บทที่ 334 ท่านผู้นำผู้เกรี้ยวกราด

หลังจากยึดปืนพกจากเอวของโทบี้มาได้แล้ว หลิวอันผิงก็ชกเข้าที่กลางอกของเขาอย่างจังหนึ่งหมัด ทันใดนั้น โทบี้ก็ร่างกายแข็งทื่อ อ้าปากค้างพยายามจะสูดอากาศหายใจ ส่วนแขนขาของเขา ก็ไร้สิ้นซึ่งเรี่ยวแรงจะขยับเขยื้อน อย่าว่าแต่จะต่อสู้เลย แม้แต่จะขยับสักนิดก็ยังทำไม่ได้ หลิวอันผิงแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา ลากโทบี้กลับไปที่บ้านซื่อเหอย่วนหลังเล็ก แล้วโยนเข้าไปในห้องนอนทันที

ในขณะเดียวกัน บิลล์ที่ถูกหลิวอันผิงโยนเข้ามาในห้องนอนก่อนหน้านี้ ก็นอนนิ่งอยู่บนพื้นราวกับซากศพโดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทว่าหลิวอันผิงรู้ดีว่า บิลล์แค่สลบไปเท่านั้น กลวิธีที่เฒ่าแมวเคยสอนเขานั้น หลิวอันผิงใช้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เขาสามารถควบคุมน้ำหนักมือของตัวเองได้เป็นอย่างดี นอกจากเขาจะจงใจออกแรงมากเกินไปเท่านั้น ถึงจะมีความเป็นไปได้ที่จะทำให้ถึงแก่ความตาย

หลิวอันผิงเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น เขานั่งลงบนเก้าอี้ จ้องมองโทรศัพท์อยู่นานโดยไม่ไหวติง เขากำลังชั่งใจว่าจะโทรศัพท์หาท่านผู้นำดีหรือไม่ ควรจะแจ้งสถานการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ให้ท่านผู้นำรับทราบดีไหม

หนึ่งนาทีผ่านไป สามนาทีผ่านไป จนกระทั่งสิบนาทีผ่านไป ในที่สุดหลิวอันผิงก็ตัดสินใจยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วหมุนหมายเลขออกไป เสียงสัญญาณดังขึ้นไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็มีเสียงตอบรับกลับมา "สวัสดีครับ ติดต่อใครครับ?"

"สวัสดีครับ ผมหลิวอันผิงครับ ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะรายงานท่านผู้นำหน่อยครับ" หลิวอันผิงกรอกเสียงลงไปในหูโทรศัพท์ ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง "ที่แท้ก็รองผู้อำนวยการหลิวนี่เอง ตอนนี้ท่านผู้นำพักผ่อนแล้วครับ มีเรื่องอะไรไว้คุยกันพรุ่งนี้เถอะครับ"