บทที่ 332 หมาป่าปรากฏกายอีกครั้ง

สำหรับการคิดบัญชีกับอาเธอร์ เจ้าหน้าที่ระดับสูงของสถานทูตจอห์นบูลประจำประเทศจีน หลิวอันผิงใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นาน เขารู้ดีว่า ในฐานะที่อีกฝ่ายมีฐานะเป็นถึงระดับเอกอัครราชทูตของสถานทูตจอห์นบูล หากเขาลงมือฆ่าทิ้ง ย่อมส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อความสัมพันธ์ทางการทูตอย่างแน่นอน

จะฆ่าทิ้งเสียเลย ย่อมทำไม่ได้ แต่หากปล่อยไป หลิวอันผิงก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ลง เขานั่งนิ่งอยู่ในห้องนั่งเล่น พลิกแพลงความคิดไปมา แต่ก็ยังหาหนทางจัดการที่เหมาะสมไม่ได้ มันก็จริง การจะเล่นงานคนของสถานทูตประจำประเทศนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดแล้ว อีกฝ่ายมีฐานะเป็นถึงทูต หากเป็นคนอื่น หลิวอันผิงคงตัดสินใจใช้ปืนเป่าหัวให้จบเรื่องไปแล้ว

เมื่อเวลาล่วงเข้าสู่ช่วงค่ำคืน หลิวอันผิงยังคงนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นโดยไม่ได้เปิดไฟแม้แต่ดวงเดียว ขณะเดียวกัน ณ โรงแรมปักกิ่ง คนจอห์นบูลคนหนึ่งกำลังนั่งทานอาหารอยู่กับชายชาวจีนวัยกลางคน

"คุณไบรอันครับ นี่คือตั๋วเครื่องบินที่คุณสั่งให้ผมช่วยจัดการซื้อให้ครับ" ชายวัยกลางคนหยิบตั๋วเครื่องบินสองใบออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะ

ไบรอันปรายตามองดูเล็กน้อยก่อนจะยิ้มตอบ "ประสิทธิภาพการทำงานของคุณหวังยังคงยอดเยี่ยมไร้ที่ติเหมือนเดิมเลยนะ ไว้มีโอกาส ผมจะแนะนำคุณให้กับคุณอาเธอร์อย่างแน่นอน"