บทที่ 2 คอมพิวเตอร์เครื่องใหม่เอี่ยม

ลุงหลี่เห็นเฟิงเสี้ยวเทียนจ้องมองจอมอนิเตอร์คอมพิวเตอร์อย่างเหม่อลอย จึงตบไหล่เขาเบาๆ แล้วถามว่า "เสี่ยวเทียน เป็นอะไรไป?"

เฟิงเสี้ยวเทียนรู้สึกตัวว่าเผลอแสดงอาการมากเกินไป จึงส่งเสียง "อ้อ" ออกมาคำหนึ่ง แล้วแกล้งถามกลบเกลื่อนว่า "ผมว่าของสองอย่างนี้มันดูแปลกๆ ลุงหลี่ครับ ลุงรู้ไหมว่ามันเอาไว้ทำอะไร?"

ลุงหลี่หัวเราะร่า "ฉันก็แค่คนเก็บของเก่า จะไปรู้จักของพวกนี้ได้ยังไง? ว่าไงล่ะ? เอ็งอยากได้ไหม?"

เฟิงเสี้ยวเทียนกลอกตาไปมา แล้วถามต่อ "แล้ว... ลุงจะขายเท่าไหร่ครับ?"

ลุงหลี่มองหน้าเฟิงเสี้ยวเทียน แล้วหันไปมองจอมอนิเตอร์กับคีย์บอร์ด ลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงเอ่ยปาก "สองอย่างนี้รวมกัน... เอาสิบห้าหยวนแล้วกัน เอ็งว่าไง?"

พอได้ยินราคา สมองของเฟิงเสี้ยวเทียนก็เริ่มคำนวณทันที ดูจากท่าทางของลุงหลี่แล้ว แกคงรับซื้อของพวกนี้มาแบบแทบไม่ได้ลงทุนอะไรเลย คีย์บอร์ดเป็นพลาสติก จะหนักสักแค่ไหนเชียว? ส่วนจอมอนิเตอร์... แกก็ใช้ไม่เป็น เก็บไว้ก็รกที่เปล่าๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันต้องกดราคาให้ยับ

ความจริงเฟิงเสี้ยวเทียนรู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองกำลังจะได้ลาภก้อนโต คอมพิวเตอร์ในยุคนี้ราคาแพงหูฉี่ ถ้าไม่มีเงินหลักพันหลักหมื่นอย่าหวังจะได้แตะต้อง แต่ทว่า... ในเมื่อมีโอกาสจะได้ของดีราคาถูกแล้ว ทำไมไม่เอาให้ถูกที่สุดไปเลยล่ะ?

เมื่อตัดสินใจได้ เฟิงเสี้ยวเทียนก็แสร้งทำหน้าตลกๆ แล้วหัวเราะออกมา "ลุงหลี่ ลุงไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหมครับ? ของสองอย่างนี้ทำไมถึงตั้งราคาสูงขนาดนั้นล่ะ? ...มาดูไอ้พลาสติกนี่ก่อน ถือในมือหนักไม่ถึงสามตำลึงด้วยซ้ำ ชั่งกิโลขายจะได้กี่ตังค์เชียว? แล้วดูไอ้นี่อีก มันดูเหมือนทีวีก็จริง แต่มันไม่ใช่ทีวี เอาถกลับบ้านก็ทำได้แค่ส่องกระจก ไม่งั้นจะเอาไปทำอะไรได้?"

ในเมื่อจะต่อรองราคา ก็ต้องพูดถึงข้อเสียของสินค้า กดให้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเข้าไว้ พูดจบเขาก็จ้องหน้าลุงหลี่เขม็ง พยายามประเมินความคิดของอีกฝ่ายจากสีหน้า

ลุงหลี่ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะแย้งว่า "เสี่ยวเทียน ถึงฉันจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ดูจากสภาพของพวกนี้ก็รู้ว่ามันไม่ใช่ของธรรมดาแน่ๆ ไอ้พลาสติกนั่น... ช่างมันเถอะ แต่เอ็งดู 'ทีวี' เครื่องนี้สิ... ถึงมันจะไม่ใช่ทีวี แต่อย่างน้อยก็ใกล้เคียงกันแหละน่า เดี๋ยวนี้ทีวีเสียๆ ยังขายได้ตั้งสิบกว่าหยวน ของสองอย่างนี้ฉันคิดเอ็งสิบห้าหยวนนี่ถือว่าคุ้มสุดๆ แล้วนะ จริงไหม?"

เฟิงเสี้ยวเทียนรู้ว่าลุงหลี่แค่กำลังแข็งใจสู้ จังหวะนี้อยู่ที่ใครจะนิ่งกว่ากัน เขาหมุนลูกตาเจ้าเล่ห์แล้วพูดขึ้น "ลุงหลี่ครับ เรารู้จักกันมาตั้งหลายปี ลุงก็น่าจะรู้นิสัยผม เดิมทีผมแค่อยากได้กล่องเหล็กข้างนอกนั่น ส่วนของสองอย่างนี้..."

เฟิงเสี้ยวเทียนแกล้งหยุดพูด สีหน้าของลุงหลี่เริ่มฉายแววร้อนรน เฟิงเสี้ยวเทียนเห็นดังนั้นจึงรุกต่อ "ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ ถึงผมจะพอซื้อได้ แต่ลุงก็อย่าขายแพงเกินไปนักเลย เอาอย่างนี้ดีไหม ของสองอย่างรวมกัน... เจ็ดหยวนห้า ลุงว่าไง?"

เฟิงเสี้ยวเทียนฟันราคาลงครึ่งหนึ่งทันที พูดจบก็จ้องตาลุงหลี่ไม่กะพริบ ลุงหลี่ทำหน้าผิดหวัง แต่ในใจกลับลิงโลด เพราะของสองชิ้นนี้เขาไม่ได้ใช้เงินซื้อมาเลยสักแดงเดียว แต่ใช้บุหรี่ซองหนึ่งแลกมา ยามคนนั้นรีบจะปล่อยของเลยไม่ได้ต่อรองอะไร ลุงหลี่แค่รับมาผ่านมือ คำนวณดูแล้วดีลนี้กำไรเห็นๆ ตั้งหลายหยวน เงินอาจจะดูไม่เยอะ แต่ก็ไม่น้อยเลยทีเดียว ในยุคนี้ปาท่องโก๋ตัวละสองเหมาห้า สมุดการบ้านเล่มละสามเหมา เงินหลายหยวนนี่ถือว่าไม่ใช่น้อยๆ

ลุงหลี่แกล้งทำท่าลังเลอย่างเสียดาย สุดท้ายก็พยักหน้า "เอ้า... ก็ได้ ฉันขายให้เอ็ง จ่ายเงินมาแล้วเอ็งก็ขนของสองอย่างนี้ไปได้เลย"

เฟิงเสี้ยวเทียนพยักหน้า ล้วงกระเป๋าสตางค์ใบเก่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อตัวในสุด เปิดออกนับเงินเจ็ดหยวนห้าเหมายื่นให้ลุงหลี่ หลังจากเก็บกระเป๋าสตางค์เรียบร้อย เขาก็รีบมัดจอมอนิเตอร์กับคีย์บอร์ดเข้าด้วยกัน อุ้มขึ้นมาแล้วเดินจ้ำอ้าวออกไป ด้วยความตื่นเต้นดีใจ เฟิงเสี้ยวเทียนถึงกับลืมบอกลาลุงหลี่ไปเลย

เฟิงเสี้ยวเทียนคว้าเคสคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่ในลานบ้าน แล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็วที่สุด ราวกับมีหมาไล่กวดอยู่ข้างหลัง

คอมพิวเตอร์ทั้งชุดตกมาอยู่ในมือของเฟิงเสี้ยวเทียนแบบนี้ มันไม่ต่างอะไรกับส้มหล่นจากฟ้า ถ้าไม่ใช่เพราะลุงหลี่ไม่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์ ไม่มีทางเลยที่เขาจะซื้อมันได้ในราคาสิบหยวน คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ดูใหม่เอี่ยม จอมอนิเตอร์และตัวเครื่องไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว แสดงว่ามันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ถ้าคำนวณตามราคาตลาดจริงๆ เจ้านี่มีค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นหยวนเลยทีเดียว!

คอมพิวเตอร์ค่อนข้างเทอะทะ แต่เฟิงเสี้ยวเทียนกลับรู้สึกว่ามันเบาหวิวในมือ เดินออกมาได้ไกลโข เขาถึงอดใจไม่ไหวจนต้องร้องตะโกนออกมาด้วยความดีใจ ดีนะที่ถนนเส้นนี้ไม่มีคน ไม่งั้นคงโดนหาว่าเป็นบ้าแน่ๆ

เฟิงเสี้ยวเทียนอุ้มคอมพิวเตอร์วิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยเล็กๆ จนกระทั่งกลับถึงบ้าน ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก หลังจากล็อกประตูแน่นหนา เขาก็ยกคอมพิวเตอร์ขึ้นไปวางบนโต๊ะเก่าๆ จากนั้น... จากนั้นเฟิงเสี้ยวเทียนก็เริ่มยืนงง เพราะเขาไม่เคยสัมผัสคอมพิวเตอร์จริงๆ มาก่อน ย่อมไม่รู้ว่าต้องประกอบมันยังไง

เฟิงเสี้ยวเทียนจ้องมองอุปกรณ์หลักทั้งสามชิ้น พลิกซ้ายพลิกขวา โดยเฉพาะช่องเสียบจำนวนมากด้านหลังเคสคอมพิวเตอร์ที่ทำเอาตาลาย หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ค้นพบวิธีที่ดูโง่ๆ แต่ได้ผลชะงัก นั่นคือหยิบหัวสายไฟต่างๆ มาเทียบรูปร่างกับช่องเสียบทีละอัน ใช้เวลาไม่กี่นาที เฟิงเสี้ยวเทียนก็รู้วิธีเชื่อมต่อสายต่างๆ ได้อย่างถูกต้อง

ผ่านไปอีกหลายนาที คอมพิวเตอร์ที่ประกอบเสร็จสมบูรณ์ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า เฟิงเสี้ยวเทียนจ้องมองมันด้วยความลังเลใจเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าที่ต่อสายไปนั้นถูกหรือเปล่า ถ้าต่อผิดสักเส้น พอเสียบปลั๊กแล้วคอมพิวเตอร์พังขึ้นมาจะทำยังไง?

เพื่อความชัวร์ เฟิงเสี้ยวเทียนตรวจสอบจุดเชื่อมต่อทุกจุดอีกรอบ แล้วจึงเสียบปลั๊กไฟ กดสวิตช์ที่ตัวเครื่อง ไฟสถานะบนเคสสว่างขึ้นทันที ตามมาด้วยเสียง "หึ่งๆ" ของพัดลม ดูเหมือนว่าตัวเครื่องจะทำงานปกติ

แต่จอมอนิเตอร์กลับมืดสนิท เฟิงเสี้ยวเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าลืมเปิดสวิตช์จอ เขาหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ แล้วกดสวิตช์ที่หน้าจอ ไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าจอก็สว่างขึ้น พร้อมกับโลโก้ Microsoft ปรากฏแก่สายตา ตามด้วยตัวเลข "3.0" ด้านหลัง—คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ติดตั้งซอฟต์แวร์เวอร์ชันล่าสุดเสียด้วย!

เฟิงเสี้ยวเทียนดีใจจนเนื้อเต้น เพราะ Windows 3.0 เพิ่งจะเปิดตัวปีนี้เอง นึกไม่ถึงว่าคอมพิวเตอร์เครื่องนี้จะติดตั้งมาให้แล้ว นี่มันเซอร์ไพรส์ซ้อนเซอร์ไพรส์ชัดๆ เฟิงเสี้ยวเทียนเคยเรียนรู้ทฤษฎีการเขียนโปรแกรมมา ย่อมรู้ดีว่าระบบปฏิบัติการมีความสำคัญกับคอมพิวเตอร์มากแค่ไหน

หลังจากนั่งยิ้มคนเดียวอยู่พักหนึ่ง เฟิงเสี้ยวเทียนก็หยิบเมาส์ เริ่มลองคลิกเปิดโฟลเดอร์ต่างๆ ดู พอหน้าจอเปลี่ยนไป เขาพบว่าในโฟลเดอร์ว่างเปล่า ดูท่าทางคอมพิวเตอร์เครื่องนี้จะยังไม่เคยผ่านการใช้งานมาก่อนจริงๆ