก็สามารถมองเห็นคำตอบที่เขาอยากรู้ได้จากแววตาของเด็กสาวคนนี้แล้ว

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที เย่หลิงก็ลุกขึ้นยืน "พี่เขย ฉันอยากกลับบ้าน"