บทที่ 330 คนที่ตงเส้าหวาดกลัวก็มีเหมือนกัน

ตงเส้าจ้องมองเย่หลิง ยัยเด็กนี่ทำไมถึงดูคุ้นตานักนะ? ฉันเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเธอเป็นใคร

ตงเส้าจ้องมองเย่หลิงอยู่นานพักใหญ่ สำหรับเย่หลิงที่อยู่ตรงหน้า เขารู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกทบทวนความทรงจำแค่ไหน ก็คิดไม่ออกว่าเคยเจอกับเย่หลิงที่ไหน

"ไอ้หนุ่ม แกทำให้ฉันต้องสูญเงินไปตั้งหลายสิบล้าน บัญชีแค้นนี้ จะคิดบัญชีกันยังไงดีล่ะ!" ตงเส้าที่คิดไม่ออกว่าเย่หลิงเป็นใคร ก็ไม่สนแล้วว่าเธอจะเป็นใคร เขาชี้หน้าหลิวอันผิงแล้วตวาดลั่น

หลิวอันผิงหัวเราะหึๆ ไม่ได้ตอบโต้คำพูดของตงเส้า แต่กลับมองไปที่เย่หลิงด้วยรอยยิ้ม สีหน้าของเย่หลิงดูไม่สบอารมณ์สุดๆ เธอก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าตงเส้า ยกมือขึ้นชี้หน้าด่ากราด

"นายก็คือหวังเฉินตง หรือตงเส้าผู้ไม่เกรงกลัวฟ้าดินคนนั้นน่ะเหรอ? ฉันก็ว่าอยู่ว่าใครหน้าไหนมันกล้ามาเตะประตูบ้านคุณตาของฉัน หวังเฉินตง นายไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงได้กล้ามาเตะประตูบ้านคุณตาฉันฮะ! วันนี้ถ้านายไม่อธิบายเรื่องนี้ให้รู้เรื่องล่ะก็ คอยดูนะ ฉันจะไปฟ้องคุณปู่หวัง ให้คุณปู่หวังตีขานายให้หักเลย!"