บทที่ 333 ผมไม่สนใจคนตาย

หลิวอันผิงนั่งนิ่งอยู่ในห้องนั่งเล่นนานหลายชั่วโมงโดยไม่ขยับเขยื้อน เตาผิงก็ไม่ได้จุด แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกถึงความเหน็บหนาวแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เขารู้สึกร้อนรุ่มกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก นับตั้งแต่กลับมาที่บ้านซื่อเหอย่วนหลังเล็กเมื่อตอนบ่าย และเห็นเตียงนอนในห้องนอนถูกกระหน่ำยิงจนพรุน หลิวอันผิงก็ไม่อาจสงบใจลงได้เลย เขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น พยายามครุ่นคิดหาหนทางจัดการ แต่หลายชั่วโมงผ่านไป เขาก็ยังคิดหาแผนการที่สมบูรณ์แบบไม่ได้เสียที

จริงอยู่ที่ในช่วงหลายชั่วโมงนี้ หลิวอันผิงคิดหาวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเพื่อจัดการความวุ่นวายตรงหน้าได้แล้วหลายวิธี แต่กลับไม่มีวิธีไหนที่จะกำจัดอาเธอร์ให้สิ้นซากได้เลย ยิ่งคิด หลิวอันผิงก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดและไม่สบายใจ 'หากฉันลงมือฆ่าอาเธอร์ทิ้ง ย่อมส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อความสัมพันธ์ทางการทูต' 'ทางการจีนต้องตามสืบจนถึงตัวฉันแน่' 'แต่ถ้าไม่กำจัดอาเธอร์ทิ้ง ฉันก็คงไม่หายแค้น' 'หรือว่าหนี้แค้นนี้จะชำระไม่ได้จริงๆ?' 'หากจนปัญญาจริงๆ คงต้องรายงานเรื่องนี้ให้ท่านผู้นำทราบ แล้วลองถามความเห็นของท่านดู'

หลิวอันผิงพลิกความทรงจำไปมา สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะรายงานเรื่องนี้ให้ท่านผู้นำอู๋ทราบ เพื่อฟังว่าท่านผู้นำจะมีความเห็นอย่างไร เมื่อตัดสินใจได้แล้ว หลิวอันผิงก็เตรียมตัวลุกขึ้น มุ่งหน้าไปที่ห้องครัวเพื่อต้มบะหมี่สักชามรองท้อง ทว่าในตอนนั้นเอง ภายในลานบ้านจู่ๆ ก็มีเสียงทึบๆ ดังขึ้นมา ทันใดนั้น หลิวอันผิงก็ตื่นตัวขึ้นทันที

เขาค่อยๆ ย่องไปที่ประตูห้องนั่งเล่น อาศัยแสงสว่างรำไร กวาดสายตาไปยังทิศทางของเสียง เพชฌฆาต!!! หลิวอันผิงเห็นเงาร่างมืดสองร่าง ในมือถือปืนพก กำลังมุ่งหน้าจากฝั่งกำแพงไปยังห้องนอน คนหนึ่งคอยระแวดระวังมองไปรอบๆ ในวินาทีนั้น ไฟโทสะในอกหลิวอันผิงก็ปะทุขึ้นมา เขาล้วงมือไปที่เอวเบาๆ ชักปืนพกที่ท่านผู้นำอนุมัติให้เป็นกรณีพิเศษออกมา เปิดห้ามไก ขึ้นลำ กระบวนการทั้งหมดนี้ หลิวอันผิงทำภายใต้เสื้อคลุมของตน เสียงจึงเบามากเสียจนคนในระยะไม่กี่เมตรก็ไม่ได้ยิน เพชฌฆาตทั้งสองคนย่อมไม่ได้ยินเสียงแผ่วเบาเหล่านั้นเช่นกัน

ในตอนนี้ โทบี้และบิลล์มาถึงหน้าห้องนอนแล้ว บิลล์ทำเหมือนคราวก่อน เขาแนบหูเข้ากับประตูห้องนอน พยายามฟังว่าข้างในมีเสียงลมหายใจหรือไม่ สิบวินาทีต่อมา บิลล์หันกลับมาส่ายหน้าให้โทบี้ โทบี้เห็นบิลล์ส่ายหน้า ก็เข้าใจทันทีว่าเป้าหมายไม่ได้อยู่ในห้องนอน "บิลล์ ในเมื่อเป้าหมายไม่อยู่ พวกเรามาใช้วิธีเฝ้ารอรอเหยื่อติดกับดีไหม? แกซุ่มอยู่ที่นี่ ส่วนฉันจะออกไปข้างนอก" โทบี้ค่อยๆ ลดปืนในมือลงแล้วพูดกับบิลล์