บทที่ 302 คำท้าทายอย่างเปิดเผย

ชายหนุ่มชาวต่างชาติคนนี้ไม่ได้มีรูปร่างกำยำล่ำสันนัก แต่หลิวอันผิงกลับสังเกตเห็นรอยด้านหนาเตอะบริเวณง่ามนิ้วหัวแม่มือ แม้แต่นิ้วมือของเขาก็ยังดูหยาบกร้านกว่าคนทั่วไป หลิวอันผิงรู้ดี ลักษณะแบบนี้ น่าจะเกิดจากการจับปืนเป็นเวลานานอย่างแน่นอน ส่วนเรื่องที่ว่าใครเป็นคนส่งชายคนนี้มา หลิวอันผิงใช้แค่หัวแม่เท้าคิดก็เดาออก แต่น้ำเสียงที่ชายคนนี้ใช้พูด กลับทำให้หลิวอันผิงรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

หลิวอันผิงยิ้มบางๆ แล้วหัวเราะหึๆ "นายเป็นคนของพิกก์ใช่ไหม ถ้าพิกก์อยากจะเจอฉัน ทางที่ดีก็ให้เขาไสหัวมาหาฉันเองดีกว่า เขายังติดหนี้ฉันอยู่อีกตั้งหนึ่งแสนปอนด์นะ นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว ถึงเวลาที่ต้องเอาเงินมาคืนฉันได้แล้วล่ะ ถ้าผ่านไปหนึ่งอาทิตย์แล้วฉันยังไม่เห็นเงินหนึ่งแสนปอนด์นั่นล่ะก็ ฉันคิดดอกเบี้ยนะจะบอกให้" สีหน้าของชายหนุ่มชาวต่างชาติแข็งค้างไปทันที หนึ่งแสนปอนด์? คุณพิกก์ไปติดหนี้ไอ้หมอนี่ตั้งหนึ่งแสนปอนด์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ

"ในเมื่อนายก็เดาได้แล้วว่าเป็นคุณพิกก์ที่เรียกให้นายไปพบ ถ้างั้นนายก็ควรจะตามฉันไปแต่โดยดี" น้ำเสียงของชายหนุ่มชาวต่างชาติยังคงแข็งกร้าวเช่นเดิม หลิวอันผิงตวัดสายตาค้อนใส่เขาไปหนึ่งวง "ดูท่านายคงต้องไปหัดเรียนภาษาจีนมาใหม่ซะแล้วล่ะมั้ง ขนาดภาษาคนยังฟังไม่รู้เรื่องเลย" พูดจบ หลิวอันผิงก็เดินเบียดไหล่ชายหนุ่มชาวต่างชาติ ตรงดิ่งไปข้างหน้าทันที

ชายหนุ่มชาวต่างชาติยืนอึ้งไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ก็กะจะเข้าไปขวางหลิวอันผิงอีกรอบ แต่พอเห็นว่ามีนักศึกษาเดินเข้ามาทางนี้หลายคน จึงทำได้เพียงชะงักฝีเท้าลง แต่ทว่า ในเวลานี้ ดวงตาของเขากลับหรี่แคบลง แววตาฉายรังสีอำมหิตออกมาอย่างปิดไม่มิด หลิวอันผิงสะพายกระเป๋า เดินไปสมทบกับอู๋เสวี่ยเหมย

ในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มชาวต่างชาติก็เดินมาถึงบริเวณใกล้กับหอพักนักศึกษาต่างชาติ ซึ่งเป็นมุมลับตาคนที่ไม่ค่อยมีใครเดินผ่านไปมา บริเวณนั้น นักศึกษาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งแทบจะไม่เฉียดกรายเข้าไปเลย เพราะที่นี่ เป็นสถานที่ที่นักศึกษาต่างชาติมักจะมารวมตัวกัน และในเวลานี้ พิกก์ก็กำลังยืนรออยู่ที่นั่น ข้างกายของเขามีชายฉกรรจ์ร่างกำยำยืนขนาบข้างอยู่สองคน