บทที่ 326 หย่าร้าง

โรงพยาบาลสามศูนย์หนึ่ง เซี่ยเข่อนีนั่งตัวเกร็งอยู่ในห้องพักแพทย์คนหนึ่ง เธอเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ "คุณหมอคะ ลูกชายฉันเป็นยังไงบ้างคะ? ทำไมเขาถึงหมดสติไป? จะเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? แล้วเมื่อไหร่ลูกชายฉันจะฟื้นคะ?"

"สหายเซี่ย ลูกชายของคุณแค่หมดสติไปเพราะความโกรธจัดและเครียดสะสมเท่านั้นครับ แต่ขอให้สหายเซี่ยวางใจได้ ลูกชายของคุณไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต วันนี้น่าจะฟื้นแล้วล่ะครับ แต่ว่า..." นอกจากการพูดปลอบใจแล้ว แพทย์ก็มีบางคำพูดที่อยากจะพูดแต่ก็ลังเล

พอเซี่ยเข่อนี้ได้ยินคำว่า 'แต่ว่า' เธอก็ยิ่งตึงเครียดขึ้นมาทันที "คุณหมอคะ แต่ว่าอะไรคะ? พูดมาเถอะค่ะ ฉันรับไหว"

แพทย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ "เชื้อไวรัสในตัวลูกชายคุณแพร่กระจายเร็วขึ้นครับ เพราะฉะนั้น ผมขอแนะนำให้คุณรีบจัดการให้ลูกชายเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลโดยด่วน ถึงแม้ว่าในประเทศเราตอนนี้จะยังไม่มียารักษาที่สามารถยับยั้งการแพร่กระจายของไวรัสชนิดนี้ได้โดยตรง แต่ก็ยังพอมีวิธีชะลออัตราการแพร่กระจายได้บ้าง อย่างไรก็ตาม ผมขอแนะนำว่า ทางที่ดีที่สุดคือพวกคุณควรรีบส่งตัวเขาไปรักษาที่ต่างประเทศ บางทีถ้าไปต่างประเทศ อาจจะยังพอมีทางรอดอยู่บ้างครับ"

เซี่ยเข่อนีนิ่งอึ้งไป แน่นอนว่าเธอฟังคำพูดของแพทย์เข้าใจ แต่เธอก็ไม่สามารถตัดสินใจเรื่องนี้ได้ในทันที "คุณหมอคะ ขอเวลาฉันตัดสินใจสักหน่อยนะคะ"